Gözlerimi açtığımda sahip olduğum ne varsa gidiyordu benden, sen geliyordun aklıma.
Nasıl da özlemişim öyle…
Dünyanın hangi köşesinde olduğunu düşünmek yersizdi, ya da şimdi yanımda olduğunu düşlemek anlamsız…
Çünkü hiçbir hayal acıyı okşamıyordu, gülümseyişler sevindirmiyordu yüzümde nasırlaşmış o kaskatı hüznü.
Sabahtı,
Uykusuzdum,
Soğuktu,
Üşüyordum, ellerin yoktu.
Seviyordum.
Bir önemi yoktu…
Göz göze geliyorduk... Ülkeler, yollar, mesafeler geçiyordu aramızdan. Gözlerimiz sevişirken kentler kendinden geçiyordu... Bilmiyordu sinema gişeleri, aslında hiçbir perde hüznü göz kapaklarımız gibi sergileyemiyordu...
Bakışlarımız ağlıyordu, avuçlarımız uzak…
Kirpiklerimiz tanıdıktı,
Ellerimizin ırkı yoktu...
Çünkü, dokunmayı hatırlamayan bir el ya da dokunuluşu unutmuş bir tendi bizimki. Yabancıydı, tanınmayan ve tarih kadar eski…
Yıldız huzmeleri arasından seçtiğim bir tanesinin bana ait olduğunu düşündüğüm zamanlar geliyordu aklıma. Yalnızca sana kavuşmayı dileyebilmek uğruna diğer bütün yıldızları sökebileceğimi hayal ettiğim zamanlar…
Geceyi bile uyutacak kadar karanlığa boğabilirim dünyayı, ya da yırtabilirim o mavi örtüyü gökyüzünden…
Gelmeyeceksen denizleri kıskandırırdı göz çukurlarım, ve dünyam kararırdı bilemezsin…
Bilemezdin, çünkü güçlüydüm,
Çünkü tanıdığın en dirayetli adam bendim,
Erkektim ve ağlamazdım.
Bilemezdin işte.
Hiç görmeden ve kokunu unutmuş bir şekilde asla sevemem sanırdın.
Yanılırdın…
Çünkü her an hayalini görebilir, ve buram buram burnumda tüterken koklayabilirdim seni…
Bilemezdin…
Sonra bir düdük sesi, ve istasyona uğrayan günün son sefer treni…
Çok geçti,
Son tren de boş gelmişti istasyona,
Suskundum ve yalnız…
Gelmeyecektin…
Bekliyordum.
Önemi yoktu,
Çünkü seviyordum…
Kırmızı bir gökyüzü izliyordum… Ve alımlı pembe bir deniz…
Yakışıyordu her ikisi de... Anlatılmayacak kadar güzel…
Dudakların, dudaklarımdan dişlerine bulaşan kan kadar şehvetli ve kırmızıydı; tırnaklarınsa alımlı bir pembeyi göğsünden öpmüştü.
Ne olduğu değil, ne görebildiğindi asıl olan.
Oysa gökyüzü hep maviydi,
Deniz de öyle…
Kımızı gibi ve pembe…
Yalnızca renkti,
Herhangi bir şeydi…
Seviyordum,
Önemi yoktu…
Ezgin KILIÇ
