- Üyelik Tarihi
- 23 Haz 2010
- Mesajlar
- 5,705
- Aldığı Beğeniler
- 14,607
- Takım
- Galatasaray
Sanal Alemin Hormonlu Dindarları
Teknoloji hayatımıza girdiğinden beri daha bir dünyevileştik sanki.
Zaman su gibi akıp gider oldu ellerimizden. Oysaki zaman ben-i ademe verilmiş en büyük nimetlerdendi.
Bilemedik. “Bir kimse dört şeyin hesabını vermedikçe hesap yerinden ayrılamaz. Bu şeyler ömrünü neyle tükettiği, vücudunu neyle yıprattığı, bilgisiyle ne yaptığı ve malını nasıl kazanıp nasıl harcadığıdır.” (Tirmizi) buyurmuştu kutlu Nebi.Ne kadar da umursamasızca harcadık ve ne kadar hor kullandık zamanı ve tükettik ömürleri.
Halbuki bizim seccadede geçen ,gözyaşıyla yıkanan gecelerimiz vardı. Yürek dolusu aminlerle süslediğimiz ve ilah-i dergaha yolladığımız dualarımız ,dost meclislerinde nur yüzlü mahbublarımız vardı.
Okudukça hayata yön veren kitaplar , geceler boyu yapılan ilmi müzakereler,aile ferdleri ve akrabalarla olan sıcak muhabbetler yerini bilgisayar başındaki sanal sohbetlere ,saatlerimizi verdiğimiz filmlere, televizyon dizilerine bıraktı.
Hızla medenileşen (!) insanlar oturdukları lüks dairelerinde hayatın koşturmacasına o kadar kaptırdı ki kendini karşı komşusunu bile tanıyamaz oldu. Rasulullah (s.a.v) ‘in asırlar ötesinden sıla-ı rahime önem verdiği hadisleri günümüz için söylenmiş gibi. Ölüm haberleri bile en yakınımız zannettiğimiz insanlara günler sonra ulaşır oldu.
Ve şimdilerde sanal alemin sanal dostlukları işgal etti göz kırpmadan heba ettiğimiz ömürlerimizi. Ne dünyamızı tezyin edecek amel-i salihler vardı heybemizde ne ahiretimizi abad edecek ameller işleyebildik gündüz ve gecelerimizde.Bize emanet ömürlerimizi bir dizinin ,bir filmin karesine mahkum ettik. Kendi pembe dünyamızda hayalden köşkler inşa edip başköşesine kurulduk. Bir zamanlar namaz vakitlerine göre tanzim edilen hayat, film arası reklamlarda hatırlanır oldu.
Yapılan kısacık ibadetler asırlarca sürmüş gibi yük olup yığıldı üzerimize ama televizyonun , internetin başında geçirilen o kadar saat, tüketilen onca ömür hiç hesaba katılmadı. Sonra sanal alemde şişirdiğimiz dindarlıklarımızla caka satar olduk, hiç olmadık kadar dini kimliklere büründük sohbet sitelerinde. Dünyalar kadar ilimlerimizle (!) birbirimize din konusunda hesap sorar olduk. Çünkü her konuda söyleyecek sözümüz , belirteceğimiz fikrimiz vardı. sanal yüzler takındık, insanları bir tek cümlesiyle yargılayıp yaftaladık ,dindar olup olmadığına böylece hükmettik.
Dini çoğu zaman alet ettik haram fiillerimize. Eşlerin birbirini aldatma yollarından biri oldu teknoloji sebebiyle gelişen sanal dostluklar (!). Bazen bir ayet bazen bir hadis etkilemeye yetti karşı cinsi.
Dini görünümde başlayıp farklı boyutlara ulaştı sohbetler sanal dünyada.insanların cennetini çalmaya yemin etmiş şeytanın taptaze oyunuydu bu asrın müslümanlarına. Bu İblisin en büyük hayaliydi ,isteğiydi kovulurken cennetten. “İblis dedi ki: Öyle ise beni azdırmana karşılık, and içerim ki, ben de onları saptırmak için senin doğru yolunun üstüne oturacağım." (A’RAF 16.)
Sözünü tuttu iblis ve türlü türlü oyunlarla çıktı yolumuza. Tuzaklar kurdu kendince. Yollarımıza oturup çelme taktı her fırsatta düşmanı olan mü’minlere. Yüreklerimizde zafer bayrağını dalgalandırdı çoğu zaman.
