Bir Kur'an okuma sesinde dağılıyor tüm hissizliğim, gözlerimi yeni sabahlara açıyorum. Bir Kur'an sesinde hayat buluyor benliğim...
Yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyorum. İç dünyamda yankılanan uğultuları, sindiriyor, küçültüyor Kur’an sesi... Anlama anlam katan mesajları, delip geçiyor, katmerleşmiş paslı kuruntularımı...
Bir Kur’an sesinde unutuyorum dert bildiğim şeyleri…
Öylesine sirayet ediyor ki bu ses ruhuma… Öylesine belli ki kelamlar kelamı olduğu. Ve ben bu kelamın, İlahi kelam olduğuna şahitlik ediyorum, bilinen bilinmeyen tüm kelamların üstüne, hatta en üstüne koyuyorum şimdi…
Dinliyorum, benliğimi kaplayan, sanki beni kafeslerden çıkarıp kurtaran bu sesi. Gözümden damlayan yaşların hesabı yok şimdi...
Sadece kanatlandığını hissettiğim ruhuma ve hiçbir yerde bulamadığım bu hazza ağlıyorum…
Bir Kur’an sesinde dolduruyorum tüm boşlukları, her şey, hatta anlamsız bulduğum ne varsa anlam kazanıyor bu seste. Ağlasam da yüzümde derinden ve içten bir gülümseme beliriyor.
Öylesine anlamlı ki işittiğim her ayet, öylesine yakın ki bana bu ses. Anlıyorum ki mahlûkatına sesleniyor Yaradan. Bir daha hatırlıyorum hayatın sahibini ve bir daha secde ediyorum önünde. Secde edilesi tek varlık ve varlığıyla hep hayat bulduğum tek ilah; Allah, Azze ve Celle...
Önünde eğilmekten, Yaratıcı olduğunu kabullenmekten, bir kelime-i şehadet miktarında “Ya Hayyu, Ya Kayyum” demekten, öylesine mutlu oluyorum ki…
Bir kez daha anlıyorum O var, O her şeyi görüyor, O her şeyi duyuyor, O her şeyden haberdar, O tek, O eşsiz ve O benzersiz. O bana benden daha yakın…
O’na layık olmam gerekiyor benden ne istediğini bilerek. Rahmetinin sonsuzluğuna kendimi bırakıp derin bir nefes alarak, O'na hakiki bir kul olarak. Er ya da geç, O’na döndürüleceğimi bilerek ve O’ndan gayrı her şeyin faniliğe mahkûm olduğunu görerek…
Acıyorum bu sesin, bu yüce kelamın sahibine kul olamayanlara...
“Dağları görürsün de donmuş sanırsın; oysa onlar, bulutların sürüklenmesi gibi sürüklenirler. Her şeyi 'sapasağlam ve yerli yerinde yapan' Allah'ın sanatı (yapısı)dır (bu). Şüphesiz O, işlediklerinizden haberdardır. (Neml Suresi; 88 )
Gözüme inen perde kalkıyor bir Kur’an sesinde. Bu sesin izini sürüyorum adım adım…
İlahi aşkı fısıldıyor işte; dünyanın karmaşasından kurtarıyor…
Buymuş nefes almak meğer. Bir Kur’an sesinde kendime geliyorum, bu sesin bütün kötülüklerin sesini bastırıp bütün iyiliklerin sesini yükselttiğini anlıyorum.
Tertemiz bir hayat görüyorum ve yepyeni ufuklara koşuyorum bir Kur’an sesinde…
ZEYNEP YETER ARSLAN
… 120. Sayı
Aralık 2010
Gülistan dergisi
Yaşadığımı ve nefes aldığımı hissediyorum. İç dünyamda yankılanan uğultuları, sindiriyor, küçültüyor Kur’an sesi... Anlama anlam katan mesajları, delip geçiyor, katmerleşmiş paslı kuruntularımı...
Bir Kur’an sesinde unutuyorum dert bildiğim şeyleri…
Öylesine sirayet ediyor ki bu ses ruhuma… Öylesine belli ki kelamlar kelamı olduğu. Ve ben bu kelamın, İlahi kelam olduğuna şahitlik ediyorum, bilinen bilinmeyen tüm kelamların üstüne, hatta en üstüne koyuyorum şimdi…
Dinliyorum, benliğimi kaplayan, sanki beni kafeslerden çıkarıp kurtaran bu sesi. Gözümden damlayan yaşların hesabı yok şimdi...
Sadece kanatlandığını hissettiğim ruhuma ve hiçbir yerde bulamadığım bu hazza ağlıyorum…
Bir Kur’an sesinde dolduruyorum tüm boşlukları, her şey, hatta anlamsız bulduğum ne varsa anlam kazanıyor bu seste. Ağlasam da yüzümde derinden ve içten bir gülümseme beliriyor.
Öylesine anlamlı ki işittiğim her ayet, öylesine yakın ki bana bu ses. Anlıyorum ki mahlûkatına sesleniyor Yaradan. Bir daha hatırlıyorum hayatın sahibini ve bir daha secde ediyorum önünde. Secde edilesi tek varlık ve varlığıyla hep hayat bulduğum tek ilah; Allah, Azze ve Celle...
Önünde eğilmekten, Yaratıcı olduğunu kabullenmekten, bir kelime-i şehadet miktarında “Ya Hayyu, Ya Kayyum” demekten, öylesine mutlu oluyorum ki…
Bir kez daha anlıyorum O var, O her şeyi görüyor, O her şeyi duyuyor, O her şeyden haberdar, O tek, O eşsiz ve O benzersiz. O bana benden daha yakın…
O’na layık olmam gerekiyor benden ne istediğini bilerek. Rahmetinin sonsuzluğuna kendimi bırakıp derin bir nefes alarak, O'na hakiki bir kul olarak. Er ya da geç, O’na döndürüleceğimi bilerek ve O’ndan gayrı her şeyin faniliğe mahkûm olduğunu görerek…
Acıyorum bu sesin, bu yüce kelamın sahibine kul olamayanlara...
“Dağları görürsün de donmuş sanırsın; oysa onlar, bulutların sürüklenmesi gibi sürüklenirler. Her şeyi 'sapasağlam ve yerli yerinde yapan' Allah'ın sanatı (yapısı)dır (bu). Şüphesiz O, işlediklerinizden haberdardır. (Neml Suresi; 88 )
Gözüme inen perde kalkıyor bir Kur’an sesinde. Bu sesin izini sürüyorum adım adım…
İlahi aşkı fısıldıyor işte; dünyanın karmaşasından kurtarıyor…
Buymuş nefes almak meğer. Bir Kur’an sesinde kendime geliyorum, bu sesin bütün kötülüklerin sesini bastırıp bütün iyiliklerin sesini yükselttiğini anlıyorum.
Tertemiz bir hayat görüyorum ve yepyeni ufuklara koşuyorum bir Kur’an sesinde…
ZEYNEP YETER ARSLAN
… 120. Sayı
Aralık 2010
Gülistan dergisi
Son düzenleme:
