- Üyelik Tarihi
- 18 Ocak 2008
- Mesajlar
- 1,134
- Aldığı Beğeniler
- 15
öyle cok seviyorumki seni
Cümlelerim daha cok devrilmeye basladı son zamanlarda... Daha hizli cöker oldu,karanlik tozlu...Aksamlarina...Ve daha cabuk tükenmeye basladi hersey.. Daha bir donuklasti bakislarim.. Daha agir ilerliyor artik Sensiz her saat... Sonsuz her dakika... Ve birakmak vazgecemediklerimi... Daha derinlere inebiliyorum.. Artik nefesimi daha uzun tutarken,Ve daha sert vuruyorum dibe.. Cigliklarimi daha az yutarken... Daha da sessizlesiyorum gecen her günde... Daha da hissizlesiyorum.. Her daha cok Sensizlestigimi fark ettigimde...Ve gecen her gün biraz daha az Sen kokuyorum. Artik yasamak daha zor,biraz daha kutsanmis Her geceyi ve ölüm biraz daha yakin.. Bulamadikca aynalarda,Sende kalan beni... Söküp atamadikca icimden bende biraktigin Seni... Artik bilerek bekliyorum her henüz gelmeyisini.... Ve daha acik secik görüyorum; daha fazla gecikisini... Ve daha cok seviyorum Seni, Seni sevmeyi, Seni cok sevmeyi, Seni daha cok sevmeyi. Artik daha cok korkuyorum hirpalamaya baska duraklarda buldugum gölgeni. Ve sonunda yastigima dagitip rüyalarima hapsettim Seni. Hayalin daha canli simdi ve gözlerin daha nemli. Daha dayanilmaz artik Seni Sensiz sevmek. Ve daha imkânsiz cebimde kalan son Seni birakmak ve tekrar tekrar susmak... Kokunu her uyanınca unutmak... Ve ben artik daha pervasiz ve Sen daha insafsiz... Ve ben daha yalniz... Sen daha duyarsiz. Ve ben daha umarsiz... Daha savunmasiz... Daha dermansiz. Ve Sensiz her sey daha tuzsuz tatsiz ve her yer daha issiz daha bucaksiz
Hiç bir duygum kalmamışçasına öyle bakıyorum boş gözlerle uzaklara. İçimde yaprak kımıldamıyor sanki. Hiç kimseyi özlemeden, hiç kimseyi istemeden ve sanki düşünüyormuşum gibi görünsemde hiç bir şeyi düşünmeden. Yapayanlız üstüme üstüme gelen duvarların arasında sanki sıkışmışçasına. Kendimi sorguluyorum geçmiş ve hiç olmıyacak geleceğimle elelle. Cümlelerin ne başı nede sonunu bulamadan. Neyin fazla neyin eksik olduğunu anlamadan bilinmezlikler içerisinde. Bir başka bedendeyim sanki hiç bir şey umurumda değil, her şeyden uzak, hatta kendimden bile, sanki ben ben değilim artık. Ben kimim? ? ben kimdim ki! ! her yer sislerle kaplı düşüncelerim bile. Geçmişim yok mu benim? ? yok yok benim geçmişimde yok silinmiş. Bu kadar çabuk mu tükettik her şeyi? ? Kapkara sisler kaplamış her bir anımı. Odamın duvarları arasında sıkışıp kaldımışım, ne yapacağımı her zaman bilen ben, bu kez ne yapmam gerektiğini bilemiyorum. Belkide biliyorum aslında; Kader! ! keder, mutsuzluk ve umutsuzluk bir yaşlı ağaç gibi yığılıp kaldı üzerime sanki okyanusların en derininde en dibe vurmuş gibiyim. Ama bazen bilmek de yetmiyor. Tüm beklediklerim öylesine ölmüşlükte ki, Acılar içerisinde usul usul, bile bile... Sadece duruyorum... öylece susuyorum... ne yapılacak bir şey vardı, ne de yapılmamış bir şey kalmıştı. Yaptıklarımdan mı pişmandım, yapamadıklarımdan mı? biliyorum çok zor olucak, özliyeceğim, isteyeceğim.
