Serzeniş
Diyorum ki; şu yıldızlar gökyüzüne çok yakışıyor.
Diyor ki; çünkü aralarında bizim yıldızımız var.
Diyorum ki; çiçekler bahçelere ne kadar çok yakışıyor.
Diyor ki; toprağına elimiz değdi.
Diyorum ki; dünya neden böyle güzel.
Diyor ki; içinde birbirini seven biz varız.
Biz umuduz. Hani biz neredeyiz?
Kayıp mı olduk kötülükler arasında?
Hayır, hayır sus, sus öyle deme, dedim.
Vakit geceydi. Kaldır başını göğe, dedim.
O başını kaldırınca bende uykumdan uyandım.
Kâbus gibi bir düştü. Pencereyi açtım, sandalyeye oturdum.
Dün gece solan çiçeğimin yeniden açtığını gördüm.
Ve o duysun diye kalbimin en ücra köşesine seslendim:
Oysa ben umudu, karanlık mahzenlerden kurtarıp
kalın kalın kitaplar arasında büyüterek
ay ışığıyla süslenmiş semaya saklamıştım.
Güneşle kaybolup geceleri ışıl ışıl parlayan bir umut olmuştun.
Adını ben koymuştum. Adın benim yarınımdı.
Avucundaydı sana kelepçelenen kalbim, tir tir titrerdim.
Vişne renkli akşamüstlerinden bile daha kırmızıydı, kanlıydı kalbim,
semadaki siluetini izleyip uykusuz kaldığım gecelerde kanlanan gözlerimden daha kanlıydı.
Ahh gece! Bin kılıç darbesi salladım güneşe, bölemedim ikiye.
Günü gece eyleyemedim. Umuduma kavuşamadım.
Gecenin yirmi dört saate hapsolmasını istedim.
Semadaki aya, ayın ışığına kavuşmak istedim.
Umut, dedim. Umut, güneşi yok edelim.
Yıldız dolu semada sakladığım senin her an yanımda olmanı istiyorum, dedim.
Umut haykırdı. Vur, dedi. Bir daha, bir daha, bir daha vur, dedi.
Durdum, yutkundum ve vurdum. Bir daha, bir daha ve bir daha.
Güneş ikiye bölündü. Dünya karardı, ay karardı, yıldızlar söndü. Umudum kayboldu.
Zifiri karanlıklar içinde ağlayan bir biçareye döndüm. Durmadan ağladım.
Bunu kendime ben ettim. Yardım edin, diye günlerce ağladım.
Yardım edin. Yardım edin. Ya bir ip gerin göğe ya da merdiven dikin bulutlara.
Bir yanım toprakta olsun, bir yanım semada. Parçaladığım güneşi toplamalıyım.
Güneşin içinde umut olmalıyım. Gündüz gün ışığı, gece ay ışığı olmalıyım.
-alıntı-
Diyorum ki; şu yıldızlar gökyüzüne çok yakışıyor.
Diyor ki; çünkü aralarında bizim yıldızımız var.
Diyorum ki; çiçekler bahçelere ne kadar çok yakışıyor.
Diyor ki; toprağına elimiz değdi.
Diyorum ki; dünya neden böyle güzel.
Diyor ki; içinde birbirini seven biz varız.
Biz umuduz. Hani biz neredeyiz?
Kayıp mı olduk kötülükler arasında?
Hayır, hayır sus, sus öyle deme, dedim.
Vakit geceydi. Kaldır başını göğe, dedim.
O başını kaldırınca bende uykumdan uyandım.
Kâbus gibi bir düştü. Pencereyi açtım, sandalyeye oturdum.
Dün gece solan çiçeğimin yeniden açtığını gördüm.
Ve o duysun diye kalbimin en ücra köşesine seslendim:
Oysa ben umudu, karanlık mahzenlerden kurtarıp
kalın kalın kitaplar arasında büyüterek
ay ışığıyla süslenmiş semaya saklamıştım.
Güneşle kaybolup geceleri ışıl ışıl parlayan bir umut olmuştun.
Adını ben koymuştum. Adın benim yarınımdı.
Avucundaydı sana kelepçelenen kalbim, tir tir titrerdim.
Vişne renkli akşamüstlerinden bile daha kırmızıydı, kanlıydı kalbim,
semadaki siluetini izleyip uykusuz kaldığım gecelerde kanlanan gözlerimden daha kanlıydı.
Ahh gece! Bin kılıç darbesi salladım güneşe, bölemedim ikiye.
Günü gece eyleyemedim. Umuduma kavuşamadım.
Gecenin yirmi dört saate hapsolmasını istedim.
Semadaki aya, ayın ışığına kavuşmak istedim.
Umut, dedim. Umut, güneşi yok edelim.
Yıldız dolu semada sakladığım senin her an yanımda olmanı istiyorum, dedim.
Umut haykırdı. Vur, dedi. Bir daha, bir daha, bir daha vur, dedi.
Durdum, yutkundum ve vurdum. Bir daha, bir daha ve bir daha.
Güneş ikiye bölündü. Dünya karardı, ay karardı, yıldızlar söndü. Umudum kayboldu.
Zifiri karanlıklar içinde ağlayan bir biçareye döndüm. Durmadan ağladım.
Bunu kendime ben ettim. Yardım edin, diye günlerce ağladım.
Yardım edin. Yardım edin. Ya bir ip gerin göğe ya da merdiven dikin bulutlara.
Bir yanım toprakta olsun, bir yanım semada. Parçaladığım güneşi toplamalıyım.
Güneşin içinde umut olmalıyım. Gündüz gün ışığı, gece ay ışığı olmalıyım.
-alıntı-
