Ramazan-ı Şerifteki savm, İslâmiyetin erkân-ı hamsesinin birincilerindendir. Hem şeâir-i İslâmiyenin âzamlarındandır.
İşte, Ramazan-ı Şerifteki orucun çok hikmetleri, hem Cenâb-ı Hakkın rububiyetine, hem insanın hayat-ı içtimâiyesine, hem hayat-ı şahsiyesine, hem nefsin terbiyesine, hem niam-ı İlâhiyenin şükrüne bakar hikmetleri var.
Cenâb-ı Hakkın rububiyeti noktasında orucun çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki: Cenâb-ı Hak, zemin yüzünü bir sofra-i nimet sûretinde halk ettiği ve bütün envâ-ı nimeti o sofrada "min haysü lâ yahtesib" (umulmadık yerlerden) bir tarzda o sofraya dizdiği cihetle, kemâl-i Rububiyetini ve Rahmâniyet ve Rahîmiyetini o vaziyetle ifade ediyor. İnsanlar, gaflet perdesi altında ve esbab dairesinde, o vaziyetin ifade ettiği hakikati tam göremiyor, bazan unutuyor.
Ramazan-ı Şerifte ise, ehl-i iman, birden muntazam bir ordu hükmüne geçer. Sultan-ı Ezelînin ziyafetine dâvet edilmiş bir surette, akşama yakın "Buyurunuz" emrini bekliyorlar gibi bir tavr-ı ubudiyetkârâne göstermeleri, o şefkatli ve haşmetli ve külliyetli Rahmâniyete karşı, vüs'atli ve azametli ve intizamlı bir ubudiyetle mukabele ediyorlar. Acaba böyle ulvî ubudiyete ve şeref-i kerâmete iştirak etmeyen insanlar, insan ismine lâyık mıdırlar?
(Mektubat, s. 387)
Bediüzzaman Said NURSİ
Lügatçe:
savm: Oruç.
erkân-ı hamse: Beş rükûn, esas.
niam-ı İlâhiye:Allah'ın verdiği nimetler.
şeâir-i İslâmiye:İslâmın sembolü, simgesi.
rububiyet:Allah'ın bütün mahlukatı terbiye ve idare etmesi.
halk:Yaratma.
envâ-ı nimet:Nimet çeşitleri.
kemâl-i Rububiyet:Allah'ın bütün mahlukatı mükemmel bir şekilde terbiye ve idare etmesi.
esbab:Sebepler.
tavr-ı ubudiyetkârâne:Kulluğa yakışır tavır, hareket.
vüs'at:Genişlik.
İşte, Ramazan-ı Şerifteki orucun çok hikmetleri, hem Cenâb-ı Hakkın rububiyetine, hem insanın hayat-ı içtimâiyesine, hem hayat-ı şahsiyesine, hem nefsin terbiyesine, hem niam-ı İlâhiyenin şükrüne bakar hikmetleri var.
Cenâb-ı Hakkın rububiyeti noktasında orucun çok hikmetlerinden bir hikmeti şudur ki: Cenâb-ı Hak, zemin yüzünü bir sofra-i nimet sûretinde halk ettiği ve bütün envâ-ı nimeti o sofrada "min haysü lâ yahtesib" (umulmadık yerlerden) bir tarzda o sofraya dizdiği cihetle, kemâl-i Rububiyetini ve Rahmâniyet ve Rahîmiyetini o vaziyetle ifade ediyor. İnsanlar, gaflet perdesi altında ve esbab dairesinde, o vaziyetin ifade ettiği hakikati tam göremiyor, bazan unutuyor.
Ramazan-ı Şerifte ise, ehl-i iman, birden muntazam bir ordu hükmüne geçer. Sultan-ı Ezelînin ziyafetine dâvet edilmiş bir surette, akşama yakın "Buyurunuz" emrini bekliyorlar gibi bir tavr-ı ubudiyetkârâne göstermeleri, o şefkatli ve haşmetli ve külliyetli Rahmâniyete karşı, vüs'atli ve azametli ve intizamlı bir ubudiyetle mukabele ediyorlar. Acaba böyle ulvî ubudiyete ve şeref-i kerâmete iştirak etmeyen insanlar, insan ismine lâyık mıdırlar?
(Mektubat, s. 387)
Bediüzzaman Said NURSİ
Lügatçe:
savm: Oruç.
erkân-ı hamse: Beş rükûn, esas.
niam-ı İlâhiye:Allah'ın verdiği nimetler.
şeâir-i İslâmiye:İslâmın sembolü, simgesi.
rububiyet:Allah'ın bütün mahlukatı terbiye ve idare etmesi.
halk:Yaratma.
envâ-ı nimet:Nimet çeşitleri.
kemâl-i Rububiyet:Allah'ın bütün mahlukatı mükemmel bir şekilde terbiye ve idare etmesi.
esbab:Sebepler.
tavr-ı ubudiyetkârâne:Kulluğa yakışır tavır, hareket.
vüs'at:Genişlik.
