Söze "Sen" diyerek başlamalıyım. Samimi bir dertleşme için bu şart. Sen de bana aynı samimiyeti gösterebilmelisin. Aslında anlaşacak ve kaynaşacak olan kalplerimiz ise -ki öyledir ve kaynaşabilecek başka bir uzuv bilmiyoruz- seslerin, sözlerin, kelimelerin ve cümlelerin çok ehemmiyeti olmamalı. Ama kalplerin anlaşmasına gidecek yolu açacak olan söz. Bu yüzden ortak bir sözde buluşabilmeliyiz ki samimiyetimiz her ikimizce de onaylansın.
Bir şey dikkatimi çekiyor. Senden her bahsedildiğinde bir yaş grubuna atıf yapıldığını bilmem fark ettin mi? Sana genç diyorlar. Bunun biyolojik olmaktan öte psikolojik bir vakıa olduğunu gayet iyi bilirsin. Genç olmak, kalpte ve zihinde başlayan ve biten bir süreçtir. Nice gençlerin ölgün ihtiyarları andırdığını, nice ihtiyarların ise değme gençlere taş çıkarttığını gördük/görüyoruz. Buna rağmen genç denildiğinde zihnimizde patlayan flaşların neyi aydınlattığı ise az çok belli. Zaten kastım da bu flaşlardan bahsetmek ya. Otomatiğe bağlanmış denekler gibi belli kelimelere aynı tepkileri vermemizi sağlayan o anlam kümelerini; farklılıklarımızı, zenginliklerimizi ve renklerimizi anlamsız bir gri tona sıkıştıran o zihni refleksleri ele almak istiyorum.
Sen ve senin gibilerin oluşturduğu farz edilen mutasavver bir de topluluk var: Gençlik. Kimsenin ne istediklerini kestiremediği, ne var ki haklarında ahkâm kesmekten pek hoşlandığı belli bir yaş grubundaki insanlar bunlar. Sen de dâhil hepimizde o flaşlar yanıp sönmeye başladı bile, dikkat ediyor musun? Genç denince zihni refleksler hemen harekete geçiyor. Ne kadar hazır kalıp varsa dökülüyor önümüze: Heyecan, öfke, hareket, slogan, acelecilik, fark edilmek, kabul edilmek, aidiyet, özgürlük, kendini ispat vd&
Burada kafama yatmayanı sormama lütfen müsaade et: Kuzum sen bu genellemelerin içerisinde kendini ne kadar buluyorsun? Bunların hepsi misin yoksa bir kısmı mı? Çeşitliliğin, farklılığın, zenginliğin; kalıplara, çerçevelere -hadi cüretimi hoş gör, biraz da ölçülere- sığmayışın ortadayken, bu basmakalıp ifadelere tıkış tıkış edilişin seni rahatsız etmiyor mu?
Bana şöyle geliyor: Sen, bu hazır elbiseleri -velev ki üstüne cuk diye otursa bile- pek almaya niyetli değilsin. Yanlış mı düşünüyorum bilmiyorum ama sırf bunu, başkasından geldiği için yapmamaya daha eğilimlisin. Ve seni sen yapan da işte tam bu özelliğin. Aslında yapmak istediğin çok basit bir şey var: Hayatının geri kalan kısmında akıp gideceğin bir mecra arayışındasın; çünkü tam bu çağını yaşıyorsun. Ve bunu öyle çok da iradi değil, belki hissi bir şekilde yapıyorsun. Hani karanlık bir odada el yordamıyla aranır ya insan; işte böyle.
Peki senin bu arayışını biz nasıl yorumluyoruz dersin? Farklılaşmak, özgür olmak ya da kendini ispatlamak şeklinde. Bana öyle geliyor ki bu seni anlamamakla eş değer. Biraz kolaycılık belki. Dahası, senin de işine gelen bizim de işimize gelen bir kolaycılık.
Senin işine geliyor, çünkü bu şekilde kendi başına kalabiliyorsun; bu şekilde daha rahat gözleme imkanı buluyorsun. Hadi itiraf et, bu şekilde olmasından hoşlandığın bile söylenebilir.
Diğer taraftan seni genellemelerle bir köşeye paketleyip koymak da bizim işimize geliyor; çünkü "uğraşılmaz bunlarla" diyerek sen ve senin gibilerle meşguliyetten kurtuluyoruz! Diğer türlü kolay mı bunalımlara, hafakanlara, arayışlara ve sorgulamalara ortak olmak& Beraber dertlenmek, "acılara kardeş olmak", kolay mı?
