- Üyelik Tarihi
- 16 May 2012
- Mesajlar
- 5,191
- Aldığı Beğeniler
- 11,197
- Konum
- Olduğum Yerden
- Takım
- Galatasaray
Mevlana Mesnevi'sinde bir hikaye anlatır:
Bir adam dostunun kapısına gelip kapısını çalar. İçeriden gelen ses:
-Kapıyı çalan da kim diye sorar.
Adam:
-BEN'im diye cevap verince dostu:
-Git şimdi zamanı değil sonra gel der.
-Adam kapıdan ayrılır ve bir yıl dostunun hasretiyle yanıp tutuşur. Bir yılın sonunda dostunun kapısına tekrar gelir. Reddedilme korkusuyla kapıyı çalar.
İçeriden gelen ses:
-Kim o diye sorar. Adam:
-SEN'im diye cevap verir.
Dost adamı içeri davet eder:
-Mademki BEN'sin içeri gir.
-Ev dar iki kişi sığmıyor der.
Kaçımızın SEN' im diyebileceği ruhunu birleştirebileceği bir dostu var? Kaçımız BEN'ini SEN yapmayı başarabildi? İşimiz hep BEN'lerle. Çok sevdiğimizi söylediğimiz halde SEN'im diyemiyoruz sevdiğimize. Ya sevgimizde bir problem var ya da BEN'imizde. Eğer sevdiğimizle SEN olabilseydik arada mesafeler olsa bile SEN'imiz hep yakın olurdu. Bu yüzden “gözden ırak olan gönülden de ırak olur” sözü SEN olamayan BEN'ler için doğru olsa gerek. SEN olmayı başarabilseydik maddi mesafelerin bir önemi olmaz gözümüzden ıraklık gönlümüzdeki ıraklığa engel olurdu.
Biz BEN'likleri ne zaman aşarsak SEN'likler o kadar yanı başımızda olacak. “Gerçek aşk” da bu olsa gerek. SEN-BEN değil sevdiğimizle bir olmak.
Hallac-ı Mansur ALLAH'tan başka her şeyin batıl ve yalnız ALLAH'ın hak olduğuna kesin kanaat getirince “sen kimsin?” sorusuna muhatap olduğunda 'Ene'l-Hakk' (ben Hakk'ım) diye cevap vermiş ve bu cevap onun idamına sebep olmuştu. BEN'ini SEN yapmanın ne demek olduğunu bilmeyenler kelime manası; 'Ben Hakk'ım' demek olan 'Enel-Hak' sözünün hakîki manasının: 'Ben yokum Hakk var' demek olduğunu anlayamamışlar ve bu Hakk aşığını idam etmişlerdi.
Bir rivayete göre Hallac-ı Mansur'u darağacına astıkları vakit İblis yanına gelmiş ve 'Bir sen “ENE (BEN)” dedin bir de ben (Sen ene'l-Hakk dedin ben 'ene hayrun minhu' [Ben ondan hayırlıyım] dedim). Nasıl oluyor da ALLAH bu yüzden senin üzerine rahmet benim üzerime lanet yağdırıyor?' diye sormuş. Hallac-ı Mansûr şu cevabı vermiş: “Sen 'Ene' dedin kendini ortaya koydun ben 'Ene' dedim kendimi ortadan kovdum. Benliği ortaya getirmenin kötü benliği ortadan kaldırmanın ise iyi olduğunu bilesin diye bana rahmet sana lanet etti.'
Ene'l-Hakk'ı bir başka şekilde ifade eden Yunus Emre de “Beni bende deme ben bende değilem; Bir ben vardır bende benden içeru” demiştir.
Hakk'ı dost edinip BEN'ini unutanlar bu birkaç örnekle sınırlı değil. Şimdi soralım BEN'imize SEN'im diyebileceğimiz bir dostu bulmayı başardık mı? Birinin SEN'im diyebileceği kadar dost olabildik mi?
Kalplerimiz çok genişti. İçini hep BEN'lerle doldurduk. Sanki BEN'ler kalplerimizi daha da genişletti. Kalplerimiz genişledi genişlemesine ama içinde o kadar çok BEN vardı ki SEN'lere yer kalmadı. Kalplerimizi BEN'lerden SEN'lere açmayı başaramadık. Bunu başarmanın da tek yolu vardı; BEN'i öldürmek. BEN'i öldürmek kolay kolay olacak bir şey değildi. BEN'e SEN dedirtebilmek için BEN'in iyi bir terbiyeye ihtiyacı vardı. BEN terbiye olmazsa SEN'i bulmak mümkün olmazdı. Bu terbiye de sevgi ve aşk ile olurdu.
BEN'imizi terbiye etmek için uğraştık mı? Böyle bir amacımız oldu mu?..
Muhyiddin İhya Efendi “Rabbim sen beni bana verdin/ Ben de kendimi sana veriyorum” diyor. Bizi bize veren O'na BEN'imizi verebildik mi? “Kendimi arıyorum gören var mı?” diyecek kadar BEN'ini O'na veren ve O'nunla SEN olabilen Erzurumlu İbrahim Hakkı O'ndan gelen her şeye razı olduğunu şu dizeleriyle bildiriyor:
Hoştur bana senden gelen
Ya gonca gül yahut diken
Ya hayattır yahut kefen
Narın da hoş nurun da hoş
Kahrın da hoş lütfun da hoş.
Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa
İkisi de cana safa
Narın da hoş nurun da hoş
Kahrın da hoş lütfun da hoş”
Ne mutlu SEN'ini bulabilene;
Bir adam dostunun kapısına gelip kapısını çalar. İçeriden gelen ses:
-Kapıyı çalan da kim diye sorar.
Adam:
-BEN'im diye cevap verince dostu:
-Git şimdi zamanı değil sonra gel der.
-Adam kapıdan ayrılır ve bir yıl dostunun hasretiyle yanıp tutuşur. Bir yılın sonunda dostunun kapısına tekrar gelir. Reddedilme korkusuyla kapıyı çalar.
İçeriden gelen ses:
-Kim o diye sorar. Adam:
-SEN'im diye cevap verir.
Dost adamı içeri davet eder:
-Mademki BEN'sin içeri gir.
-Ev dar iki kişi sığmıyor der.
Kaçımızın SEN' im diyebileceği ruhunu birleştirebileceği bir dostu var? Kaçımız BEN'ini SEN yapmayı başarabildi? İşimiz hep BEN'lerle. Çok sevdiğimizi söylediğimiz halde SEN'im diyemiyoruz sevdiğimize. Ya sevgimizde bir problem var ya da BEN'imizde. Eğer sevdiğimizle SEN olabilseydik arada mesafeler olsa bile SEN'imiz hep yakın olurdu. Bu yüzden “gözden ırak olan gönülden de ırak olur” sözü SEN olamayan BEN'ler için doğru olsa gerek. SEN olmayı başarabilseydik maddi mesafelerin bir önemi olmaz gözümüzden ıraklık gönlümüzdeki ıraklığa engel olurdu.
Biz BEN'likleri ne zaman aşarsak SEN'likler o kadar yanı başımızda olacak. “Gerçek aşk” da bu olsa gerek. SEN-BEN değil sevdiğimizle bir olmak.
Hallac-ı Mansur ALLAH'tan başka her şeyin batıl ve yalnız ALLAH'ın hak olduğuna kesin kanaat getirince “sen kimsin?” sorusuna muhatap olduğunda 'Ene'l-Hakk' (ben Hakk'ım) diye cevap vermiş ve bu cevap onun idamına sebep olmuştu. BEN'ini SEN yapmanın ne demek olduğunu bilmeyenler kelime manası; 'Ben Hakk'ım' demek olan 'Enel-Hak' sözünün hakîki manasının: 'Ben yokum Hakk var' demek olduğunu anlayamamışlar ve bu Hakk aşığını idam etmişlerdi.
Bir rivayete göre Hallac-ı Mansur'u darağacına astıkları vakit İblis yanına gelmiş ve 'Bir sen “ENE (BEN)” dedin bir de ben (Sen ene'l-Hakk dedin ben 'ene hayrun minhu' [Ben ondan hayırlıyım] dedim). Nasıl oluyor da ALLAH bu yüzden senin üzerine rahmet benim üzerime lanet yağdırıyor?' diye sormuş. Hallac-ı Mansûr şu cevabı vermiş: “Sen 'Ene' dedin kendini ortaya koydun ben 'Ene' dedim kendimi ortadan kovdum. Benliği ortaya getirmenin kötü benliği ortadan kaldırmanın ise iyi olduğunu bilesin diye bana rahmet sana lanet etti.'
Ene'l-Hakk'ı bir başka şekilde ifade eden Yunus Emre de “Beni bende deme ben bende değilem; Bir ben vardır bende benden içeru” demiştir.
Hakk'ı dost edinip BEN'ini unutanlar bu birkaç örnekle sınırlı değil. Şimdi soralım BEN'imize SEN'im diyebileceğimiz bir dostu bulmayı başardık mı? Birinin SEN'im diyebileceği kadar dost olabildik mi?
Kalplerimiz çok genişti. İçini hep BEN'lerle doldurduk. Sanki BEN'ler kalplerimizi daha da genişletti. Kalplerimiz genişledi genişlemesine ama içinde o kadar çok BEN vardı ki SEN'lere yer kalmadı. Kalplerimizi BEN'lerden SEN'lere açmayı başaramadık. Bunu başarmanın da tek yolu vardı; BEN'i öldürmek. BEN'i öldürmek kolay kolay olacak bir şey değildi. BEN'e SEN dedirtebilmek için BEN'in iyi bir terbiyeye ihtiyacı vardı. BEN terbiye olmazsa SEN'i bulmak mümkün olmazdı. Bu terbiye de sevgi ve aşk ile olurdu.
BEN'imizi terbiye etmek için uğraştık mı? Böyle bir amacımız oldu mu?..
Muhyiddin İhya Efendi “Rabbim sen beni bana verdin/ Ben de kendimi sana veriyorum” diyor. Bizi bize veren O'na BEN'imizi verebildik mi? “Kendimi arıyorum gören var mı?” diyecek kadar BEN'ini O'na veren ve O'nunla SEN olabilen Erzurumlu İbrahim Hakkı O'ndan gelen her şeye razı olduğunu şu dizeleriyle bildiriyor:
Hoştur bana senden gelen
Ya gonca gül yahut diken
Ya hayattır yahut kefen
Narın da hoş nurun da hoş
Kahrın da hoş lütfun da hoş.
Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa
İkisi de cana safa
Narın da hoş nurun da hoş
Kahrın da hoş lütfun da hoş”
Ne mutlu SEN'ini bulabilene;
