- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Kadim zamanlardan günümüze gelen bir insan, acaba bizim yaşayışımıza bakıp da en çok neye özlem duyar, hiç düşündünüz mü? Aşkın doğduğu zemheri ıssız çöl gecelerinde, şiir meclislerine özlem duyan birisi olarak, şöyle bir kendimi yokladığımda neler geçmiyor ki yüreğimden Cennetin kapısında bekleyen yılan misali; dostluklara gebe yüreğimizi, ıslak çığlıklarla doldurduğumuz, uğruna kan kırmızı gözyaşlarımızın sel olup aktığı, yüreklerin sevgi cemreleriyle yoğrulup hemhal olduğu, efsane dostlukların hasretiyle tutuşuyorum buram buram.
Sevgidir özün özü.Kâinatın yaratılma sebebinin, sevgi üzerinde demlendiğini muştuluyor her daim kuşlar. Sevgi seline kapılıp kayalara vuran dalgalar, taş kesilmiş yürekleri eritiyor. Her “hu” deyişimiz, sevginin tezahürü, her tezahür bir basamak daha ulaştırıyor sevgililer sevgilisine sevgimizi.
Onlar ki, bu gam yurdunda sevgiyi, aşkı doyasıya tatmışlar, aşkın zehrini kana kana içmişler ve O’nsuz yaşayamamışlar.Vefa giysisini giyip, irfan meclisinde birbirlerine sımsıkı sarılıp, kenetlenmişler. Bir vücudun azaları gibi yaşayıp, soluk soluğa kaldıkları mahzenlerde, güneş olup doğmuşlar birbirlerinin yüreklerine.Çöllerde sevginin tezahürünü yaşamış, Yusuf gibi kuyulara atılmışlar.Kuyuları aydınlatmışlar göz bebekleriyle.
Ruh, hep güzeli arar durur.Bu dünyada kavuşamayacağını bile bile hayallere dalar. Okyanusun iki damlası olan âşık ve maşuk, sevgileriyle hayallerde buluşmuştur hep.Hayaller de olmasa gidecek yer bulamazdı herhalde âşıklar!.Hayallerimizde bile köşeli duvarlar yığınının ötesine geçemiyoruz. Keskin dönemeçlerden dönemeyip, aslımızdan uzaklaşıyoruz!...
Duyamaz olduk âşık ile maşukun gülistanda yakarışlarını.Sevgi kelebeğinin şefkat huzmesiyle dimağları arındırdığıdan, gözlere merhamet şebnemleri ektiğinden habersiziz. Heyhat! Tutsak kaldık nefsimize.Asumanlarda kanat çırpabilmek için özgür olmak gerekmez mi? En büyük özgürlüğün, hakka arttırılmış tutsaklık -aşk- olduğunu haykıran kumrular konmuyor artık balkonumuza.
Sevgiyi, dostlukları unuttuğumuzdan beridir taşlar yağmaya başladı başımıza. Şefkatten yoksun kaldığımızdan beridir, sokakta kalmış, annesini, babasını kaybetmiş yetimin yanağından süzülen merhamet şebnemini göremeyecek kadar aciz kalmış ve katılaşmış kalplerimiz.Sevgi ateşinin çevresinde uçuşan pervanelerimiz yok artık! Ta süveydamıza diktiğimiz acziyet ağacının yerinde yeller esiyor! Aynaya her bakışımızda, gittikçe daha çok kararmaya başladığımızın farkında değiliz.Peki, şimdi değil de ne zaman ekeceğiz sevgi tohumlarını yüreklerimize? Ne zaman sevda ikliminden yağmurlar yağacak miraç fezamıza? Yetim çocuğun yanaklarından süzülen gözyaşlarını silmek için, daha neyi bekleyeceğiz?
Yunus Emre Tozal
Arama yaptim bulunamadi farkli baslikta acildiysa hakkinizi helal edin
Sevgidir özün özü.Kâinatın yaratılma sebebinin, sevgi üzerinde demlendiğini muştuluyor her daim kuşlar. Sevgi seline kapılıp kayalara vuran dalgalar, taş kesilmiş yürekleri eritiyor. Her “hu” deyişimiz, sevginin tezahürü, her tezahür bir basamak daha ulaştırıyor sevgililer sevgilisine sevgimizi.
Onlar ki, bu gam yurdunda sevgiyi, aşkı doyasıya tatmışlar, aşkın zehrini kana kana içmişler ve O’nsuz yaşayamamışlar.Vefa giysisini giyip, irfan meclisinde birbirlerine sımsıkı sarılıp, kenetlenmişler. Bir vücudun azaları gibi yaşayıp, soluk soluğa kaldıkları mahzenlerde, güneş olup doğmuşlar birbirlerinin yüreklerine.Çöllerde sevginin tezahürünü yaşamış, Yusuf gibi kuyulara atılmışlar.Kuyuları aydınlatmışlar göz bebekleriyle.
Ruh, hep güzeli arar durur.Bu dünyada kavuşamayacağını bile bile hayallere dalar. Okyanusun iki damlası olan âşık ve maşuk, sevgileriyle hayallerde buluşmuştur hep.Hayaller de olmasa gidecek yer bulamazdı herhalde âşıklar!.Hayallerimizde bile köşeli duvarlar yığınının ötesine geçemiyoruz. Keskin dönemeçlerden dönemeyip, aslımızdan uzaklaşıyoruz!...
Duyamaz olduk âşık ile maşukun gülistanda yakarışlarını.Sevgi kelebeğinin şefkat huzmesiyle dimağları arındırdığıdan, gözlere merhamet şebnemleri ektiğinden habersiziz. Heyhat! Tutsak kaldık nefsimize.Asumanlarda kanat çırpabilmek için özgür olmak gerekmez mi? En büyük özgürlüğün, hakka arttırılmış tutsaklık -aşk- olduğunu haykıran kumrular konmuyor artık balkonumuza.
Sevgiyi, dostlukları unuttuğumuzdan beridir taşlar yağmaya başladı başımıza. Şefkatten yoksun kaldığımızdan beridir, sokakta kalmış, annesini, babasını kaybetmiş yetimin yanağından süzülen merhamet şebnemini göremeyecek kadar aciz kalmış ve katılaşmış kalplerimiz.Sevgi ateşinin çevresinde uçuşan pervanelerimiz yok artık! Ta süveydamıza diktiğimiz acziyet ağacının yerinde yeller esiyor! Aynaya her bakışımızda, gittikçe daha çok kararmaya başladığımızın farkında değiliz.Peki, şimdi değil de ne zaman ekeceğiz sevgi tohumlarını yüreklerimize? Ne zaman sevda ikliminden yağmurlar yağacak miraç fezamıza? Yetim çocuğun yanaklarından süzülen gözyaşlarını silmek için, daha neyi bekleyeceğiz?
Yunus Emre Tozal
Arama yaptim bulunamadi farkli baslikta acildiysa hakkinizi helal edin