Yudum yudum yalnızlığı İçerken gecenin dudaklarından Sakın ağlama sen. Yüreğin süzülürse al yanağına Demir parmaklıklar susar, Gözlerimde küllenen umutlar Yıldızların koynunda Kan ağlar. Uykusuz yüreğine Yastık diye Kiraz çiceklerini sererken Sen, hüzün bulutlarını Topla göğünden. Uzaklarda acıların için Sabır elbisesi dikerken, Sen, vuslat türkülerini kaldır Islak kirpiklerinden. Ayazlarda beklerken yüreğimi Yağmur yüklü bulutları Gülüşlerinle kurut. Kurut ki; Güneş, boynunu kurtarsın Celladın kanlı ellerinden. Göğünü yitirmiş kuşlara Yüreğini aç. Aç ki; Acıların son kez Dağların boynuna sarılıp Veda busesini yapıştırsın karanlığa. Acıya inat Baharlara gülümsediğinde, Karakışların kendinden utanıp Yüreğini darağaçlarına astığını Bilir misin ey yâr? Sevdamı nefes diye İçine çektiğinde Demir parmaklı hücremde Menekşelerin tomurcuk açtığını Bilir misin ey yâr? Umuda tutunmuşken Güllerim yansın avuçlarında. Ve küllendikçe içten içe Karanlıklarıma yıldızların serilsin
Cümlelerim daha cok devrilmeye basladı son zamanlarda... Daha hizli cöker oldu,karanlik tozlu...Aksamlarina...Ve daha cabuk tükenmeye basladi hersey.. Daha bir donuklasti bakislarim.. Daha agir ilerliyor artik Sensiz her saat... Sonsuz her dakika... Ve birakmak vazgecemediklerimi... Daha derinlere inebiliyorum.. Artik nefesimi daha uzun tutarken,Ve daha sert vuruyorum dibe.. Cigliklarimi daha az yutarken... Daha da sessizlesiyorum gecen her günde... Daha da hissizlesiyorum.. Her daha cok Sensizlestigimi fark ettigimde...Ve gecen her gün biraz daha az Sen kokuyorum. Artik yasamak daha zor,biraz daha kutsanmis Her geceyi ve ölüm biraz daha yakin.. Bulamadikca aynalarda,Sende kalan beni... Söküp atamadikca icimden bende biraktigin Seni... Artik bilerek bekliyorum her henüz gelmeyisini.... Ve daha acik secik görüyorum; daha fazla gecikisini... Ve daha cok seviyorum Seni, Seni sevmeyi, Seni cok sevmeyi, Seni daha cok sevmeyi. Artik daha cok korkuyorum hirpalamaya baska duraklarda buldugum gölgeni. Ve sonunda yastigima dagitip rüyalarima hapsettim Seni. Hayalin daha canli simdi ve gözlerin daha nemli. Daha dayanilmaz artik Seni Sensiz sevmek. Ve daha imkânsiz cebimde kalan son Seni birakmak ve tekrar tekrar susmak... Kokunu her uyanınca unutmak... Ve ben artik daha pervasiz ve Sen daha insafsiz... Ve ben daha yalniz... Sen daha duyarsiz. Ve ben daha umarsiz... Daha savunmasiz... Daha dermansiz. Ve Sensiz her sey daha tuzsuz tatsiz ve her yer daha issiz daha bucaksiz
Hiç bir duygum kalmamışçasına öyle bakıyorum boş gözlerle uzaklara. İçimde yaprak kımıldamıyor sanki. Hiç kimseyi özlemeden, hiç kimseyi istemeden ve sanki düşünüyormuşum gibi görünsemde hiç bir şeyi düşünmeden. Yapayanlız üstüme üstüme gelen duvarların arasında sanki sıkışmışçasına. Kendimi sorguluyorum geçmiş ve hiç olmıyacak geleceğimle elelle. Cümlelerin ne başı nede sonunu bulamadan. Neyin fazla neyin eksik olduğunu anlamadan bilinmezlikler içerisinde. Bir başka bedendeyim sanki hiç bir şey umurumda değil, her şeyden uzak, hatta kendimden bile, sanki ben ben değilim artık. Ben kimim? ? ben kimdim ki! ! her yer sislerle kaplı düşüncelerim bile. Geçmişim yok mu benim? ? yok yok benim geçmişimde yok silinmiş. Bu kadar çabuk mu tükettik her şeyi? ? Kapkara sisler kaplamış her bir anımı. Odamın duvarları arasında sıkışıp kaldımışım, ne yapacağımı her zaman bilen ben, bu kez ne yapmam gerektiğini bilemiyorum. Belkide biliyorum aslında; Kader! ! keder, mutsuzluk ve umutsuzluk bir yaşlı ağaç gibi yığılıp kaldı üzerime sanki okyanusların en derininde en dibe vurmuş gibiyim. Ama bazen bilmek de yetmiyor. Tüm beklediklerim öylesine ölmüşlükte ki, Acılar içerisinde usul usul, bile bile... Sadece duruyorum... öylece susuyorum... ne yapılacak bir şey vardı, ne de yapılmamış bir şey kalmıştı. Yaptıklarımdan mı pişmandım, yapamadıklarımdan mı? biliyorum çok zor olucak, özliyeceğim, isteyeceğim.
Yudum yudum yalnızlığı İçerken gecenin dudaklarından Sakın ağlama sen. Yüreğin süzülürse al yanağına Demir parmaklıklar susar, Gözlerimde küllenen umutlar Yıldızların koynunda Kan ağlar. Uykusuz yüreğine Yastık diye Kiraz çiceklerini sererken Sen, hüzün bulutlarını Topla göğünden. Uzaklarda acıların için Sabır elbisesi dikerken, Sen, vuslat türkülerini kaldır Islak kirpiklerinden. Ayazlarda beklerken yüreğimi Yağmur yüklü bulutları Gülüşlerinle kurut. Kurut ki; Güneş, boynunu kurtarsın Celladın kanlı ellerinden. Göğünü yitirmiş kuşlara Yüreğini aç. Aç ki; Acıların son kez Dağların boynuna sarılıp Veda busesini yapıştırsın karanlığa. Acıya inat Baharlara gülümsediğinde, Karakışların kendinden utanıp Yüreğini darağaçlarına astığını Bilir misin ey yâr? Sevdamı nefes diye İçine çektiğinde Demir parmaklı hücremde Menekşelerin tomurcuk açtığını Bilir misin ey yâr? Umuda tutunmuşken Güllerim yansın avuçlarında. Ve küllendikçe içten içe Karanlıklarıma yıldızların serilsin
