- Üyelik Tarihi
- 24 Ağu 2009
- Mesajlar
- 14,031
- Aldığı Beğeniler
- 9,655
- Takım
- Galatasaray
Ne oldu bize Efendim?
Neden uzaklaştık Senden bu kadar?
Sensizlik neden acı vermiyor?
Sensiz zamanlar neden kanatmıyor yüreğimizi?
Bizim tek dayanağımız değil miydin Sen?
Bizi doğru yola ileten,
Elimizden tutan,
Destekçimiz ve yol göstericimiz olan,
Yanımızdan ayrılmayan,
Değil miydin Sen?
Peki ya biz?
Biz ayrılmışız Senden,
Koparmışız bağlarımızı!
Ve Senden kopardığımız bağlarımızı,
Sensizlikle bağlamışız!
Sensiz zamanlar,
Yok olmaya mahkûmken,
Bizim Sensiz geçen zamanlarımızın,
Kendimizi yok ettiğini ne zaman anlayacağız?
Ne zaman göreceğiz?
* * *
Sen ki bizim için:
"Kardeşlerim" hitabıyla seslenirken asırlar öncesinden…
Ve Sen ki biz ümmetin için yalvarırken Allah'a,
Göz yaşı dökerken gecelerce,
Ümmetin ve kardeşlerin için istemediğini
İstemezken asla kendine,
Bir dön de bak şu ümmetin haline!
Birbirinden habersiz olan,
Diğerini umursamayan,
Önemsemeyen,
Değer vermeyen,
Sadece kendisi için yaşayan,
Sadece kendisiyle yaşayan,
Ve o kendi yaşantısını,
Senden habersiz,
Senden uzakta,
Sensiz zamanlarda,
Sadece kendi benliğiyle yaşayan insanlar göreceksin!
Ve bir ümmet göreceksin
Sensiz zamanlarda!
Emredilenlerden her geçen gün uzaklaşan bir ümmet…
Faiz yiyip şükreden bir ümmet…
Tevbe ile günahlara saplanıp
Her tevbesinin arkasından
Aynı günaha tekrar dalan bir ümmet…
Lakin ey Efendim;
Sen asırlar öncesinden görerek bizim bu halimizi,
"Emredilenlerin onda biri"ni yapmamıza dahi razı olmuş,
Bu onda birlik kısmı ile cennete
Ve kendine ulaşacağımızı müjdelemiştin.
Sonra içinde yaşadığımız çağa hitaben:
"Öyle bir zaman gelecek ki…"
Diye başlayarak devam etmiştin:
İmanı taşımanın,
Kor ateşi avuçta taşımak kadar
Zor olduğunu
Ve onu bıraktığımızda,
İmanımızın gideceğini;
Bırakmadığımızda ise canımızın yanacağını,
Anlatmıştın orada bulunan sahabelere.
* * *
İhtiyacımız var sana ey Efendim!
Bunu biliyoruz.
Fakat sadece biliyoruz.
Hiçbir şey yapmadan,
Senin yolunun yolcuları olmadan,
Sana hayırlı bir ümmet olmadan yaşıyoruz.
Biz Sensiz yaşıyoruz,
Sensiz zamanlarda…
Bizi bizden iyi gören Sen,
Bizim Seni görmeyişimize,
Senden uzak oluşumuza
Seni anmayışımıza,
Bilmem nasıl cevap vereceksin ey Efendim!
Senin bize hiç de uzak olmadığını da biliyoruz.
Lakin öyle bir şey ki;
Sana yaklaşmak için hiçbir şey
yapmıyoruz.
Hiçbir adım atmıyor ve
yürümüyoruz Sana doğru.
Koşmak, sarsılmadan ilerlemek şöyle dursun;
Gerisin geriye gidiyor,
Dibe vuruyoruz.
Aşağıların en aşağısına doğru
sürükleniyoruz.
Ey Efendim,
Bu nasıl bir hâldir ki;
Seni inkar etmiyor,
Ama ikrar da etmiyoruz!
Ne oldu bize Ey Efendim?
Nedendir bunca çelişkiler?
Ve şimdi…
Sensiz zamanlarda,
Ne kadar da ihtiyacımız var Sana…
Ve her geçen gün artan bir ihtiyaç bu Efendim!
Lakin o kadar yakın olmana rağmen,
Bu mesafeler neden?
Yollar Sana yaklaşması gerekirken,
Attığımız her adımda karşımızda Seni bulmamız gerekirken,
Bu uzaklıklar neden?
"Hadi tut elimizden!"
Diyemiyoruz….
Zira biz Senin uzattığın o mübarek ellerini,
Defalarca geri çevirmişiz.
Ve Sen her şeye rağmen,
Beklerken bizi,
Yanına çağırırken;
Bizler;
Kulaklarımız olmasına rağmen sağır,
Gözlerimiz olmasına rağmen kör,
Kalplerimiz kaskatı kesilmişçesine nankör olmuşuz.
Sensiz zamanların,
Sensiz her ânın
Yok olmaya mahkûm olduğunu,
Hiç ama hiç umursamıyoruz.
Biz Sana layık olamıyoruz ey Efendim!
Üstelik olmak için de hiçbir şey yapmıyoruz.
G.Bilen