İnternet başında sabahlayan modern insan ise daha bir yorgun çıktı her doğan güne ve her gün yeni bir ziyanla başladı geri kalan ömrüne. “Bunu yarın yaparım” cümleleri ne kadar da sık kurulur oldu mü’min dillerde. Lakin Hatemü’l Enbiya buyurur;” Yarın yarın diyenler helak olmuştur.”diye.
Helakını kendi eliyle hazırladı modern çağın müslümanları. Seccadeler artık mü’min alınlarını doyasıya öpemiyor. Tesbihlerimiz ellerimizde aşınmıyor. Mescidler ,camiler, seccadeler sevgiliyle buluşma mekanı değil artık.
Gönül kapılarımızı sımsıkı kapadık manevi alemlerden gelen rayihalara. Sızmadı ,sızamadı yüreklerimize cennet kokusu. Aslında kapının hemen ardındaydı Ravza-ı Mutahhara’nın gülleri az aralanasa görülecekti ,derilecekti de yetişemedi ellerimiz.
Ve bizler, biz ahir zaman müslümanları .Teknolojinin sunduğu sanal dostlarımız kadar samimi değiliz camideki cemaatle. Aynı safta Rabbin huzurunda kıyamda durduğumuz beraber secde ettiğimiz insanlarla. Her bir adımında müslümanın ,meleklerin dua ettiği cami yolları ne kadar da hasret şimdi mü’min adımlarına.
Hasan-ı Basri hazretleri, daha Efendimizden birkaç asır sonra ilim ve faziletlerinden istifade ettiği Ashab-ı Kiram ile kendi içinde bulunduğu nesli kıyas ederek; "Siz onları görseydiniz mecnun, deli zannederdiniz. Onlar sizin iyilerinizi görseler; "Bunlar iyilik ve hayırdan nasipsiz kimselerdir", kötülerinizi görseler; "Bunlar da Müslüman mı?" derlerdi" buyurmuştu.
Peki ya onlar bizi, sendeleyen düşüp kalkarak yol alan bu ahir zaman ümmetini görselerdi ne derlerdi Ya, Rasulullah (S.A.V) bizi görseydi ??
Zübeyde Şakar
Teknoloji hayatımıza girdiğinden beri daha bir dünyevileştik sanki.
Zaman su gibi akıp gider oldu ellerimizden. Oysaki zaman ben-i ademe verilmiş en büyük nimetlerdendi.
Bilemedik. “Bir kimse dört şeyin hesabını vermedikçe hesap yerinden ayrılamaz. Bu şeyler ömrünü neyle tükettiği, vücudunu neyle yıprattığı, bilgisiyle ne yaptığı ve malını nasıl kazanıp nasıl harcadığıdır.” (Tirmizi) buyurmuştu kutlu Nebi.Ne kadar da umursamasızca harcadık ve ne kadar hor kullandık zamanı ve tükettik ömürleri.
Halbuki bizim seccadede geçen ,gözyaşıyla yıkanan gecelerimiz vardı. Yürek dolusu aminlerle süslediğimiz ve ilah-i dergaha yolladığımız dualarımız ,dost meclislerinde nur yüzlü mahbublarımız vardı.
Okudukça hayata yön veren kitaplar , geceler boyu yapılan ilmi müzakereler,aile ferdleri ve akrabalarla olan sıcak muhabbetler yerini bilgisayar başındaki sanal sohbetlere ,saatlerimizi verdiğimiz filmlere, televizyon dizilerine bıraktı.
Hızla medenileşen (!) insanlar oturdukları lüks dairelerinde hayatın koşturmacasına o kadar kaptırdı ki kendini karşı komşusunu bile tanıyamaz oldu. Rasulullah (s.a.v) ‘in asırlar ötesinden sıla-ı rahime önem verdiği hadisleri günümüz için söylenmiş gibi. Ölüm haberleri bile en yakınımız zannettiğimiz insanlara günler sonra ulaşır oldu.
