Yeniden Doğuş

M ı h G i b i

Nefret perdesinden yansıyan sûret,
Boğulur asitli mor bir boyada.
Aynı kalıptansa sûretle, sîret,
Suç ne törededir ne de hayâda.

Taş diyorsun, sözden ağır taş olmaz;
Dosta fırlatırsan asla hoş olmaz.
Her bedende birden fazla baş olmaz,
İki keklik ötmez aynı kayada.

Zeytin, yeşil gözlerinden yaş döker;
İncirin üstüne karanlık çöker;
Sevdalı nar ah üstüne ah çeker
Bir ağaç kendini assa rüyâda.

Sıcakken iş görür elinde ütü
Kış boyunca gören var mı hüthütü?
Suçlama teleme tutmayan sütü,
Sütün damarı ak, kusur mayada.

Koruganı yoktur gönül katının,
Dizgini rüzgârdır yılkı atının
Dere boyundaki yarpuz otunun
Dalları, kökleri malihulyada.

Dönüşmüşse eğer kapı ziline
Kilit takamazsın sivri diline
Bir gün ulaşırsın son menziline
İster süvari ol, ister piyade.

Söz odur ki kavî dura mıh gibi
Matkap olup kurcalaya gâibi.
Sana fırsat vermiş mülkün sahibi,
Sevgi başak tutmaz haram riyada.

Bahattin Karakoç

HAYAT

Rüzgârdan açılsa kapım, bir ânda,
Kara haber gelmiş gibi ürkerim.
Sanki gemilerim battı ummanda,
Paramparça oldu gökte ülkerim.

Ne acı, kaybetmek için sahiplik!
Ölümlüyü sevmek, ne korkulu iş
Hayat mı, püf desen kopacak iplik,
Çıkmaz sokaklarda varılmaz gidiş.

(N-F-K/1972)

Bekleyen

Sen, kaçan bir ürkek ceylânsın dağda,
Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
İstersen dünyayı çağır imdada;
Sen varsın dünyada, bir de ben varım!

Seni korkutacak geçtiğin yollar,
Arkandan gelecek hep ayak sesim.
Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
Enseni yakacak ateş nefesim.

Kimsesiz odanda kış geceleri,
İçin ürperdiği demler beni an!
De ki: Odur sarsan pencereleri,
De ki: Rüzgâr değil, odur haykıran!

Göğsümden havaya kattığım zehir,
Solduracak bir gül gibi ömrünü.
Kaçıp dolaşsan da sen, şehir şehir,
Bana kalacaksın yine son günü.

Ölürsün... Kapanır yollar geriye;
Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
Varılmaz hayale işaret diye
Toprağında bir taş olur, beklerim...

Üstadım NFK
[1930]

Savaştığımız Günler Kendimizle

Başın çok yükseklerde eğil selvi boylu
Eğil bir kez nasıl bir şeysin göreyim

Nasıl liman çocukları zalim
Nağra atarlar gecenin koynuna

Daha başkaları da var
Tabiatlarını mayalarını açıklayan

Ya sen selvi boylu nesisin
Ya ben neyiyim körlüğün

Eğil hakkımızla
Birlikte bağıralım içine esirliğin

Ben hırsız olayım kendi malıma ha!
Ben yakalanayım eşkiyama

Gardiyanların değişti de n`oldu
Haydi soyun bir kez daha kırbaçlan kendi dallarına

Dağ özlemin sarı bir kanarya oldu
Ötüşsüz uçtu uçamadı kondu konamadı

Akıl ve hikmet emzirirdi mağara
Yarasa doldu.Yüz çarpılır göz kayar

Güneşin tozu yağmuru ateşleri taşları
Gelse gelse elimin vuruşma özlemini alsa

Selvi boylu eğil ikiye katlan
Bak şairin yarım şiirin köle kaldı.


Cahit Zarifoğlu

Ne tuhaf Horaçya ne tuhaf?
Ah şu insan ruhunun ne derin iklimleri var
Ne çözülmez bilmeceleri
İsimsiz kahramanlar hüküm sürer hayatta,
adından ötesini bilmezsin
Ama adından öte buluyorum, diyebilirsin
Demişsindir belki
Horaçya bu ne tuhaf
Bundan sonrası sus Horaçya n’olur
Benim dilimden daha konuşma
Bırak içim otursun, durulsun aklım
Hem bak sustu deniz
Delice dalgalanmıyor perdeleri
Bu kırık tamlar denize çıkaramaz bizi
Oturup kelime kelimeyi bulmadı belki
Ve geçelim bunları serice demeden
Aniden olup saman alevi gibi
Ama içten derince yoklayan
Sende de oldu mu Horaçya
Kocaman bir boşluk gibi
Bir karıncalanma
Ne tuhaf izahı, ne güç Horaçya
Parmak masanın üstünde de kırıldı işte
Kırıldı Horaçya
Tombul kuzular aşkına
Çıkıyorum bu kuyudan
Ve gözlerim baktığım her yer önceki gibi
Senden önceki gibi
Yine olmadığın yerdeler
Akıl çabuk kanıyor Horaçya
Gönülse daim susuz
Bir damla boğmaya yetiyor
Sele döndürdün sense
Ne anlardı Horaçya
Bu ne tuhaf adından ötesi bilmem oysa
Dedim ya sadece tasavvur
Ses yok, göz yok, ten yok
Bilirim ama ki eli vardır
Ve akıldan ziyade yürekle düşünülür
Altın bir ahlak, nurdan iman ve dağ gibi dâva
Horaçya bunlar beni boğdu Horaçya
Günler çabuk geçiyor
Zaman dört nala beklemiyor işte
Sene belki de daha da kısa
Aylar sonra gülerek
Sadece bir tebessüm ya da
Ne saçmalıkmış dedirtecek
Horaçya korkma zor değil
Korkma zor değil
İyi bir alışkanlığı varsa kalbinin
Kork ama ümit et
Zor değil
Hiçbir şey olmamış gibi
Ki olmadı, dokunmadı eller güneşe
Ve yine sen beyaz haber ustası

ervah