Tüm insanlığın en mükemmel örneğini, bize Resul olarak gönderen,
Bizleri, Peygamberlerin Serverine Ümmet yapan,
Allahu Zülcelal’e sonsuz hamd ve senalar olsun…
Sevgili Resulü’ne, Ehl-i Beyt’ine, Sahabelerine salât ve selâm…
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Rasulellah!
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Habibellah!
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Emine Vahyillah!
Adı anılınca gözleri yaşarıp kalbi cuşu huruşa gelen, o Kutlu Nebinin, kutlu ümmeti Merhaba!
Merhaba sevgili dostlar;
Geleneksel bir Kutlu Doğum sayısıyla, yine sıra dışı yorum ve yazılarla yanı başınızdayız.
Gülistan’ın yazıları, yazılmış olmak için yazılmıyor; yaşanmışlıkları dile getirmek ve İslâm’ı yaşama ve yaşatma arzusuyla yazılıyor. Bu yüzden, sizlerin de çok iyi bildiği gibi ‘dergi çıkarmak’ için değil, Hak yola hizmet etmek için gayret gösteriliyor.
Bu gösterişten uzak samimî gayretimizin, ancak ihlâslı gönüllerde makes bulacağının şuurunda olarak yolumuza devam ediyoruz. Aynı zamanda bu yolun en zor yol olduğunun, ancak uzun vadede tesirli olacağının da bilincindeyiz. Ve yine, asıl kalıcı olanın, her zaman sadece ve sadece Allah için yapılan ameller olduğunun da idrakindeyiz. Ve son olarak, eğer bizde samimiyetten ve ihlâstan bir kırıntı varsa bunun ancak büyüklerimizin himmetli duası sayesinde, Allahu Zülcelal’in lütfuyla olduğunun…
Evet, sevgili dostlar;
Habibi Kibriya’dan bahsedip de heyecanlanmamak, silkinip kendine gelmemek mümkün mü? Bu yüzden, kim olduğumuzu, nerede durup ne ile meşgul olduğumuzu sizlerle paylaşma ihtiyacı hissettik.
Sizler de ister bizimle aynı duyguları paylaşır, Allahu Zülcelâl’e kulluk ve dinine hizmet idealimizde bizimle (ve diğer Hakka hizmet edenlerle) beraber olursunuz; ister nefis, şeytan ve dünya nimetlerinin tarafında yer alırsınız. Biz kendi vazifemizi yapacağız; siz de iradeniz ve imanınız neye işaret ediyorsa onu…
Fakat unutmayalım ki Allah’ın dininin ne bize ihtiyacı var ne de size… Allahu Zülcelâl kime isterse ona hizmet ettirir, bu kişi isterse fasık bir kimse olsun.
Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin makamı ne kadar büyük ise davası ve iddiası da o kadar büyüktür. Onun davası, öyle bazılarının zannettiği gibi belirli bir tarihi dönemi kapsayan ve geriye bazı ahlâkî/fikri prensip kırıntıları bırakan Hint, Yunan ve Mısır öğretileri gibi değildir.
Onun hayatı, bazı tarihi şahsiyetlerin, liderlerin yaşattığı, -hayır ya da şer- sadece bir parlak döneme işaret etmez.
Onun hayatı; sadece şahsî, ailevî, kavmi boyutlara tekabül etmez. O, aynı zamanda dünya çapında içtimaî, idarî, hukukî koordinatlara kaynaklık eder.
Ve dahi Onun davası, bütün bir insanlığı; cehalet, gaflet ve zilletle düşeceği Şeytan’ın tassalutundan kurtarıp Allah’ın nuruyla bilen, ‘Halifetullah’ olmanın ağır emanetinin şuurunda ve Allah’a kulluğun, şeref ve izzet zirvesine ulaştırmaktır.
Evet, Onun yegâne davası Allah celle celâluhû idi…
Onun hayatının en ince koridorlarına kadar sokuldukça, Ona hayranlığımız bir kat daha artıyor…
Fakat ne yazık ki Onun hayatını, Siyer’ini ve davasını ele alırken, hemen her işte yaptığımız gibi kolaya kaçıyoruz. Mevlid ve Kutlu Doğum gibi çeşitli vesilelerle Onu hatırlamaya, anmaya ve kısa geçiştirmelerle tanımaya çalışıyoruz.
Bir de zannediyoruz ki Onun hakkında bazı bilgiler öğrendiğimizde Onu tanımış olacağız!
Yazık bize! Gerçekten çok yazık!
Onun gibi yaşamadan Onu nasıl anlayabilir, nasıl tanıyabiliriz ki?
