Severseniz, uzmanı olursunuz!
Risale-i Nur'larda dikkatimi çeken bir husus var; Risale-i Nur, her zaman her yerde kapısını herkese açmıyor. Bir hocamız, Arapçayı, Farsçayı biliyor, dolayısıyla Osmanlıca onun için çok basitti. Risale-i Nur'ların yüzde altmışı Arapça ve Farsçadır.
Benim gibi kimseler, onu anlamak için kendisini yetiştirmek zorunda kalmıştı, öte yanda gerçekten hoca olan bir kimse Risale-i Nur'u okuyor, ama ''anlamadım'' diyor, kitabı bize uzatıyor. Her kelimeyi anlıyor fakat dersin topladığı manayı, o toplayamıyor. O zaman anlıyorum ki o şahıs, Risale-i Nur'lara tenkit yönünden yaklaşmış ve kapılar yüzüne kapanmış.
Risale-i Nur'u anlamıyor muyuz, anlamak mı istemiyoruz? Belki anlamak istemiyoruz... Halbuki derslerde yedi yaşından yetmiş yaşına kadar pek çok kimse bulunuyor, memnun kalıyor ki devamlı geliyor. On yaşındaki bir çocuk ya da kelimeleri tam anlayamayan bir genç ''Ben bu dersten bir şey anlamadım'' derken, hemen ilâve ediyor: 'Ama hoşuma gitti, yine geleceğim.'' Demek ki bu derin ruh, çocuğun ruhuyla bütünleşmiş. Zaten asıl olan da budur. Ruh, Allah'ın hayat sıfatından olduğundan, çok geniş bir sahayı içine alır.
Bir insanın her şeyi anlaması mümkün olmayabilir. Anlamadığı halde Risale-i Nur'a taraftar olsa, o kitabın, o âlimin atmosferine girmiş olur.
Hangi ilim olursa olsun, bir ilim kime kapılarını açmışsa o insan o ilimde ileri gider. Şimdi bilim diyorlar. Her bilimde bir uzman varken, bir insan canının istediği bilimde uzman olamıyor. İsterseniz deneyin. Fizikte, divan edebiyatında, uzman olabilecek kaç kişi gösterebiliriz? Fakat bir sır var; SEVERSENİZ UZMANI OLURSUNUZ!
Bunu ben kendi hayatımda çok denemişimdir. Sevdiğim bilim, beni sevdi. Diğerlerinden sanki uzaklaştım.
Risale-i Nur'lar çok önemli kitaplardır. Anlamak için uğraşmak lazım, uğraşmak için sevmek lazım. Ne söylenmişse ispatlayan, kara noktaları tek tek aydınlatan, günümüzün sorularına cevap veren bir ilim hazinesidir..
Risale-i Nur'da iman, beyinden geçip kalbe gider. Akılla vahyi bütünleştiren Risale-i Nur'da herkesin sorusuna cevap vardır. Bu cevapları herkes bulabilir mi?
Risale-i Nur anlatılamaz, anlaşılır, yaşanır. İnsan her bildiğini anlatamıyor, kelimeler yetmiyor. Bazen söz, onlara ulaşamaz.
Risale-i Nur'lar, hapishanedeki mahkumların içtiği sigara paketlerine yazıldı. Üstad hiç uyumaz, ağaçların üstünde oturur, talebelerine yazdırdığı yazıları tekrar tekrar okur, düzeltirdi. Üstad'ın okumadığı hiçbir Risale yayınlanmadı. Hepsini kelime kelime okumuştur.
Ben Risale-i Nur'dan ayrılmadım. Ömrümün kalan kısmını, Risale-i Nur'u anlamaya çalışarak geçirmeyi Allah'tan istiyorum.
Hekimoglu Ismail
Risale-i Nur'larda dikkatimi çeken bir husus var; Risale-i Nur, her zaman her yerde kapısını herkese açmıyor. Bir hocamız, Arapçayı, Farsçayı biliyor, dolayısıyla Osmanlıca onun için çok basitti. Risale-i Nur'ların yüzde altmışı Arapça ve Farsçadır.
Benim gibi kimseler, onu anlamak için kendisini yetiştirmek zorunda kalmıştı, öte yanda gerçekten hoca olan bir kimse Risale-i Nur'u okuyor, ama ''anlamadım'' diyor, kitabı bize uzatıyor. Her kelimeyi anlıyor fakat dersin topladığı manayı, o toplayamıyor. O zaman anlıyorum ki o şahıs, Risale-i Nur'lara tenkit yönünden yaklaşmış ve kapılar yüzüne kapanmış.
Risale-i Nur'u anlamıyor muyuz, anlamak mı istemiyoruz? Belki anlamak istemiyoruz... Halbuki derslerde yedi yaşından yetmiş yaşına kadar pek çok kimse bulunuyor, memnun kalıyor ki devamlı geliyor. On yaşındaki bir çocuk ya da kelimeleri tam anlayamayan bir genç ''Ben bu dersten bir şey anlamadım'' derken, hemen ilâve ediyor: 'Ama hoşuma gitti, yine geleceğim.'' Demek ki bu derin ruh, çocuğun ruhuyla bütünleşmiş. Zaten asıl olan da budur. Ruh, Allah'ın hayat sıfatından olduğundan, çok geniş bir sahayı içine alır.
Bir insanın her şeyi anlaması mümkün olmayabilir. Anlamadığı halde Risale-i Nur'a taraftar olsa, o kitabın, o âlimin atmosferine girmiş olur.
Hangi ilim olursa olsun, bir ilim kime kapılarını açmışsa o insan o ilimde ileri gider. Şimdi bilim diyorlar. Her bilimde bir uzman varken, bir insan canının istediği bilimde uzman olamıyor. İsterseniz deneyin. Fizikte, divan edebiyatında, uzman olabilecek kaç kişi gösterebiliriz? Fakat bir sır var; SEVERSENİZ UZMANI OLURSUNUZ!
Bunu ben kendi hayatımda çok denemişimdir. Sevdiğim bilim, beni sevdi. Diğerlerinden sanki uzaklaştım.
Risale-i Nur'lar çok önemli kitaplardır. Anlamak için uğraşmak lazım, uğraşmak için sevmek lazım. Ne söylenmişse ispatlayan, kara noktaları tek tek aydınlatan, günümüzün sorularına cevap veren bir ilim hazinesidir..
Risale-i Nur'da iman, beyinden geçip kalbe gider. Akılla vahyi bütünleştiren Risale-i Nur'da herkesin sorusuna cevap vardır. Bu cevapları herkes bulabilir mi?
Risale-i Nur anlatılamaz, anlaşılır, yaşanır. İnsan her bildiğini anlatamıyor, kelimeler yetmiyor. Bazen söz, onlara ulaşamaz.
Risale-i Nur'lar, hapishanedeki mahkumların içtiği sigara paketlerine yazıldı. Üstad hiç uyumaz, ağaçların üstünde oturur, talebelerine yazdırdığı yazıları tekrar tekrar okur, düzeltirdi. Üstad'ın okumadığı hiçbir Risale yayınlanmadı. Hepsini kelime kelime okumuştur.
Ben Risale-i Nur'dan ayrılmadım. Ömrümün kalan kısmını, Risale-i Nur'u anlamaya çalışarak geçirmeyi Allah'tan istiyorum.
Hekimoglu Ismail
