Ne varlığa sevinirim,
Ne yokluğa yerinirim,
Aşkın ile övünürüm,
Bana Seni gerek Seni.
Y.EMRE
Ne yokluğa yerinirim,
Aşkın ile övünürüm,
Bana Seni gerek Seni.
Y.EMRE
[span=orange]Sevda sevginin zirve noktasıdır. Bu sevgiye eren kişi mahbubu için çöllere düşer düşer Artık O kalbinde ayrı bir varlık taşır. Ve bu varlığın büyüklüğü, yüceliği erişilmezliği nisbetinde kişi mesafeler kat eder. Buna sevda ateşi derler ki, insan yavaş yavaş fenaya doğru yaklaşır, bu ateşte yana yana
Bir davaya sevdalanmak insanı o davanın yolunda nâr-ıbeyzâ eder. Vücudundan parçalar koparan kılıçlara karşı lâl kesilir Ebu Akil gibi.
Sevda vardır; Uhutda kırılan inciye bedel bütün dişlerini söktürür Veysele de, aceb şu muydu yoksa bu muydu diye diye..
Sonra Nebiler Nebisinin (S.A.V.) Hırka-i Saadetlerini giyer bu sevda seyyahı. Nebiler Nebisi (S.A.V.) gönderir onu; bu kır çiçeklerinden başka râyiha duymamış Nebi Âşıkı Gül-ü Muhammediyi koklasın diye.
Sevda hasbî olursa muhakkak sevdiğine vâsıl eder insanı!
- Bülbül güle aşıktır ve mevsimi gelince gülşende birbirine kavuşturur Mevlâ onları..
- Tohumlar bahara, çiçekler meyveye, dallar yaprağa sevdalı gibi.
Ya bizler neye sevdalıyız acaba..? Bir an sonra sönecek yahut da elimizden uçacak fâni şeylere mi? Bir rüzgâr gibi geçen temelsiz ömre mi? Yoksa nazarımızı süsleyen ve iştihamızı açan şeylerle bizleri aldatmaya çalışan dünyanın fani lezzetlerine mi?
Hayır, bizler Mevlâya (c.c.) sevdalıyız. Onun yolunda çöllere de düşsek tıpkı bir gedâ gibi rahmetini celbedinceye kadar Onun kapısında beklemeye kararlıyız [/span]
Kaç mevsim bekleyim daha kapında
Ayağımda zincir, boynumda kement!!
Ayağımda zincir, boynumda kement!!
