Sahabede görülmedik derecede Resûlullah sevgisi ve saygısı vardı. Hudeybiye'de müşrik elçisinin itirafı şuydu: "Ben nice kral ve hükümdarlara gittim. Hiçbirinin etbâının, Hz. Muhammed'e etbâının gösterdiği saygı kadar saygı gösterdiğini görmedim." Sabit bin Kays, Hucurat Sûresi'nin "Ey iman edenler! Peygamberden daha yüksek sesle konuşmayın.
Birbirinizle yüksek sesle konuştuğunuz gibi onunla da öyle konuşmayın ki farkında olmaksızın ameliniz boşa gitmesin" meâlindeki 2. âyeti inzâl olunca, evine kapanıp dışarı çıkmaz olmuştu. Uzun süre görünmeyince, Resûlullah araştırdı, adam gönderdi, görünmemesinin sebebini sordurdu. Sabit bin Kays şöyle dedi: "Mahvoldum ben. Çünkü ben Resûlullah'ın huzurunda yüksek sesle konuşurum. Amellerim hebâ olup Cehenneme gitmekten korkuyorum."
Sabit bin Kays'ın sesi gürdü. Gelen âyetin kendisiyle ilgili olarak geldiğini zannedip, üzüntü ve korkusundan evine kapanmıştı. Oysa sesi fıtraten gürdü. Yapabileceği birşey yoktu. Özellikle sesini yükseltmiyordu da. Ancak münafıklar vardı ki, Resûlullah'ın (asm) sözü anlaşılmasın diye kast-ı mahsusla yüksek sesle konuşuyor, Resûlullah'ın (asm) sözlerini bastırmak istiyorlardı. Sabit bin Kays ise halis, sadık bir Müslümandı. Allah Resûlü (asm) onun bu endişesini duyduğu zaman, rahatlatıcı şu haberi gönderdi: "Sen âyet-i kerimede söylenenlerden değilsin. Sen iyi bir hayat sürmektesin. İyi bir şekilde öleceksin ve Allah seni Cennetine koyacak."
Gerçekten bu sadık insan güzel bir hayat sürmüş, Müseylemetü'l-Kezzab'ın öldürüldüğü savaşta şehit düşmüştü.
Onun, şık giyinmeyi ve daima önde bulunmayı isteyen bir kimse olduğunu da biliyoruz. "Şüphesiz Allah kibirlenip gururlananları ve övünenleri sevmez" (Lokman Sûresi) âyeti nâzil olunca da korkup titrediğni, sonra Resûlullah'ın (asm) benzer tesellileriyle rahatladığını, gurur ve fahre girmemek kaydıyla güzel giyinmenin günah olmayacağını, aksine tahdis-i nimet olduğunu öğrenmişti. Kişi imkân ve kabiliyetleri ölçüsünde giyinecek, yiyip içecek ama şükrü elden bırakmayacaktı.
(Şaban Döğen )
Birbirinizle yüksek sesle konuştuğunuz gibi onunla da öyle konuşmayın ki farkında olmaksızın ameliniz boşa gitmesin" meâlindeki 2. âyeti inzâl olunca, evine kapanıp dışarı çıkmaz olmuştu. Uzun süre görünmeyince, Resûlullah araştırdı, adam gönderdi, görünmemesinin sebebini sordurdu. Sabit bin Kays şöyle dedi: "Mahvoldum ben. Çünkü ben Resûlullah'ın huzurunda yüksek sesle konuşurum. Amellerim hebâ olup Cehenneme gitmekten korkuyorum."
Sabit bin Kays'ın sesi gürdü. Gelen âyetin kendisiyle ilgili olarak geldiğini zannedip, üzüntü ve korkusundan evine kapanmıştı. Oysa sesi fıtraten gürdü. Yapabileceği birşey yoktu. Özellikle sesini yükseltmiyordu da. Ancak münafıklar vardı ki, Resûlullah'ın (asm) sözü anlaşılmasın diye kast-ı mahsusla yüksek sesle konuşuyor, Resûlullah'ın (asm) sözlerini bastırmak istiyorlardı. Sabit bin Kays ise halis, sadık bir Müslümandı. Allah Resûlü (asm) onun bu endişesini duyduğu zaman, rahatlatıcı şu haberi gönderdi: "Sen âyet-i kerimede söylenenlerden değilsin. Sen iyi bir hayat sürmektesin. İyi bir şekilde öleceksin ve Allah seni Cennetine koyacak."
Gerçekten bu sadık insan güzel bir hayat sürmüş, Müseylemetü'l-Kezzab'ın öldürüldüğü savaşta şehit düşmüştü.
Onun, şık giyinmeyi ve daima önde bulunmayı isteyen bir kimse olduğunu da biliyoruz. "Şüphesiz Allah kibirlenip gururlananları ve övünenleri sevmez" (Lokman Sûresi) âyeti nâzil olunca da korkup titrediğni, sonra Resûlullah'ın (asm) benzer tesellileriyle rahatladığını, gurur ve fahre girmemek kaydıyla güzel giyinmenin günah olmayacağını, aksine tahdis-i nimet olduğunu öğrenmişti. Kişi imkân ve kabiliyetleri ölçüsünde giyinecek, yiyip içecek ama şükrü elden bırakmayacaktı.
(Şaban Döğen )
