Peygamber Efendimizin vefatından bir gün önceydi...
Herkes nefesini tutmuş bekliyordu. Çünkü az evvel Hazreti Peygamber, “Bende bir hakkı olan varsa gelsin alsın” dediğinde, orada bulunan sahabelerden biri; “evet, benim bir alacağım var. Bir gün kırbacınızın ucu o sıra açık olan sırtıma değmişti de, canım yanmıştı” dedi.
Hz. Peygamber hiç tereddüt etmeden üstündeki kıyafeti sıyırdı, arkasını döndü ve ‘vur’ dedi.
Herkes şaşkındı. O sahabe hemen koşturdu ve elini yüzünü Hz. Peygamber’in mübarek sırtına sürdü, doyasıya öptü.
Ardından da, “teninizin değdiği yerleri cehennem ateşinin yakmayacağını bildiğimden, mübarek bedeninize dokunabilmek için mahsus böyle söyledim” dedi.
Hz. Peygamber bu davranışıyla, kul hakkının ne kadar önemli olduğunu bir kez daha göstermiş oldu.
Vefatına çok az bir süre kala göz nuru kızı Hz. Fatma’yı yanına çağırdı ve kulağına bir şeyler söyledi.
Hz. Fatma’nın önce üzüldüğü sonra sevindiği görüldü.
Hikmeti sorulduğunda; “Babam bana yakında vefat edeceğini söyleyince çok üzüldüm. Fakat benim yanıma ilk sen geleceksin dediğinde ise sevindim” cevabı verdi.
Nitekim Hz. Fatıma Peygamber Efendimizden 6 ay sonra vefat etti.
Peygamber Efendimiz vefat etmeden az önce eşi Hz. Ayşe’den Misvak istedi
Takatsiz olmasına rağmen, zaten inci tanesi gibi olan dişlerini temizledi.
Rabbi’nin huzuruna tertemiz gitmek istiyordu.
Son anları...
Peygamber Efendimiz vefatından az önce son sözleri olarak;
Namaza dikkat edilmesini, kadın haklarının korunmasını, idare altındakilere iyi muamele edilmesini, emanetlerin yerlerine ulaştırılmasını buyurdu." (Câmiü's-Sağîr, c.3, s.188/3190)
İnsanlık sırf bu öğütlere kulak verse, daha yaşanılabilir bir dünya oluşturmak içten bile değildir.
Son cümlelerini tamamlamıştı ki, bir ara kapı çaldı.
Gelen Hz. Cebrail’di. Selam verdi. Peygamberlik görevinin sona erdiğini söyledi.
Ardından, kapıda bekleyen bir misafir daha olduğunu ve eğer izin verirse ancak içeri girebileceğini söyledi.
Hz. Peygamber “o kim?” diye sordu.
Hz. Cebrail, ölüm meleği Hz. Azrail dedi.
Hz. Peygamber, “gelebilir, ben hazırım” cevabı verdi.
Şahadet parmağını yukarı kaldırdı; “Yüce Dosta" gittiğini söyleyerek ruhunu teslim etti.
Hz. Ayşe seslendi, cevap alamadı.
Hz. Peygamber’in mübarek gözünden bir damla yaşın yanağına süzüldüğünü gördü...
HAKK'A Yürümüştü Alemlere Rahmet Efendimiz (SAV) . . .
Allahümme salli ve sellim ve barik ala seyyidina ve Mevlana Muhammedinin nuriz zatiyyi ves sirris sariyyi sirruhu fi cemiy’ıl asari vel esmai ves sıfati ve sellim tesliyma