Onun Rabbini tüm azametiyle tanıyıp kulluğun hakkını vermede niçin kendini paraladığını…
Allah’ın dinini yaymak uğruna; kınanmaktan, aşağılanmaktan, her türlü baskı ve zulme uğramaktan neden çekinmediğini…
Onun bir öksüze, düşmüşe yardımcı olabilmek için neden çırpındığını…
Kendi çıkarına halel geldiğinde değil ama Allah’ın dinine zarar geldiğinde, niçin sinmez bir öfkeyle gazaba geldiğini…
Din topluma hâkim olduğunda, niçin alabildiğine hoş görülü ve bağışlayıcı olduğunu… ve daha bunlar gibi nice incelikleri anlamadığımız müddetçe Onu tanımaktan fersah fersah uzak olduğumuzu bilelim.
Bu inceliklerin de sadece okumakla veya dinlemekle anlaşılamayacağını; dinleyip anladığımızı, birer birer hayatımıza tatbik edip o ince duyguları tek tek hissetmedikçe, gerçek anlamda Onun yolunda olamayacağımızı, artık anlamamız gerekiyor.
Evet, sevgili dostlar…
Bu, zorlu fakat zorlu olduğu kadar da zevkli ve heyecan verici tecrübeleri yaşayabilmek için bir yerden başlamamız gerekiyor.
Ona benzemek, Onun ahlâkına bezenmekten geçiyor…
Allah’ın kitabının hayata deşifresi olan Siyret’i, o övülesi Sünnet’i, muhteşem sözleri ve bunlarla birlikte, Sahabelerinin mükemmel anlayış ve uygulamaları bizi bekliyor…
Var mısınız? Gönüllerimizin Sultanı’nı bu defa çok daha farklı analım. Bu seferki, bütün bir geçmişe sünger çeken, içten bir tövbeyle başlasın…
Ve Rabbimize bize yardım etmesi için yalvararak söz verelim; “Ya Rabbi! Bundan sonra, Sen’in Resulün nasıl yaşamışsa ben de öyle yaşamaya çalışacağım! Ne olur bunu bana kolaylaştır; beni nefsimle baş başa bırakma! Ahirzamanın sarhoşluk veren zevklerinden beni, ailemi ve bütün Müslümanları koru! Rahmet ve inayetini esirgeme üzerimizden! Âmin, âmin âmin…”
SÜLEYMAN KARAKAŞ
Bizleri, Peygamberlerin Serverine Ümmet yapan,
Allahu Zülcelal’e sonsuz hamd ve senalar olsun…
Sevgili Resulü’ne, Ehl-i Beyt’ine, Sahabelerine salât ve selâm…
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Rasulellah!
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Habibellah!
Essalatu vesselamu aleyke, Ya Emine Vahyillah!
Adı anılınca gözleri yaşarıp kalbi cuşu huruşa gelen, o Kutlu Nebinin, kutlu ümmeti Merhaba!
Merhaba sevgili dostlar;
Geleneksel bir Kutlu Doğum sayısıyla, yine sıra dışı yorum ve yazılarla yanı başınızdayız.
Gülistan’ın yazıları, yazılmış olmak için yazılmıyor; yaşanmışlıkları dile getirmek ve İslâm’ı yaşama ve yaşatma arzusuyla yazılıyor. Bu yüzden, sizlerin de çok iyi bildiği gibi ‘dergi çıkarmak’ için değil, Hak yola hizmet etmek için gayret gösteriliyor.
Bu gösterişten uzak samimî gayretimizin, ancak ihlâslı gönüllerde makes bulacağının şuurunda olarak yolumuza devam ediyoruz. Aynı zamanda bu yolun en zor yol olduğunun, ancak uzun vadede tesirli olacağının da bilincindeyiz. Ve yine, asıl kalıcı olanın, her zaman sadece ve sadece Allah için yapılan ameller olduğunun da idrakindeyiz. Ve son olarak, eğer bizde samimiyetten ve ihlâstan bir kırıntı varsa bunun ancak büyüklerimizin himmetli duası sayesinde, Allahu Zülcelal’in lütfuyla olduğunun…
Evet, sevgili dostlar;
Habibi Kibriya’dan bahsedip de heyecanlanmamak, silkinip kendine gelmemek mümkün mü? Bu yüzden, kim olduğumuzu, nerede durup ne ile meşgul olduğumuzu sizlerle paylaşma ihtiyacı hissettik.
Sizler de ister bizimle aynı duyguları paylaşır, Allahu Zülcelâl’e kulluk ve dinine hizmet idealimizde bizimle (ve diğer Hakka hizmet edenlerle) beraber olursunuz; ister nefis, şeytan ve dünya nimetlerinin tarafında yer alırsınız. Biz kendi vazifemizi yapacağız; siz de iradeniz ve imanınız neye işaret ediyorsa onu…
Fakat unutmayalım ki Allah’ın dininin ne bize ihtiyacı var ne de size… Allahu Zülcelâl kime isterse ona hizmet ettirir, bu kişi isterse fasık bir kimse olsun.
