Yeniden Doğuş

İçimdeki boşluk, seninle damla damla dolarken, gözlerim yıldızları seyre daldı… Baktı öyle!


Bir hüznün son çırpınışlarına şahit oldum sevince dönüşürken..




Aydınlandı seninle karanlık can tarafım, nuruna düşerken..


Aynı şehrin havasını içime çekerken, nefesin doldu ciğerlerime… Aktı öyle!


Ne güzel sesine uyanmak, sana açmak gözlerimi.
Senli düşüncelerde boğulmak ve sevdikçe biraz daha özlemek..
Sevdanın başladığı yerde hasrete alışırken, külfetin sonuna düştüm..
Aşk'ın senli halini yaşamaya çalışırken, hasretin koruna düştüm... Yaktı öyle!


Aşk, kafiyeli bir şiire benzemez miydi can?
Kendinden sonra gelen her duygu, bir önceki duyguyu hissettiren…
Bir ahenk ki, kalbe giren..
Ama ne zaman ki darmadağınık cümleler girdi araya, betimlemesi değişti aşk'ın… Ama hece hece sana benzeyen ve sonu senle biten satırlarım var, seni söyleyen… Kaldı öyle!


Aşk'da ne kadar varsa kesret; kalbimde de işte o kadar büyüktür hasret...
Kat beni bakışlarına bir kat! Yakışır mı bize vuslat varken firkat?
Annemi ocak başında ekmek yaparken seyredişlerimde duyduğum huzuru duydum sesinde… Ekmek kokusu gibi güven verdi varlığın...
Sende kendimi gördüm. Bir kayaya çarpar gibi sana dağıldım, beni benden kaçırdı senliğin… Çaldı öyle!


Çocukluğumun vazgeçilmeziydi hüzün…
Ağlamaktan önce susmayı öğrendim, erteledim konuşmaları sustum, içime gömüldü kelimeler…
Aynasız caddelerde boynu bükük yürürken, masum bakışlarımdan bihaber büyüdüm.
Bir sancı düşerdi içime… canım yanardı, sızım sızım sızlardı da kimse bilmezdi… Ama sen beni anlardın, sen bilirdin can…
Tut ellerimden, dua olup yükselelim can…
Ve… İşte Öyle!




Kadim Dolunay​