OLUR YA UNUTURSAM
Ya murlu ve so uk bir kış günü,
yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk
kapımı çaldı.
"Eski gazeteniz var mı, bayan?"
Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim,
ama ayaklarına gözüm ilişince sustum.
İkisinin de ayaklarında eski sandaletler
vardı ve
ayakları su içindeydi.
"İçeri girin de size kakao yapayım." dedim.
Hiç konuşmuyorlardı.
Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı.
Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım
onlara,
belki dışarıdaki so u u unutturabilir,
azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri.
Onlar şöminenin önünde karınlarını
doyururken
ben de mutfa a döndüm ve yarıda bıraktı ım
işleri yapmaya
koyuldum.
Oturma odasında ki sessizlik dikkatimi
çekti.
Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız
elindeki boş fincana
bakıyordu.
Erkek çocu u bana döndü ve "Bayan, siz
zengin misiniz?" diye
sordu.
"Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken
çocu u,
gözlerim bir an aya ımdaki eski terliklere kaydı.
Kız elindeki fincanı taba ına dikkatle
yerleştirdi ve
"Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız
takım." dedi.
Sesindeki açlık, karın açlı ına
benzemiyordu.
Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki
so u a.
Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek
yoktu.
Teşekkür etmekten daha öte birşey
yapmışlardı.
Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım
takımdı.
Pişirdi im patateslerin tadına baktım.
Sıcacıktı patatesler.
Başımızı sokacak evimiz vardı.
Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi,
bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım
gibi uyum içindeydi.
Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp,
yerlerine yerleştirdim.
Çocukların sandaletlerinin çamur izleri
halının üzerindeydi
hala.
Silmedim ayak izlerini. Silmeyece im de.
Olur ya; unutuveririm ne denli zengin
oldu umu.
Siz sakın unutmayın ne kadar zengin
oldu unuzu.
Ben unutmayaca ım..
Dosttan gelen bu nefis öyküye yakışan
nefis bir Arap Özdeyişi:
"Ayakkabım yok diye üzülüyordum;
ta ki ayaksız bir insan görene kadar."..>
Ya murlu ve so uk bir kış günü,
yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk
kapımı çaldı.
"Eski gazeteniz var mı, bayan?"
Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim,
ama ayaklarına gözüm ilişince sustum.
İkisinin de ayaklarında eski sandaletler
vardı ve
ayakları su içindeydi.
"İçeri girin de size kakao yapayım." dedim.
Hiç konuşmuyorlardı.
Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı.
Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım
onlara,
belki dışarıdaki so u u unutturabilir,
azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri.
Onlar şöminenin önünde karınlarını
doyururken
ben de mutfa a döndüm ve yarıda bıraktı ım
işleri yapmaya
koyuldum.
Oturma odasında ki sessizlik dikkatimi
çekti.
Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız
elindeki boş fincana
bakıyordu.
Erkek çocu u bana döndü ve "Bayan, siz
zengin misiniz?" diye
sordu.
"Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken
çocu u,
gözlerim bir an aya ımdaki eski terliklere kaydı.
Kız elindeki fincanı taba ına dikkatle
yerleştirdi ve
"Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız
takım." dedi.
Sesindeki açlık, karın açlı ına
benzemiyordu.
Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki
so u a.
Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek
yoktu.
Teşekkür etmekten daha öte birşey
yapmışlardı.
Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım
takımdı.
Pişirdi im patateslerin tadına baktım.
Sıcacıktı patatesler.
Başımızı sokacak evimiz vardı.
Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi,
bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım
gibi uyum içindeydi.
Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp,
yerlerine yerleştirdim.
Çocukların sandaletlerinin çamur izleri
halının üzerindeydi
hala.
Silmedim ayak izlerini. Silmeyece im de.
Olur ya; unutuveririm ne denli zengin
oldu umu.
Siz sakın unutmayın ne kadar zengin
oldu unuzu.
Ben unutmayaca ım..
Dosttan gelen bu nefis öyküye yakışan
nefis bir Arap Özdeyişi:
"Ayakkabım yok diye üzülüyordum;
ta ki ayaksız bir insan görene kadar."..>
