Cânı kim cânânı için sevse cânânın sever
Cânı için kim ki cânânın sever cânın sever
( Fuzûli )
Tek caddeden oluşan
Bir şehir.
Bir cadde ki
Uzun… Upuzun taşlı bir yoldan oluşan...
Taşlı yol üzerine kurulan şehirde gece
Siyah, karanlık.
Sokak lâmbalarının cılız ışığı hâriç
Alabildiğine karanlık yansımalar…
Şehir cadde,
Cadde taşlı yol kadar.
Şehir yorgun
Cadde ıslak.
Bu şehrin insanlarından birisi varmış ki adı kimseye benzemeyen, sıcaklığı hiçbir yerde bulunmayan
Adı; Aşk’mış.
Şehrin başındaki yıkılmaya namzet ahşap evde yaşarmış.
Evin güzelliği umurunda değilmiş
Sadece bu değil, hiçbir şeyle ilgilenmezmiş.
Yaşamasına kaynaklık eden tek şey varmış;
Şehirde ki insanların mutluluğu.
Kimse onun bu şehre nereden, neden geldiğini bilmezmiş.
İlk başlarda merak etseler de sonradan unutmuşlar
Çünkü aşk onlara devamlı mutluluk veriyormuş.
Sırrını bir türlü çözemeseler de ne zaman aşkın yanında olsalar
Gözbebeklerinden dışarı fırlamak istercesine bir huzur doluveriyormuş içlerine.
Düşünmüşler…
Önce herkes gizli gizli kendi içinde düşünmüş.
Sonra duramamışlar.
Yollarda, sokak lâmbalarının altında, cumbalarda herkes Aşk’ı konuşur olmuş.
En sonunda bu işi fazla konuşmamaya
Onun bir rüya olduğuna karar verip susmuşlar.
Herkesin bildiği fakat farklı şekillerde görebildiği bir rüya…
Hepsi inanmış mı buna?
Elbette hayır!
Ama inanmak istemişler.
Zaten az buldukları mutluluğu kaçırmaktan korktuklarından onu olduğu gibi kabul etmişler.
Sözler bitmiş bitmesine de şehirde birisi varmış ki
Onun kulağında hâlâ çınlarmış konuşulanlar.
Merak duymuş Aşk’a karşı?
“Kimdir, nereden gelip nereye gider
Şimdiye kadar neredeymiş?” diye.
Merakını yenmeye çalışmış
Çünkü o Hüzün’müş.
Yıllardır kimsenin bilmediği bir sebepten insanlara görünmeyen, sadece varlığını hissettirdiren.
Evinden dışarıya çıkmak gururuna zor gelirmiş.
Ama Merak bu durmamış yerinde
Hüzün’ün içine kurt düşürmüş bir kere.
Hüzün karar vermiş
Şehrin en karanlık gecesinde gidip aşkı görecekmiş.
Günlerce beklemeye başlamış
Beklemiş…
Beklemiş…
Beklemiş…
Zaman geçtikçe sabır tüketen bu bekleyiş
Bulutlu bir gecede sona ermiş.
Havada
Bulut varmış.
Caddede
Yağmur.
Kaldırımlarda
Öbek öbek su birikintileri…
Hüzün sokağa çıkıp derin bir nefes almış
Severmiş yağmuru.
İlerlemiş… İlerlemiş…
Aşk’ın evinin önüne gelmiş.
Tam merdivenlerden çıkıp camdan bakacakken
Birden karşısında belirivermiş aşk.
Hüzün çekinmiş… Korkmuş…
Mahcup bir edayla hemen kafasını çevirmiş.
Aşk bir kere görmüş onu
Yerdeki su birikintilerine yansıyan
Hüzün dolu o solgun yüzü.
Ve o solgun yüzdeki gözlerde kendisini.
Hüzün dolu bir yüzden parlayan aşkı görmüş.
Aşka bir şey oluyormuş daha önce hiç yaşamadığı
Bu yüzden adını da koyamamış bu hissin.
