:gul:
Bu gece yine seni düşünmeye başladım. Yine dediğime bakma, başka gecelerde bu kadar düşünmüyorum, gafletteyim aslında. Bu geceyi özel kılansa, senden duyduğum bir cümleydi.
Kendime, bu fırsatı kaçırma kalk konuş, dedim.
Ama sabah dörde kadar kalbimden yol bulup aklımdan geçenleri rüyalarıma harç yapıp erteledim.
Dilim belki tercüman olamaz, ne söylediğimi görmem lazım ve de başkaları görsün diye, yazmaya başladım. Şimdi sana sesleniyorum, öncelikle itiraf ediyorum.
Seni sevdiğimi, hem de çok sevdiğimi sana defalarca söyledim, biliyorsun. Senden önce de sevdiklerim oldu bunu da duydun, ama sen başkaydın. Benim dünyamı değiştirdin. Diğerleri artık sadece senin güzelliğini artırıyordu dünyamda. Seninle bakmaya başladım hayata, seninle görmeye başladım kendimde kendimi, bendeki beni.
Diyorum ki, seni tanıdığımda daha çocuk denilecek yaştaydım. Sen bende büyümeye başladın, bense seninle. Seninle olduğum her gün beni biraz daha büyütüyordun. Yani ben sana sahip oldukça, sen benim efendim oluyordun.
Sözlerin kulaklarımda çınlıyor, nereye gitsem benimlesin. Mektuplarını kalbimin üstünde taşıyorum, hem de tutkuyla. Aşkımın Lem’asısın, gönlümün Şuaı. Seninle tanıştıktan sonra yazmaya başladım Tarihçemi. Çünkü Hayatımı seninle okuyordum. Seni tanıdıktan sonra ben İmanla Küfür arasında kalmadım hiçbir meselede. Sana bakmak bile Muhakememi artırdı, elbet bunda İ’cazlı bir İşaret vardı. Gaybî bir şekilde Asâ’nla gönül bahçelerim suya kandı. Nereye gitsem benimleydin, hangi şehre gitsem seni okuyordum; Barla’da, Kastamonu’da, Emirdağ’da karşıma çıkıyordun. Her köşe başında bir ok çıkarıyordun, bana yol gösteriyordun.
Hayatıma mihenk olmuştun. Her şeyi sana vuruyor, her şeye seninle değer biçiyordum. Ölçümdün benim, her şeyimdin… Seni bir gün bile görmemek sancılandırıyordu yüreğimi. Sen hayatıma ab-ı hayat oldun.
Sensiz kurur çatlarım, bırakma beni. Sensiz karanlığa gömülür dünyam. Ölünce, adının altına adım konsun, kabirde bana sen sorulsun. Sevgilim sen benim “Nurumsun”.
Yusuf Çayabatmaz
