- Üyelik Tarihi
- 24 Ağu 2009
- Mesajlar
- 14,031
- Aldığı Beğeniler
- 9,655
- Takım
- Galatasaray
Ben de merak ettim, neydi acaba bu herkesin dilindeki sevgi. Aramaya karar verdim onu, gerçek kimliğini öğrenmek için.
Bir deniz kenarında oturmuş, dalgın dalgın denizi seyre koyulmuş birinin yanına yaklaştım ve "Sevgi nedir sizce?" diye sordum. Derin bir ah çekti. Çektiği ızdırap yüz ifadesinden okunuyordu. "Ümitlerimi, hayallerimi, o tertemiz saf duygularımı ve insanlara olan güvenimi de ona olan inancımla birlikte götüren sevgiyi mi soruyorsunuz?" dedi. Herhalde bu da yanlış sevginin kurbanlarından biriydi. Sevmiş, ama aldatılmış, güvenmiş ama ihanete uğramıştı. Ama unuttuğu bir şey vardı k; seviyorum diyen çok, ancak gerçekten seven az olurdu.
Sevginin gerçek kimliğini öğrenmek umuduyla yoluma devam ettim. Neşeli bir şekilde şarkılar söyleyip etrafına gülücükler dağıtan birine rastladım. Yaklaşıp sordum: "Sevgi nedir sizce?" Aynı neşeli halini sürdürerek, "Sevgi mi?" dedi. "Sevgisiz bir hayat düşünemiyorum. Sevgisiz insan yaşayan ölü gibidir. Suyun bu ahenkli sesini, kuşların cıvıltılarını, ağaçların o mis kokusunu duyamazsınız; sevmiyorsanız eğer. Ben, dedi. Mesela ben. Her şeyi seviyorum.Doğayı, güneşi, insanları, hayvanları kısacası yaşamı seviyorum. Ben, sevdiğim ve sevildiğim için de çok mutluyum."
Sevdiği bunca şeyin fani olduğunu ve bir gün yok olacağını unutmuş görünüyordu.
Düşüncelerim karmakarışık. Yoluma devam ediyordum. Acaba sevgi hangisiydi? İnsanları üzüp de hayata küstüren mi? Yoksa ümit verip hayata bağlayan mı? Bu defa karşıma çıkan kişinin diğer ikisinden farklı bir yüz ifadesi vardı. Tebessüm eden bir yüz ama hüzünlü. Soruma verilen cevap beni çok şaşırtmıştı.
"Sevgi" diyordu, hüzünlü bir sesle. En yüce, ve en kutsal bir duygu. İnsana yaşama sevinci veren RABBİNE yaklaştıran, MEVLAYI bulduran o ilahi lütuf dedi. O konuştukça zihnim durulmaya başlamıştı.
"Leyla ile Mecnun nu bilirsin" diyerek başladı konuşmaya. "Mecnun, Leyla'sını büyük bir aşkla sevmiş. Ondan uzaklarda kaldıkça onu gözünde büyütmüş. Her geçen gün nazarında biraz daha güzelleştirmiş. Çöllerde, sahralarda perişan başına, Leyla'sı için gezmiş.
Mecnun'un halini görenler Leyla'yı kınarmış: "Mecnun senin aşkından çöllere düştü" demişler. Sözleri, şiirleri yürekleri yakar. "Yeter zavallıyı perişan ettiğin. Kurtar onu. Gidip yaralı gönlüne merhem ol." Leyla, Mecnun'u arayıp tarayıp o kızgın çöllerin ortasında bulmuş. "Leyla, Leyla" diyerek ağladığını duyduğu Mecnun'un, "Mevla, Mevla" diyerek coşuşunu görmüş. "Mecnun, kafanı kaldırıp yüzüme baksana. Ben senin Leyla'nım, cihanın diline düşürdüğün Leylan."