Tam bir kelâm edecekken Hüzün rüzgâr misali savrularak gitmiş.
Aşk öylece kalmış
Sabaha kadar…
Yağmur yağmış ıslanmış ama bundan dertlenmemiş.
Bilirmiş hüzün severmiş yağmuru.
Daha çok yağmur dilemiş
Belki şehri kaplayan bir yansımada
“Onu görürüm” diye düşünerek.
Günler geçmiş ne Aşk kaldığı yerden kıpırdayabilmiş
Ne de Hüzün bulutlu gecelere güvenebilmiş.
Aşk beklemiş.
Hüzün gelmemiş.
Aşk sabretmiş.
Hüzün ağlamış.
Aşk bekledikçe günler hep uzamış.
Hüzün ağladıkça ise hep kısalmış.
Aşk’ın içine kendi aksi düştüğünden beri bir daha mutlu olamamış.
Şehirde o hâriç herkes mutluymuş
Nasıl olsa Aşk onları bir kere mutlu etmişti aşkın nasıl olduğunun ne önemi vardı.
Ve aşk,
Şehri terk etmeye karar vermiş.
Beklemiş en bulutlu gecenin gelmesini.
Giderken şehirde bir gölgesi kalsın istemiyordu.
Ve bir gece,,.
Şehir derin uykudayken
Aşk cadde boyunca yürümüş.
Şehri yavaş yavaş terk ederken bir umut doğmuş içine
Dönmüş arkasına caddeye bakmış tam kafasını indirecekken
Bir çift gözün camdan kendisine baktığını görmüş.
Bu bekleyişi görmek aşka yetmiş.
İçinde huzurla yürürken
Ay bir oyun oynayıp bulutları yararak
Aydınlatmış Aşk’ın olduğu kaldırımı.
Ve o gece tek caddelik şehir büyümüş
O gece şehrin bir köşesi olmuş.
O geceden sonra yollar daha karmaşık olmuş.
Rivâyet bu ya aşkı bulmak bu yüzden bu kadar zormuş.
Ve o gece aşk şehri terk etmiş.
Cânı için kim ki cânânın sever cânın sever
( Fuzûli )
Tek caddeden oluşan
Bir şehir.
Bir cadde ki
Uzun… Upuzun taşlı bir yoldan oluşan...
Taşlı yol üzerine kurulan şehirde gece
Siyah, karanlık.
Sokak lâmbalarının cılız ışığı hâriç
Alabildiğine karanlık yansımalar…
Şehir cadde,
Cadde taşlı yol kadar.
Şehir yorgun
Cadde ıslak.
Bu şehrin insanlarından birisi varmış ki adı kimseye benzemeyen, sıcaklığı hiçbir yerde bulunmayan
Adı; Aşk’mış.
Şehrin başındaki yıkılmaya namzet ahşap evde yaşarmış.
Evin güzelliği umurunda değilmiş
Sadece bu değil, hiçbir şeyle ilgilenmezmiş.
Yaşamasına kaynaklık eden tek şey varmış;
Şehirde ki insanların mutluluğu.
Kimse onun bu şehre nereden, neden geldiğini bilmezmiş.
İlk başlarda merak etseler de sonradan unutmuşlar
Çünkü aşk onlara devamlı mutluluk veriyormuş.
Sırrını bir türlü çözemeseler de ne zaman aşkın yanında olsalar
Gözbebeklerinden dışarı fırlamak istercesine bir huzur doluveriyormuş içlerine.
Düşünmüşler…
Önce herkes gizli gizli kendi içinde düşünmüş.
Sonra duramamışlar.
Yollarda, sokak lâmbalarının altında, cumbalarda herkes Aşk’ı konuşur olmuş.
En sonunda bu işi fazla konuşmamaya
Onun bir rüya olduğuna karar verip susmuşlar.
Herkesin bildiği fakat farklı şekillerde görebildiği bir rüya…
Hepsi inanmış mı buna?
Elbette hayır!
Ama inanmak istemişler.
Zaten az buldukları mutluluğu kaçırmaktan korktuklarından onu olduğu gibi kabul etmişler.