Bizimkisi tam bir "çözümsüzlük ortaklığı"! Ve ne kolay bir kaçış!
Hâlbuki senin için de bizim için de zor olan ne biliyor musun?
Bir "çözüm ortaklığı" kurmak. Elimizi beraberce taşın altına sokmak. Birbirimizi anlamaya, anladıkça da yakınlaşmaya, yakınlaştıkça ise zenginleşmeye gidecek bir gelişim sürecini başlatmak.
Nasıl bir gelişim süreci mi?
Belki biraz öfkeli. Mukaddesata dil uzatana ve edepsizliği baş tacı yapana buğzunu saklamaksızın.
Biraz heyecanlı.
Ne olacağım, nasıl olacağım değil, ne olacağız, nasıl olacağız da değil, niye olmuyoruz, nasıl olmuyoruz diye sürekli sorgulayarak.
Biraz muzip.
Kerameti kendinden menkul bir özgürlüğü tek tipleşmek ve tekdüzeleşmek olarak anlayıp başkasına yaşama hakkı tanımayanlarla "Hakkı yaşasın kardeşim" diye dalgamızı geçerek.
Belki çokça da doğrucu.
Kanın deli gibi akıp durduğu bu en heyecanlı zamanlarımızda bile bir an durup "Ne oluyoruz ve bu hal neyin nesi?" diyerek.
Çokça gayretli.
Mazlumun, garibin, kimsesizin, sokaktakinin sızısını dindirmenin hazzını ve lezzetini hiçbir lezzete değişmeyerek.
Ve çokça azimli.
Yılgınlığın, aman sendeciliğin ve gemisini kurtaran kaptan zihniyetinin kolektif ruh haline geldiği bir vasatta gayretin, diğerkâmlığın ve hasbiliğin bayraktarlığını yaparak.
Peki bir itiraf da benden. Buraya kadar bayağı ahkam kestim. Ama daha yeni çıktığım bir süreçte bu kadar söz hakkım da olmasın mı?
Sana bir yol arkadaşlığı ve dert ortaklığı teklif ediyorum.
Gel, gönüllerimizle yürüyeceğimiz bir yolculuğa çıkalım.
Dertlenelim, sevinelim, ağlayalım, gülelim, öfkelenelim, coşalım, alkışlayalım.
GENÇ olduğumuzu ve alem durdukça GENÇ kalacağımızı herkese duyuralım.
"Beni önce gençler doğruladı" diyen bir peygamberin kardeşlerine yakışmaz mı bu?
Bir şey dikkatimi çekiyor. Senden her bahsedildiğinde bir yaş grubuna atıf yapıldığını bilmem fark ettin mi? Sana genç diyorlar. Bunun biyolojik olmaktan öte psikolojik bir vakıa olduğunu gayet iyi bilirsin. Genç olmak, kalpte ve zihinde başlayan ve biten bir süreçtir. Nice gençlerin ölgün ihtiyarları andırdığını, nice ihtiyarların ise değme gençlere taş çıkarttığını gördük/görüyoruz. Buna rağmen genç denildiğinde zihnimizde patlayan flaşların neyi aydınlattığı ise az çok belli. Zaten kastım da bu flaşlardan bahsetmek ya. Otomatiğe bağlanmış denekler gibi belli kelimelere aynı tepkileri vermemizi sağlayan o anlam kümelerini; farklılıklarımızı, zenginliklerimizi ve renklerimizi anlamsız bir gri tona sıkıştıran o zihni refleksleri ele almak istiyorum.
Sen ve senin gibilerin oluşturduğu farz edilen mutasavver bir de topluluk var: Gençlik. Kimsenin ne istediklerini kestiremediği, ne var ki haklarında ahkâm kesmekten pek hoşlandığı belli bir yaş grubundaki insanlar bunlar. Sen de dâhil hepimizde o flaşlar yanıp sönmeye başladı bile, dikkat ediyor musun? Genç denince zihni refleksler hemen harekete geçiyor. Ne kadar hazır kalıp varsa dökülüyor önümüze: Heyecan, öfke, hareket, slogan, acelecilik, fark edilmek, kabul edilmek, aidiyet, özgürlük, kendini ispat vd&
Burada kafama yatmayanı sormama lütfen müsaade et: Kuzum sen bu genellemelerin içerisinde kendini ne kadar buluyorsun? Bunların hepsi misin yoksa bir kısmı mı? Çeşitliliğin, farklılığın, zenginliğin; kalıplara, çerçevelere -hadi cüretimi hoş gör, biraz da ölçülere- sığmayışın ortadayken, bu basmakalıp ifadelere tıkış tıkış edilişin seni rahatsız etmiyor mu?
Bana şöyle geliyor: Sen, bu hazır elbiseleri -velev ki üstüne cuk diye otursa bile- pek almaya niyetli değilsin. Yanlış mı düşünüyorum bilmiyorum ama sırf bunu, başkasından geldiği için yapmamaya daha eğilimlisin. Ve seni sen yapan da işte tam bu özelliğin. Aslında yapmak istediğin çok basit bir şey var: Hayatının geri kalan kısmında akıp gideceğin bir mecra arayışındasın; çünkü tam bu çağını yaşıyorsun. Ve bunu öyle çok da iradi değil, belki hissi bir şekilde yapıyorsun. Hani karanlık bir odada el yordamıyla aranır ya insan; işte böyle.
Peki senin bu arayışını biz nasıl yorumluyoruz dersin? Farklılaşmak, özgür olmak ya da kendini ispatlamak şeklinde. Bana öyle geliyor ki bu seni anlamamakla eş değer. Biraz kolaycılık belki. Dahası, senin de işine gelen bizim de işimize gelen bir kolaycılık.
Senin işine geliyor, çünkü bu şekilde kendi başına kalabiliyorsun; bu şekilde daha rahat gözleme imkanı buluyorsun. Hadi itiraf et, bu şekilde olmasından hoşlandığın bile söylenebilir.
Diğer taraftan seni genellemelerle bir köşeye paketleyip koymak da bizim işimize geliyor; çünkü "uğraşılmaz bunlarla" diyerek sen ve senin gibilerle meşguliyetten kurtuluyoruz! Diğer türlü kolay mı bunalımlara, hafakanlara, arayışlara ve sorgulamalara ortak olmak& Beraber dertlenmek, "acılara kardeş olmak", kolay mı?
Bizimkisi tam bir "çözümsüzlük ortaklığı"! Ve ne kolay bir kaçış!
Hâlbuki senin için de bizim için de zor olan ne biliyor musun?
Bir "çözüm ortaklığı" kurmak. Elimizi beraberce taşın altına sokmak. Birbirimizi anlamaya, anladıkça da yakınlaşmaya, yakınlaştıkça ise zenginleşmeye gidecek bir gelişim sürecini başlatmak.
Nasıl bir gelişim süreci mi?
Belki biraz öfkeli. Mukaddesata dil uzatana ve edepsizliği baş tacı yapana buğzunu saklamaksızın.
Biraz heyecanlı.
Ne olacağım, nasıl olacağım değil, ne olacağız, nasıl olacağız da değil, niye olmuyoruz, nasıl olmuyoruz diye sürekli sorgulayarak.
Biraz muzip.
Kerameti kendinden menkul bir özgürlüğü tek tipleşmek ve tekdüzeleşmek olarak anlayıp başkasına yaşama hakkı tanımayanlarla "Hakkı yaşasın kardeşim" diye dalgamızı geçerek.
Belki çokça da doğrucu.
Kanın deli gibi akıp durduğu bu en heyecanlı zamanlarımızda bile bir an durup "Ne oluyoruz ve bu hal neyin nesi?" diyerek.
Çokça gayretli.
Mazlumun, garibin, kimsesizin, sokaktakinin sızısını dindirmenin hazzını ve lezzetini hiçbir lezzete değişmeyerek.
Ve çokça azimli.
Yılgınlığın, aman sendeciliğin ve gemisini kurtaran kaptan zihniyetinin kolektif ruh haline geldiği bir vasatta gayretin, diğerkâmlığın ve hasbiliğin bayraktarlığını yaparak.
Peki bir itiraf da benden. Buraya kadar bayağı ahkam kestim. Ama daha yeni çıktığım bir süreçte bu kadar söz hakkım da olmasın mı?
Sana bir yol arkadaşlığı ve dert ortaklığı teklif ediyorum.
Gel, gönüllerimizle yürüyeceğimiz bir yolculuğa çıkalım.
Dertlenelim, sevinelim, ağlayalım, gülelim, öfkelenelim, coşalım, alkışlayalım.
GENÇ olduğumuzu ve alem durdukça GENÇ kalacağımızı herkese duyuralım.
"Beni önce gençler doğruladı" diyen bir peygamberin kardeşlerine yakışmaz mı bu?
