Sanki Yüregim Yerinden Çıkacak...Aslında Bende Bilmiyorum Ne Beni Böyle Sıkan...Daraltan...Parça Parça Eden...Dokunsalar Ağlayacak Gibiyim Heran.
İçimi Dökemediğim Dakikalar Oluyor Bazen...Ve Bazen Etrafımda Kimse Yokmuş Gibi Yanlız Hissediyorum Kendimi.
Aslında Öyle Doluyorumki...Hiç Kimse Anlamıyor Sanki Beni....Kalabalığın İçinde Yanlızım Yine Bugün...Ne Bu Karamsarlık...Ne Bu Sıkıntı...Bilmiyorum Gerçekten.
İçimdeki Hüzün Var Bitmez Gibi Gitmez Gibi...Bilmiyorum Niye Hep Böyle Oluyor...Tam Tutacakken Kaçıyor Sevgiler.
En Çok Gidenler Ağır Geliyor Canıma...Çünkü Bilmiyorlarki Giderken Benim Yüregimide Götürüyorlar...Bana Benden Birşey Bırakmıyorlar...
Siniyorum Kendi İçime...İçimdeki Kendime Sarılıyorum...Bir Süre Ağlıyayım Diyorum Ama...Kuruyor Dökülmüyor Gözyaşım....Göz Pınarlarım Kurudumu Nedir...Neden Akmıyor Gözyaşlarım..
İçimde Bir Hüzün Var... Nedendir Bilmem Ama Yakar Yüreğimi....Belki Sevgidendir...Belki de Hayattan...Belki de...Hem Vardan...Hem Yoktan..
Beceremedim Yaşamayı...Beceremedim İnsanları Anlamayı...Yapamadım...Olamadım Onlar Gibi...Herkes Gibi Yalandan Gülüp...Gerçekten Ağlatamadım...Ya da Boş Ver Geçer Deyip Hiçbir Şeyi Yoktan Sayamadım...
Unutamadım Yaşadıklarımı...Ya da Onları Bana Yaşatanları...Gerçekten Gülemedim Yüzlerine...Gülemezdim de...İki Yüzlü Olamazdımki...Ama Bırakıp Gidemedim de...Gidemezdim de!
Anlayamamıştım Zaten....Galiba Beni Hiç Sevmemişti Hayat...Kırmıştı Kalbimi Defalarca...Kırdırmıştı Vefasızlara....Görmemem Gerekenleri Göstermişti..
Yaşamamam Gerekenleri Yaşattığı Gibi...Kalbimde En Ufak Yeri Olmayan İnsanlara Vermişti Beni...Sonra da Çekip Gitmişti....Ama Anlamıştım Bu Sefer....O da Herkes Gibi Unutmuştu Beni !.
Biliyorum...Ben Bile Kendimi Anlayamıyorken Anlaşılmayı Beklemek Hayalden de Öte...Ben Kendimi...Görmüyorum...Duymuyorum...Ve Bilmiyorum…Dokunsalar Ağlayacağım Bir Ömür Boyu...Ve Değseler Hüznüme...Döküleceğim Parça Parça…
İçimde Bir Hüzün Var...Kötüyüm ve Yazıyorum İşte...Sadece Bu Sakinleştiriyor Bu Aralar Beni...
Sanki Yüregim Yerinden Çıkacak...İçimdeki Herşey Dışarıya Dökülecek...
İçimi Dökemediğim Dakikalar Oluyor Bazen...Ve Bazen Etrafımda Kimse Yokmuş Gibi Yanlız Hissediyorum Kendimi.
Aslında Öyle Doluyorumki...Hiç Kimse Anlamıyor Sanki Beni....Kalabalığın İçinde Yanlızım Yine Bugün...Ne Bu Karamsarlık...Ne Bu Sıkıntı...Bilmiyorum Gerçekten.
İçimdeki Hüzün Var Bitmez Gibi Gitmez Gibi...Bilmiyorum Niye Hep Böyle Oluyor...Tam Tutacakken Kaçıyor Sevgiler.
En Çok Gidenler Ağır Geliyor Canıma...Çünkü Bilmiyorlarki Giderken Benim Yüregimide Götürüyorlar...Bana Benden Birşey Bırakmıyorlar...
Siniyorum Kendi İçime...İçimdeki Kendime Sarılıyorum...Bir Süre Ağlıyayım Diyorum Ama...Kuruyor Dökülmüyor Gözyaşım....Göz Pınarlarım Kurudumu Nedir...Neden Akmıyor Gözyaşlarım..
İçimde Bir Hüzün Var... Nedendir Bilmem Ama Yakar Yüreğimi....Belki Sevgidendir...Belki de Hayattan...Belki de...Hem Vardan...Hem Yoktan..
Beceremedim Yaşamayı...Beceremedim İnsanları Anlamayı...Yapamadım...Olamadım Onlar Gibi...Herkes Gibi Yalandan Gülüp...Gerçekten Ağlatamadım...Ya da Boş Ver Geçer Deyip Hiçbir Şeyi Yoktan Sayamadım...
Unutamadım Yaşadıklarımı...Ya da Onları Bana Yaşatanları...Gerçekten Gülemedim Yüzlerine...Gülemezdim de...İki Yüzlü Olamazdımki...Ama Bırakıp Gidemedim de...Gidemezdim de!
Anlayamamıştım Zaten....Galiba Beni Hiç Sevmemişti Hayat...Kırmıştı Kalbimi Defalarca...Kırdırmıştı Vefasızlara....Görmemem Gerekenleri Göstermişti..
Yaşamamam Gerekenleri Yaşattığı Gibi...Kalbimde En Ufak Yeri Olmayan İnsanlara Vermişti Beni...Sonra da Çekip Gitmişti....Ama Anlamıştım Bu Sefer....O da Herkes Gibi Unutmuştu Beni !.
Biliyorum...Ben Bile Kendimi Anlayamıyorken Anlaşılmayı Beklemek Hayalden de Öte...Ben Kendimi...Görmüyorum...Duymuyorum...Ve Bilmiyorum…Dokunsalar Ağlayacağım Bir Ömür Boyu...Ve Değseler Hüznüme...Döküleceğim Parça Parça…
İçimde Bir Hüzün Var...Kötüyüm ve Yazıyorum İşte...Sadece Bu Sakinleştiriyor Bu Aralar Beni...
Sanki Yüregim Yerinden Çıkacak...İçimdeki Herşey Dışarıya Dökülecek...