Ve şimdilerde sanal alemin sanal dostlukları işgal etti göz kırpmadan heba ettiğimiz ömürlerimizi. Ne dünyamızı tezyin edecek amel-i salihler vardı heybemizde ne ahiretimizi abad edecek ameller işleyebildik gündüz ve gecelerimizde.Bize emanet ömürlerimizi bir dizinin ,bir filmin karesine mahkum ettik. Kendi pembe dünyamızda hayalden köşkler inşa edip başköşesine kurulduk. Bir zamanlar namaz vakitlerine göre tanzim edilen hayat, film arası reklamlarda hatırlanır oldu.
Yapılan kısacık ibadetler asırlarca sürmüş gibi yük olup yığıldı üzerimize ama televizyonun , internetin başında geçirilen o kadar saat, tüketilen onca ömür hiç hesaba katılmadı. Sonra sanal alemde şişirdiğimiz dindarlıklarımızla caka satar olduk, hiç olmadık kadar dini kimliklere büründük sohbet sitelerinde. Dünyalar kadar ilimlerimizle (!) birbirimize din konusunda hesap sorar olduk. Çünkü her konuda söyleyecek sözümüz , belirteceğimiz fikrimiz vardı. sanal yüzler takındık, insanları bir tek cümlesiyle yargılayıp yaftaladık ,dindar olup olmadığına böylece hükmettik.
Dini çoğu zaman alet ettik haram fiillerimize. Eşlerin birbirini aldatma yollarından biri oldu teknoloji sebebiyle gelişen sanal dostluklar (!). Bazen bir ayet bazen bir hadis etkilemeye yetti karşı cinsi.
Dini görünümde başlayıp farklı boyutlara ulaştı sohbetler sanal dünyada.insanların cennetini çalmaya yemin etmiş şeytanın taptaze oyunuydu bu asrın müslümanlarına. Bu İblisin en büyük hayaliydi ,isteğiydi kovulurken cennetten. “İblis dedi ki: Öyle ise beni azdırmana karşılık, and içerim ki, ben de onları saptırmak için senin doğru yolunun üstüne oturacağım." (A’RAF 16.)
Sözünü tuttu iblis ve türlü türlü oyunlarla çıktı yolumuza. Tuzaklar kurdu kendince. Yollarımıza oturup çelme taktı her fırsatta düşmanı olan mü’minlere. Yüreklerimizde zafer bayrağını dalgalandırdı çoğu zaman.
İnternet başında sabahlayan modern insan ise daha bir yorgun çıktı her doğan güne ve her gün yeni bir ziyanla başladı geri kalan ömrüne. “Bunu yarın yaparım” cümleleri ne kadar da sık kurulur oldu mü’min dillerde. Lakin Hatemü’l Enbiya buyurur;” Yarın yarın diyenler helak olmuştur.”diye.
Helakını kendi eliyle hazırladı modern çağın müslümanları. Seccadeler artık mü’min alınlarını doyasıya öpemiyor. Tesbihlerimiz ellerimizde aşınmıyor. Mescidler ,camiler, seccadeler sevgiliyle buluşma mekanı değil artık.
Gönül kapılarımızı sımsıkı kapadık manevi alemlerden gelen rayihalara. Sızmadı ,sızamadı yüreklerimize cennet kokusu. Aslında kapının hemen ardındaydı Ravza-ı Mutahhara’nın gülleri az aralanasa görülecekti ,derilecekti de yetişemedi ellerimiz.
Ve bizler, biz ahir zaman müslümanları .Teknolojinin sunduğu sanal dostlarımız kadar samimi değiliz camideki cemaatle. Aynı safta Rabbin huzurunda kıyamda durduğumuz beraber secde ettiğimiz insanlarla. Her bir adımında müslümanın ,meleklerin dua ettiği cami yolları ne kadar da hasret şimdi mü’min adımlarına.
Hasan-ı Basri hazretleri, daha Efendimizden birkaç asır sonra ilim ve faziletlerinden istifade ettiği Ashab-ı Kiram ile kendi içinde bulunduğu nesli kıyas ederek; "Siz onları görseydiniz mecnun, deli zannederdiniz. Onlar sizin iyilerinizi görseler; "Bunlar iyilik ve hayırdan nasipsiz kimselerdir", kötülerinizi görseler; "Bunlar da Müslüman mı?" derlerdi" buyurmuştu.
Peki ya onlar bizi, sendeleyen düşüp kalkarak yol alan bu ahir zaman ümmetini görselerdi ne derlerdi Ya, Rasulullah (S.A.V) bizi görseydi ??
Zübeyde Şakar
