Hayatı gerçekten tanımış olsak bu kadar değer verir miydik acaba? Hayatı ne kadar tanıyoruz? Tanımadığınız bir eve gitsek bile hareketlerimize dikkat ederiz. Evin sahiplerinin kurallarına ters düşmek istemeyiz. Ya koskoca bir ömrü bilmediğimiz bir yerde harcamak nasıl bir şey? Elbette bu dünyanın da kuralları var. Hem de kuralları Allah koymuş. Hem yaratmış hem de emir ve yasaklarını bildirmiş.
Bizden istenen şey dünyanın düşüncelerimizi işgal etmesi mi? Kafamızı dünyaya yormak mı? Fıtratımıza ters gelen bütün o öğretileri aşabildik mi? Allah’a yol bulabildik mi? Faniden, geçiciden yakamızı kurtarabildik mi? Ötelere kanat açabildik mi? Bu dünyada değer verdiğimiz fani işler, ötelerde pek esassız kalacak. Acaba tasavvurumuzdaki sapmalar amellerimize nasıl yansıyor?
Abdulkadir Geylanî Hazretleri kuddise sirruhu şöyle buyurmaktadır:
“Senin kendisine güvenip ümit bağladığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Kendisinden korktuğun veya kendisine ümit bağladığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Esas sebep olan Allah’ı tamamen unutarak, zararın da, faydanın da kendisinden geldiğini kabul ettiğin her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Fakat kısa bir süre sonra görürsün sen. Allah, kendisini bırakıp da güvendiğin ve bağlandığın ne varsa hepsini alır.
“Şu hususu iyi bil ki, bütün eşya, sadece Allah’ın hareket ettirmesiyle hareket eder, durdurmasıyla durur. O’nun iradesi ve kuvveti olmadan, ne duran bir şey harekete geçebilir, ne de hareket etmekte olan bir şey durabilir. Kişi bu hususu böylece bilip kabul ettiği zaman, artık insanları ve diğer varlıkları Allah’a ortak tanıma yükünden ve suçundan kurtulur. Allah’a şirk koşmaz.
“Melekler içinde resim, suret bulunan eve girmezlerse, içinde bir sürü suretlerle putlar bulunan senin kalbine Allah sevgisi nasıl girer? Allah’tan gayrı her şey bir puttur. Öyleyse sen, putları kır; Evi temizle!
“Ey dünyaya kulluk edenler! Ey ahirete kulluk edenler!
Siz, Allah’ı da, dünyayı da, ahireti de bilmiyorsunuz. Kiminizin putu dünya, kiminizinki ahret, kiminizinki insanlar! Kiminizinki zevkler, nefsanî arzular. Kiminizinki övülme, halktan tasvip görme, alkış toplama…”
İnsanlardan yüz çevir, Hakk’a yönel!
“Allah dışında her şey, bir puttur; kişi Allah’tan gayrı neye bağlandı ve neye gönül verdiyse, o onun putudur.
“Senin bütün umudun insanlar! Her şeyi onlardan bekliyor, onlardan umuyorsun. Korkun da onlardan! Hep onlardan korkuyorsun. Bu hal, Rabbine şirk koşmaktır, ortak tanımaktır.”
Bu zaman, ahir zamandır. Bu zamanda çoğu insanların mabudu, paradan ibarettir. Bu zaman insanlarının çoğu, Musa Aleyhisselam’ın kavmine benzedi. Yahudilere benzedi. Onlar, altın buzağıyı kendilerine mabud edinmişlerdi. Bu zamanın cahillerinin altın buzağısı da para olmuş sanki. Parayı kendilerine mabud edinmiş, Rab edinmişler. Neredeyse paraya tapınmaya başlamışlar...
Hükümdarlar, devlet büyükleri ve ikbal sahipleri, halktan bazılarının nazarında birer ilâhtır. Dünyevî imkânlar, zenginlikler, sıhhat, afiyet, kuvvet ve kudret, bazı insanların nazarında birer ilâhtır. İnsanların birçoğu, bunlara ve benzeri şeylere taparlar...
Dünya zorbalarına, zenginlerine, firavunlarına ve hükümdarlarına saygı gösterip Allah’ı unuttuğun ve O’na saygı göstermediğin takdirde, senin hakkındaki hüküm de, putlara tapanlar hakkındaki hüküm gibidir. Sen de putuna saygı gösterenlerden olursun. Putlara kulluk etme, onları yaratana kulluk et. İşte o zaman, putlar sana boyun eğecektir.
Sen, namazda iken bile yalan söylüyorsun. Mesela namaza dururken ve gene namaz sırasında, “Allahu Ekber” (Allah her şeyden büyüktür) diyorsun. ’Böylece yalan söylemiş oluyorsun. Çünkü senin kalbinde, Allah’tan başka bir ilâh vardır. Kendisine güvenip bağlandığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Kendisinden korktuğun ve kendisine ümit beslediğin her şey, senin ilâhındır, taptığındır.
Kalbini temizle!
Kendisinde Allah’tan başka bir şey bulunduğu müddetçe, senin kalbin için kurtuluş yoktur. Eğer sen, taşlar üzerinde Allah’a bin yıl secde etsen, değil mi ki kalbinle O’ndan başkasına yöneliyorsun, sana bu secdeler hiçbir fayda vermez. Mevlâsından başkasını sever oldukça, o kalp için iyi bir akibet yoktur. Allah’tan başka her şeyi kalbinden yok etmedikçe, saadete eremez, bahtiyar olamazsın.”
“Nefs ile Hak, bir arada bulunmaz. Dünya ile ahiret bir arada bulunmaz. Kim ki nefsi ile birlikte ise, o, Cenab-ı Hak’la beraberliği kaçırmıştır!”