Kafasını isteksiz bir hareketle kaldırıp Leyla'ya bakmış. Beklemedik bir umursamazlıkla kafasını yeniden önüne eğerken acı acı gülümsemiş:
"Sen benim Leylam olamazsın" demiş. "Dünya da onun bir eşi yok ki!!!!
Bir deniz kenarında oturmuş, dalgın dalgın denizi seyre koyulmuş birinin yanına yaklaştım ve "Sevgi nedir sizce?" diye sordum. Derin bir ah çekti. Çektiği ızdırap yüz ifadesinden okunuyordu. "Ümitlerimi, hayallerimi, o tertemiz saf duygularımı ve insanlara olan güvenimi de ona olan inancımla birlikte götüren sevgiyi mi soruyorsunuz?" dedi. Herhalde bu da yanlış sevginin kurbanlarından biriydi. Sevmiş, ama aldatılmış, güvenmiş ama ihanete uğramıştı. Ama unuttuğu bir şey vardı k; seviyorum diyen çok, ancak gerçekten seven az olurdu.
Sevginin gerçek kimliğini öğrenmek umuduyla yoluma devam ettim. Neşeli bir şekilde şarkılar söyleyip etrafına gülücükler dağıtan birine rastladım. Yaklaşıp sordum: "Sevgi nedir sizce?" Aynı neşeli halini sürdürerek, "Sevgi mi?" dedi. "Sevgisiz bir hayat düşünemiyorum. Sevgisiz insan yaşayan ölü gibidir. Suyun bu ahenkli sesini, kuşların cıvıltılarını, ağaçların o mis kokusunu duyamazsınız; sevmiyorsanız eğer. Ben, dedi. Mesela ben. Her şeyi seviyorum.Doğayı, güneşi, insanları, hayvanları kısacası yaşamı seviyorum. Ben, sevdiğim ve sevildiğim için de çok mutluyum."
Sevdiği bunca şeyin fani olduğunu ve bir gün yok olacağını unutmuş görünüyordu.
Düşüncelerim karmakarışık. Yoluma devam ediyordum. Acaba sevgi hangisiydi? İnsanları üzüp de hayata küstüren mi? Yoksa ümit verip hayata bağlayan mı? Bu defa karşıma çıkan kişinin diğer ikisinden farklı bir yüz ifadesi vardı. Tebessüm eden bir yüz ama hüzünlü. Soruma verilen cevap beni çok şaşırtmıştı.
"Sevgi" diyordu, hüzünlü bir sesle. En yüce, ve en kutsal bir duygu. İnsana yaşama sevinci veren RABBİNE yaklaştıran, MEVLAYI bulduran o ilahi lütuf dedi. O konuştukça zihnim durulmaya başlamıştı.
"Leyla ile Mecnun nu bilirsin" diyerek başladı konuşmaya. "Mecnun, Leyla'sını büyük bir aşkla sevmiş. Ondan uzaklarda kaldıkça onu gözünde büyütmüş. Her geçen gün nazarında biraz daha güzelleştirmiş. Çöllerde, sahralarda perişan başına, Leyla'sı için gezmiş.
Mecnun'un halini görenler Leyla'yı kınarmış: "Mecnun senin aşkından çöllere düştü" demişler. Sözleri, şiirleri yürekleri yakar. "Yeter zavallıyı perişan ettiğin. Kurtar onu. Gidip yaralı gönlüne merhem ol." Leyla, Mecnun'u arayıp tarayıp o kızgın çöllerin ortasında bulmuş. "Leyla, Leyla" diyerek ağladığını duyduğu Mecnun'un, "Mevla, Mevla" diyerek coşuşunu görmüş. "Mecnun, kafanı kaldırıp yüzüme baksana. Ben senin Leyla'nım, cihanın diline düşürdüğün Leylan."
Kafasını isteksiz bir hareketle kaldırıp Leyla'ya bakmış. Beklemedik bir umursamazlıkla kafasını yeniden önüne eğerken acı acı gülümsemiş:
"Sen benim Leylam olamazsın" demiş. "Dünya da onun bir eşi yok ki!!!!
