- Üyelik Tarihi
- 23 Haz 2010
- Mesajlar
- 5,705
- Aldığı Beğeniler
- 14,607
- Takım
- Galatasaray
...Diyorlar ki:- Hiç arkadaşın yok görünürde, ama hiç yalnız değilsin! Görmüyorlar durduğun yeri ve orada çoktandır sözleştiğin rüzgârla buluşmuş olduğunu ve onunla koyu bir söyleşi tutturmuş olduğunu. Sormuyorlar, soru işaretleri çok kıymetliymiş gibi onlarca harcamak istemiyorlar. Bazen soruları bırakıp işaretlerini tuttukları da oluyor. Bazen hiçbir şey olmuyor. Bazen de ‘ne kadar yalnız göründüğünü’ söylüyorlar senin. Yine görmüyorlar o rüzgârın yol gibi seninle olduğunu, sende olduğunu. Böylece senin rüzgârla yoldaş olduğunu ve yolun rüzgârla uzadığını, estiğini, durduğunu, uyuduğunu, şımardığını, sevindiğini, konuştuğunu, sustuğunu, mırıldandığını, darlandığını, hallendiğini, yorulduğunu, ayaklandığını, kanatlandığını, kızdığını, köpürdüğünü, yatıştığını, küstüğünü, barıştığını, açıldığını, karıştığını…ve hiç yarışmadığını!
Sen yolsun, bazen kimsenin gitmediği, gelmediği, durmadığı, geçmediği, senin rüzgârdan başka kimsen yok aslında. Yok aslında. Yol da aslında rüzgâr. Sen aslında rüzgârı sayılırsın kendinin, sen yolsun çünkü. Bazen böyle uzun uzun kendini beklersin, bazen böyle yorgun yorgun zamanı bekletirsin. Birazdan gideceksin, yoluedebiyatı olmaz çünkü, yol şiirindir, yolun şiiri vardır, yol şiir içindir. Hatta senin için şöyle bir kaç dize bile söyleyebilirim yolluk olarak: “Rüzgâr yolda durdu / ve senden önce/kimsesizliğin geçsin dedi / o geçmeden ne sen ne ben / dolduramayız içimizi…” Tekrar fotoğrafa baktım, şiirin bu dizesinin niye yarım kaldığını anladım, çünkü yarsı da senin yüzünde harflerini arıyordu. Sense o koridorda bir serüven gibi ışığını gönderen pencerenin önünde durmuş, valizler, çantalar, bavullardan oluşan hayatlar hayatlar hayatlar arasında önceden yorulmuşsun.
Önceden yorulursak belki hayat bize ilerde daha iyi davranır. Önceden uyursak belki sonra hayatı daha çok yaşarız. Önceden söylersek belki sonra hayat bize o kadar da çok soru sormaz… Önceden yanılırsak, sonradan da yanılırız ve buna hiç şüphe yoktur. Yoktur. Tıpkı insanın da yoldan önce rüzgârla tanışması gibi bir şeydir bu. İnsan en çok rüzgârda tanışır kendisiyle. Ve rüzgâr yalnızca o koridorlardan esmez, o pencerelerden girmez, o fotoğrafta görünmeyen kapıları, tıpkı dalgaların kıyıyı dövdüğü gibi dövmez, gelir sana çarpar. Çarpışmak kaçınılmaz, doğal, gerekli ve güzeldir. İnsanın rüzgârla çarpışması, kendisiyle çarpışması demektir. Ve yol bunun içindir. Sen de aslında orada, bir yolcu olarak, yolda olarak ve artık yol olarak, rüzgârı bekliyorsun. Gelsin ve seni hiçbir yere değil, kendine götürsün diye.../Haydar Ergülen
Sen yolsun, bazen kimsenin gitmediği, gelmediği, durmadığı, geçmediği, senin rüzgârdan başka kimsen yok aslında. Yok aslında. Yol da aslında rüzgâr. Sen aslında rüzgârı sayılırsın kendinin, sen yolsun çünkü. Bazen böyle uzun uzun kendini beklersin, bazen böyle yorgun yorgun zamanı bekletirsin. Birazdan gideceksin, yoluedebiyatı olmaz çünkü, yol şiirindir, yolun şiiri vardır, yol şiir içindir. Hatta senin için şöyle bir kaç dize bile söyleyebilirim yolluk olarak: “Rüzgâr yolda durdu / ve senden önce/kimsesizliğin geçsin dedi / o geçmeden ne sen ne ben / dolduramayız içimizi…” Tekrar fotoğrafa baktım, şiirin bu dizesinin niye yarım kaldığını anladım, çünkü yarsı da senin yüzünde harflerini arıyordu. Sense o koridorda bir serüven gibi ışığını gönderen pencerenin önünde durmuş, valizler, çantalar, bavullardan oluşan hayatlar hayatlar hayatlar arasında önceden yorulmuşsun.
Önceden yorulursak belki hayat bize ilerde daha iyi davranır. Önceden uyursak belki sonra hayatı daha çok yaşarız. Önceden söylersek belki sonra hayat bize o kadar da çok soru sormaz… Önceden yanılırsak, sonradan da yanılırız ve buna hiç şüphe yoktur. Yoktur. Tıpkı insanın da yoldan önce rüzgârla tanışması gibi bir şeydir bu. İnsan en çok rüzgârda tanışır kendisiyle. Ve rüzgâr yalnızca o koridorlardan esmez, o pencerelerden girmez, o fotoğrafta görünmeyen kapıları, tıpkı dalgaların kıyıyı dövdüğü gibi dövmez, gelir sana çarpar. Çarpışmak kaçınılmaz, doğal, gerekli ve güzeldir. İnsanın rüzgârla çarpışması, kendisiyle çarpışması demektir. Ve yol bunun içindir. Sen de aslında orada, bir yolcu olarak, yolda olarak ve artık yol olarak, rüzgârı bekliyorsun. Gelsin ve seni hiçbir yere değil, kendine götürsün diye.../Haydar Ergülen