Allah’a vasıl olabilme duasıyla...
Gülistan Dergisi... 125. Sayı
Mayıs 2011
CAN YILMAZ
Bizden istenen şey dünyanın düşüncelerimizi işgal etmesi mi? Kafamızı dünyaya yormak mı? Fıtratımıza ters gelen bütün o öğretileri aşabildik mi? Allah’a yol bulabildik mi? Faniden, geçiciden yakamızı kurtarabildik mi? Ötelere kanat açabildik mi? Bu dünyada değer verdiğimiz fani işler, ötelerde pek esassız kalacak. Acaba tasavvurumuzdaki sapmalar amellerimize nasıl yansıyor?
Abdulkadir Geylanî Hazretleri kuddise sirruhu şöyle buyurmaktadır:
“Senin kendisine güvenip ümit bağladığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Kendisinden korktuğun veya kendisine ümit bağladığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Esas sebep olan Allah’ı tamamen unutarak, zararın da, faydanın da kendisinden geldiğini kabul ettiğin her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Fakat kısa bir süre sonra görürsün sen. Allah, kendisini bırakıp da güvendiğin ve bağlandığın ne varsa hepsini alır.
“Şu hususu iyi bil ki, bütün eşya, sadece Allah’ın hareket ettirmesiyle hareket eder, durdurmasıyla durur. O’nun iradesi ve kuvveti olmadan, ne duran bir şey harekete geçebilir, ne de hareket etmekte olan bir şey durabilir. Kişi bu hususu böylece bilip kabul ettiği zaman, artık insanları ve diğer varlıkları Allah’a ortak tanıma yükünden ve suçundan kurtulur. Allah’a şirk koşmaz.
“Melekler içinde resim, suret bulunan eve girmezlerse, içinde bir sürü suretlerle putlar bulunan senin kalbine Allah sevgisi nasıl girer? Allah’tan gayrı her şey bir puttur. Öyleyse sen, putları kır; Evi temizle!
“Ey dünyaya kulluk edenler! Ey ahirete kulluk edenler!
Siz, Allah’ı da, dünyayı da, ahireti de bilmiyorsunuz. Kiminizin putu dünya, kiminizinki ahret, kiminizinki insanlar! Kiminizinki zevkler, nefsanî arzular. Kiminizinki övülme, halktan tasvip görme, alkış toplama…”
İnsanlardan yüz çevir, Hakk’a yönel!
“Allah dışında her şey, bir puttur; kişi Allah’tan gayrı neye bağlandı ve neye gönül verdiyse, o onun putudur.
“Senin bütün umudun insanlar! Her şeyi onlardan bekliyor, onlardan umuyorsun. Korkun da onlardan! Hep onlardan korkuyorsun. Bu hal, Rabbine şirk koşmaktır, ortak tanımaktır.”
Bu zaman, ahir zamandır. Bu zamanda çoğu insanların mabudu, paradan ibarettir. Bu zaman insanlarının çoğu, Musa Aleyhisselam’ın kavmine benzedi. Yahudilere benzedi. Onlar, altın buzağıyı kendilerine mabud edinmişlerdi. Bu zamanın cahillerinin altın buzağısı da para olmuş sanki. Parayı kendilerine mabud edinmiş, Rab edinmişler. Neredeyse paraya tapınmaya başlamışlar...
Hükümdarlar, devlet büyükleri ve ikbal sahipleri, halktan bazılarının nazarında birer ilâhtır. Dünyevî imkânlar, zenginlikler, sıhhat, afiyet, kuvvet ve kudret, bazı insanların nazarında birer ilâhtır. İnsanların birçoğu, bunlara ve benzeri şeylere taparlar...
Dünya zorbalarına, zenginlerine, firavunlarına ve hükümdarlarına saygı gösterip Allah’ı unuttuğun ve O’na saygı göstermediğin takdirde, senin hakkındaki hüküm de, putlara tapanlar hakkındaki hüküm gibidir. Sen de putuna saygı gösterenlerden olursun. Putlara kulluk etme, onları yaratana kulluk et. İşte o zaman, putlar sana boyun eğecektir.
Sen, namazda iken bile yalan söylüyorsun. Mesela namaza dururken ve gene namaz sırasında, “Allahu Ekber” (Allah her şeyden büyüktür) diyorsun. ’Böylece yalan söylemiş oluyorsun. Çünkü senin kalbinde, Allah’tan başka bir ilâh vardır. Kendisine güvenip bağlandığın her şey, senin ilâhındır, mabudundur. Kendisinden korktuğun ve kendisine ümit beslediğin her şey, senin ilâhındır, taptığındır.
Kalbini temizle!
Kendisinde Allah’tan başka bir şey bulunduğu müddetçe, senin kalbin için kurtuluş yoktur. Eğer sen, taşlar üzerinde Allah’a bin yıl secde etsen, değil mi ki kalbinle O’ndan başkasına yöneliyorsun, sana bu secdeler hiçbir fayda vermez. Mevlâsından başkasını sever oldukça, o kalp için iyi bir akibet yoktur. Allah’tan başka her şeyi kalbinden yok etmedikçe, saadete eremez, bahtiyar olamazsın.”
“Nefs ile Hak, bir arada bulunmaz. Dünya ile ahiret bir arada bulunmaz. Kim ki nefsi ile birlikte ise, o, Cenab-ı Hak’la beraberliği kaçırmıştır!”
Allah’a vasıl olabilme duasıyla...
Gülistan Dergisi... 125. Sayı
Mayıs 2011
CAN YILMAZ
Son düzenleme: