Yeniden Doğuş

Sensizliğin Harmanı...


Rıhtımında şarkı düştü denize
Susmuyor bu yüzden hırçın okyanus
Gümüş iğne gezer deniz dibinde
Suları aşina bir ses yarıyor

seni sensizliğin devasa izlerine
gece serip gündüz içime çekiyorum
büyüyen bedenimi dağla perdeliyorum
bekleyiş içilir mi bir nehir bedeninden
ay anlar oy ay anlar
dağlar duyar da susar
ışığı yayan ay anlar
burgu işler canımda
sesleri hira duyar
sükunet doygun bulut
sessiz inler yanardağ

sükutu dil eyledim ateşi katık
bundan böyle nardan alınacak azıklar
ah çektikçe sana yaklaşıyorum
eğersiz bir et var durmak bilmiyor
ekvator boyunca ateş taşıyor
alıp alıp kıtaları her gece
sensizliğin denizine salıyor

kervan kervan kıta kıta sensizlik
haller atıp üstümüze alevden
bir peri yolunda tutsak eyleyen
sensizlik buluttan içime düşen
harfleri yok eden, şekiller silen

kaç tünelden geçmeliyim ey ritim meleği
kör kuşlar arkasından bitmiyor yolculuğum
yıpranıyor kalburum anlamı elemekten
bu hüzne çilingirim şifreler kuruyorum

rıhtımında beklemeyi bilmeyeni neyleyim
gözlerin denize karıştığı çizgiyi seçmeliyim
tükenmeden seninle sensizliği içerek
beklemek o sahilde gelişini yeniden
savrulan ter dağla yarışan emek
göze durur gibi görünüp
yeri yerinden ederek beklemek

yavrusunu deniz almış bir anne gibi
annesi gelecek gemide bir çocuk gibi
öylece kıyıda beklemek seni
inişler yokuşlar yok olmuş gibi
bölünmüş rüyanın devamı gibi
mevsimi yüklenmiş gelir bir gemi

yokluğun ıslak beyaz
mendillerden okunur
gözlerine eskiz çizer ressamlar
gelişin canımın gidişine denk
gelirsen sen, gövde giyer libaslar

mevsimsiz yaşadım sen yoktun diye
hüküm giydim sensizliğe hevesle
kesik işaretler belirsiz izler
içimde habire yol alan timler
sensizlikten içer seni beklerler

rıhtımından şarkı düştü denize
susmuyor bu yüzden hırçın okyanus
Gümüş iğne gezer deniz dibinde
Suları aşina bir ses yarıyor

Ahmet MERCAN​