Hz. Peygamber sallallahu aleyhi vesellemin makamı ne kadar büyük ise davası ve iddiası da o kadar büyüktür. Onun davası, öyle bazılarının zannettiği gibi belirli bir tarihi dönemi kapsayan ve geriye bazı ahlâkî/fikri prensip kırıntıları bırakan Hint, Yunan ve Mısır öğretileri gibi değildir.
Onun hayatı, bazı tarihi şahsiyetlerin, liderlerin yaşattığı, -hayır ya da şer- sadece bir parlak döneme işaret etmez.
Onun hayatı; sadece şahsî, ailevî, kavmi boyutlara tekabül etmez. O, aynı zamanda dünya çapında içtimaî, idarî, hukukî koordinatlara kaynaklık eder.
Ve dahi Onun davası, bütün bir insanlığı; cehalet, gaflet ve zilletle düşeceği Şeytan’ın tassalutundan kurtarıp Allah’ın nuruyla bilen, ‘Halifetullah’ olmanın ağır emanetinin şuurunda ve Allah’a kulluğun, şeref ve izzet zirvesine ulaştırmaktır.
Evet, Onun yegâne davası Allah celle celâluhû idi…
Onun hayatının en ince koridorlarına kadar sokuldukça, Ona hayranlığımız bir kat daha artıyor…
Fakat ne yazık ki Onun hayatını, Siyer’ini ve davasını ele alırken, hemen her işte yaptığımız gibi kolaya kaçıyoruz. Mevlid ve Kutlu Doğum gibi çeşitli vesilelerle Onu hatırlamaya, anmaya ve kısa geçiştirmelerle tanımaya çalışıyoruz.
Bir de zannediyoruz ki Onun hakkında bazı bilgiler öğrendiğimizde Onu tanımış olacağız!
Yazık bize! Gerçekten çok yazık!
Onun gibi yaşamadan Onu nasıl anlayabilir, nasıl tanıyabiliriz ki?
Onun Rabbini tüm azametiyle tanıyıp kulluğun hakkını vermede niçin kendini paraladığını…
Allah’ın dinini yaymak uğruna; kınanmaktan, aşağılanmaktan, her türlü baskı ve zulme uğramaktan neden çekinmediğini…
Onun bir öksüze, düşmüşe yardımcı olabilmek için neden çırpındığını…
Kendi çıkarına halel geldiğinde değil ama Allah’ın dinine zarar geldiğinde, niçin sinmez bir öfkeyle gazaba geldiğini…
Din topluma hâkim olduğunda, niçin alabildiğine hoş görülü ve bağışlayıcı olduğunu… ve daha bunlar gibi nice incelikleri anlamadığımız müddetçe Onu tanımaktan fersah fersah uzak olduğumuzu bilelim.
Bu inceliklerin de sadece okumakla veya dinlemekle anlaşılamayacağını; dinleyip anladığımızı, birer birer hayatımıza tatbik edip o ince duyguları tek tek hissetmedikçe, gerçek anlamda Onun yolunda olamayacağımızı, artık anlamamız gerekiyor.
Evet, sevgili dostlar…
Bu, zorlu fakat zorlu olduğu kadar da zevkli ve heyecan verici tecrübeleri yaşayabilmek için bir yerden başlamamız gerekiyor.
Ona benzemek, Onun ahlâkına bezenmekten geçiyor…
Allah’ın kitabının hayata deşifresi olan Siyret’i, o övülesi Sünnet’i, muhteşem sözleri ve bunlarla birlikte, Sahabelerinin mükemmel anlayış ve uygulamaları bizi bekliyor…
Var mısınız? Gönüllerimizin Sultanı’nı bu defa çok daha farklı analım. Bu seferki, bütün bir geçmişe sünger çeken, içten bir tövbeyle başlasın…
Ve Rabbimize bize yardım etmesi için yalvararak söz verelim; “Ya Rabbi! Bundan sonra, Sen’in Resulün nasıl yaşamışsa ben de öyle yaşamaya çalışacağım! Ne olur bunu bana kolaylaştır; beni nefsimle baş başa bırakma! Ahirzamanın sarhoşluk veren zevklerinden beni, ailemi ve bütün Müslümanları koru! Rahmet ve inayetini esirgeme üzerimizden! Âmin, âmin âmin…”
SÜLEYMAN KARAKAŞ
Son düzenleme:
