Yeniden Doğuş

Diyemedim, diyemezdim
Öyle iki kuruşa düşürecek kadar
Az sevmedim aşkı
Ben sevmenin gizli yanını
Ben sevgide gizli yanımı
Saklamayı sevdim
Öyle yiğit yürekler
Bekleme benden
Konuşsam kaldıramazsın
Sussam yüreğim acır
Alfabeler yapacağım sana
Beni ve aşkımı anlaman için
N'olur bırak aşina kelimelerin yakasını
Sana berzahtan konuşacağım
Leyla bile duymamış olacak
Öyle deli seviyorum
Anla işte
..

Ruhum ömrümden yiyor
Sapan taşına can veren gibiyim
Bugün ölü kuş gibiyim
Söylenecek sözcükler dizili
Kamusları ezberledim
Kitapları devirdim
Ama bugün lal gibiyim
Yaşanacak seneler
Çok mu söyle
Ufukta var mı beraat
Ne kadar dese de hakim
Verildi fikrimde beynimin hükmü
Ben ölümcülüm

RÜZGAR

Uçurtmamı rüzgâr yırttı dostlarım!
Gelin duvağından kopan bir rüzgâr...
Bu rüzgâr yüzünden bulutlar yarım;
Bu rüzgâr yüzünden bana olanlar...

O ceviz dalları, o asma, o dut,
Gül gül, mektup mektup büyüyen umut...
Yangından yangına arda kalmış tut.
Muhabbet sürermiş bir rüzgâr kadar.


Sezai Karakoç

Haydi koşayım diyorum belki dağılır
Koşuyorum
Sancağımda kendi rüzgârımla ölgün kıpırtılar
Hayır daha sevgili, daha sevimli değil
Ne başka bir gün ne başka bir zaman

a.c.z

Üzülmedim Diyemem

I

ey aşk, yaptığını beğendin mi:

yetimler gibiyim ziyafetten aç dönen

ters yakılan sigara, hemencecik söndürülen-

yoksulluk ile vakit geçer mi…



uyanmış kalmışım, nasıl bir şey bu

toprağa baktım, yerinde yoktu;

şiirden aşağıya attım kendimi

düşerken düşündüm, ölmesem mi.



anlatıyorum, hiç konuşmadan,

buğdayın içini dökmesi gibi…



II

bugün dalgınım, dün de dalgındım

aç bile değildim aynaya bakmasaydım

dünden kalmış yemekleri yerken ki gönülsüzlük

gibi burdayım…



burayı sevmiyorum, bahsetmişimdir.

unufak olmak iyidir olmamaktan

hiç böyle demedim, yarabbim bilir

bu bozuk güzellik, kalbimi yoran…



bir sandalye çektim zor günlerin altına

ah ama,



kimse yüz vermiyor bana, sandalye bile

beni çağırıyor, yarım kalan ne varsa

bana düşüyor, her yağmur tanesini

suya götürmek, o serin ırmaklara



öyle ya



bir almanı herkes tanır, miğferi varsa

moskofu da tanırlar, yatıp uyumamışsa

bunları şunun için anıyorum burada

kim tanır beni, şaşkınlığım olmasa



bağırıp duruyorum denizin ortasında,

su buradan ne kadar uzakta…


(Kırklar, 9)


İBRAHİM TENEKECİ

Keşke bu denli yanmasaydı yüreğim
Sevmeseydim bu denli sevmeyi
Lugatıma almasaydım aşkı
Buradaki binaların virane olduğunu
Bu evlerin ışığının yanmadığını
Düştükten sonra anladım
Odalara gömerim kafamı
Suretin duvarlarda belirir
Bir idamlığın en endamlı edasıyla
Bakarım yüzüne
Son isteğim olur
Seni seviyorum
Diyebilmek
Gidiyorken ötelere