DÖRDÜNCÜ DEVA: Ey şekvacı hasta! Senin hakkın şekva değil şükürdür, sabırdır. Çünki senin vücudun ve âza ve cihazatın, senin mülkün değildir. Sen onları yapmamışsın, başka tezgâhlardan satın almamışsın. Demek başkasının mülküdür. Onların mâliki, mülkünde istediği gibi tasarruf eder. Yirmialtıncı Söz'de denildiği gibi, meselâ gâyet zengin, gâyet mâhir bir san'atkâr; güzel san'atını, kıymetdar servetini göstermek için, miskin bir adama modellik vazifesini gördürmek maksadıyla, bir ücrete mukabil, bir saatçik zamanda, murassa ve gâyet san'atlı diktiği bir gömleği, bir hulleyi o fakire giydirir.
Onun üstünde işler ve vaziyetler verir. Harika envâ-ı san'atını göstermek için keser, değiştirir, uzaltır, kısaltır. Acaba şu ücretli miskin adam, o zata dese: "Bana zahmet veriyorsun, eğilip kalkmakla verdiğin vaziyetten bana sıkıntı veriyorsun, beni güzelleştiren bu gömleği kesip kısaltmakla güzelliğimi bozuyorsun" demeye hak kazanabilir mi? Merhametsizlik, insafsızlık ettin diyebilir mi? İşte aynen bu misal gibi, Sâni-i Zülcelâl sana ey hasta! Göz, kulak, akıl, kalb gibi nuranî duygularla murassa olarak giydirdiği cisim gömleğini, Esmâ-i hüsnasının nakışlarını göstermek için, çok hâlât içinde seni çevirir ve çok vaziyetlerde seni değiştirir.
Dünyayı ve ondaki mahlukatı mana-i harfiyle sev mana-i ismiyle sevme; "Ne kadar güzel yapılmış" de "Ne kadar güzeldir." deme ve kalbin batınına başka muhabbetlerin girmesine meydan verme. Çünkü batını kalp ayine-i samed'dir ve O'na mahsustur.
Faniyim fani olanı istemem.
Acizim aciz olanı istemem.
Ruhumu rahmana teslim eyledim gayr istemem.
İsterim fakat bir yar-ı baki isterim.
Zerreyim fakat şems-i sermed isterim.
Hiç ender hiçim fakat bu mevcudatı umumen isterim.
![[KaYRa]](/data/avatars/m/9/9743.jpg?1591840747){kind=avatar}