Sözler bitmiş bitmesine de şehirde birisi varmış ki
Onun kulağında hâlâ çınlarmış konuşulanlar.
Merak duymuş Aşk’a karşı?
“Kimdir, nereden gelip nereye gider
Şimdiye kadar neredeymiş?” diye.
Merakını yenmeye çalışmış
Çünkü o Hüzün’müş.
Yıllardır kimsenin bilmediği bir sebepten insanlara görünmeyen, sadece varlığını hissettirdiren.
Evinden dışarıya çıkmak gururuna zor gelirmiş.
Ama Merak bu durmamış yerinde
Hüzün’ün içine kurt düşürmüş bir kere.
Hüzün karar vermiş
Şehrin en karanlık gecesinde gidip aşkı görecekmiş.
Günlerce beklemeye başlamış
Beklemiş…
Beklemiş…
Beklemiş…
Zaman geçtikçe sabır tüketen bu bekleyiş
Bulutlu bir gecede sona ermiş.
Havada
Bulut varmış.
Caddede
Yağmur.
Kaldırımlarda
Öbek öbek su birikintileri…
Hüzün sokağa çıkıp derin bir nefes almış
Severmiş yağmuru.
İlerlemiş… İlerlemiş…
Aşk’ın evinin önüne gelmiş.
Tam merdivenlerden çıkıp camdan bakacakken
Birden karşısında belirivermiş aşk.
Hüzün çekinmiş… Korkmuş…
Mahcup bir edayla hemen kafasını çevirmiş.
Aşk bir kere görmüş onu
Yerdeki su birikintilerine yansıyan
Hüzün dolu o solgun yüzü.
Ve o solgun yüzdeki gözlerde kendisini.
Hüzün dolu bir yüzden parlayan aşkı görmüş.
Aşka bir şey oluyormuş daha önce hiç yaşamadığı
Bu yüzden adını da koyamamış bu hissin.
Tam bir kelâm edecekken Hüzün rüzgâr misali savrularak gitmiş.
Aşk öylece kalmış
Sabaha kadar…
Yağmur yağmış ıslanmış ama bundan dertlenmemiş.
Bilirmiş hüzün severmiş yağmuru.
Daha çok yağmur dilemiş
Belki şehri kaplayan bir yansımada
“Onu görürüm” diye düşünerek.
Günler geçmiş ne Aşk kaldığı yerden kıpırdayabilmiş
Ne de Hüzün bulutlu gecelere güvenebilmiş.
Aşk beklemiş.
Hüzün gelmemiş.
Aşk sabretmiş.
Hüzün ağlamış.
Aşk bekledikçe günler hep uzamış.
Hüzün ağladıkça ise hep kısalmış.
Aşk’ın içine kendi aksi düştüğünden beri bir daha mutlu olamamış.
Şehirde o hâriç herkes mutluymuş
Nasıl olsa Aşk onları bir kere mutlu etmişti aşkın nasıl olduğunun ne önemi vardı.
Ve aşk,
Şehri terk etmeye karar vermiş.
Beklemiş en bulutlu gecenin gelmesini.
Giderken şehirde bir gölgesi kalsın istemiyordu.
Ve bir gece,,.
Şehir derin uykudayken
Aşk cadde boyunca yürümüş.
Şehri yavaş yavaş terk ederken bir umut doğmuş içine
Dönmüş arkasına caddeye bakmış tam kafasını indirecekken
Bir çift gözün camdan kendisine baktığını görmüş.
Bu bekleyişi görmek aşka yetmiş.
İçinde huzurla yürürken
Ay bir oyun oynayıp bulutları yararak
Aydınlatmış Aşk’ın olduğu kaldırımı.
Ve o gece tek caddelik şehir büyümüş
O gece şehrin bir köşesi olmuş.
O geceden sonra yollar daha karmaşık olmuş.
Rivâyet bu ya aşkı bulmak bu yüzden bu kadar zormuş.
Ve o gece aşk şehri terk etmiş.
