Yeniden Doğuş

Efendim; en sonunda söyleyeceğim şeyi başından söyleyeyim;

"Sevgililer Günü diye bir gün yoktur..."
Sıradan bir "Sevginin günü olmaz" tespiti değil bu...
Gerçekten seven insan için zaman durmuştur; o gün günlerden ne ise, sevgililer günü odur...
Saflığı simgeliyor, sevgiliniz seviyor diye nilüfer peşine düştüğünüz tarih ne ise, o gün sevgililer günüdür...
Hepimiz nice 14 Şubat'lar biliriz de, hangi yılın 14 Şubat'ında, hangi sevgili ile kol kola olduğumuzu hatırlamayız...

Dolayısı ile 14 Şubat, belli bir sevgili için bize "işaret edilmiş" bir gün değil...
Bir Anneler Günü, bir Babalar Günü "genetizmi" taşımaz...
Yani Sevgililer Günü sevgilisi olmayanların ekstra üzüntü yaşayacağı, olanların bir kol boyu daha çok seveceği gün değil...
Derdim sevenlerin o gün sevmeyi bırakması, hediye alanların o gün almaktan vazgeçmesi de değil...
Demek istediğim; sevgiliyi hatırlamak için, güzel bir gün planlamak için, ya da hediye almak için özel bir güne ihtiyaç yok...
Beni üzen; insanoğlunun sahip olduğu en değerli duygu olan sevgi üzerinden çıkar sağlanması...
Sevenleri süslü dükkanların tüketim çılgınlığına iterek zaman ve mekan tanımayan "aşk"ın bir güne sıkıştırılması...
Sevgilinizle görüşebildiğiniz, elinin kıvrımlarının üstünden geçebildiğiniz, "Bugüne kadar yaşamamışım" dediğiniz her gün sevgililer günü...
Kısacası Sevgililer Günü, sevgililerin günü değildir...
Sevgililer Günü; kalp şeklinde kadife kutular içinde duygu satanların günüdür...
Üzeri kalpli kırmızı güller, kalpli yastıklar, love yazan kolyelerle aşkınızı anlatacağınızı iddia edenlerin günü...
Sevgililer Günü; "Şu özel güne bir iki güzel şey yazalım" diyen bizim günümüzdür...
Sevgililer Günü, sevgileri alıp satanların günüdür...
Sevgililer Günü, sevgilileri sevenlerin günüdür...

alıntı​

Ben, öyle sevgisini bir güne sığdırabilenlerden değilim!.. Anneme, babama, sevdiceğime, hayvana, yeşilliğe… Ne bileyim “her birine tek bir gün” ayrılmış ne kadar sevgi varsa… Onları birer güne sığdıramam. Benim yüreğim engin… Benim sevgim karşılıksız… Sevdiğim kimse bana çiçekçiden demet demet gül yaptırmamışsa ya da “o tek güne özel” bir alyans, bir tek taş veya herhangi “pahalı” bir şey almamışsa, ona kırılmam. Onun beni sevmediğini ya da eksik sevdiğini düşünmem. Zaten ben, sevgimin karşılığında “çok değerli, çok pahalı” hediyeler de beklemem. Çünkü sevgimi ölçebilecek maddî bir değer olduğunu düşünmem. Bazen bahçeden toplanan bir demet çiçek, bazen vermiş olduğu bir mendil, bazen bir mektup, bir gülümseme, bir tatlı söz her türlü “pahalı” hediyeden daha çok anlam ifade eder, benim için... Ben, bu hediyelerin, senenin “illâ da bir günü” verilmesini de gerekli görmem. Bence her gün sevmek içindir, sevgini göstermek içindir. Benim sevgim, bir güne sığmaz ki… Ben, annemi-babamı her gün severim. Onu her gün yâd ederim, bazen telefonla arar, bazen ziyaretine gider, fakat her fırsatta gönlünü almaya çalışırım. Onların hâlini hatırını sormak, onlara hediye götürmek için senenin “ille de bir günü”nü beklemem ki… Ben, evdeki eşime de aynı davranırım. Her bakıştığımızda gözlerimin içi güler. Onunla her sohbetimiz, bizim için “özel”dir. Ben ona, onu sevdiğimi hissettiririm her gün, o da bana… Bunu ifade etmek için, “364 gün” beklememe gerek yoktur ki… Ben, anneme, babama, sevgilime olan sevgimi bir güne hapsedemem. Onlara olan sevgimi ifade etme görevini, sadece “pahalı” hediyelere de yükleyemem. Eğer birileri, bu sevgilerini senenin sadece “özel günleri”ne tahsis etmişlerse, anlarım ki, senenin diğer günlerinde “daha önemli” işleri vardır. Kalan vakitlerini bu önemli işlere ayırmışlardır. Fakat size bütün samimiyetimle şunu söyleyebilirim, annemden, babamdan, biricik eşimden daha değerli neyim var ki… Ben, zaten sevdiklerimden ibâretim.

alıntı.​