Leyla'nın Sitemi
"Allah’ın adı ve selamından sonra,
Bu mektup bir gönlü yaralıdan ,saygı sevgi sahibi bir yaralı gönledir:
Ey gecemde rüyam ,günümde hayalim! Senden utanıyorum. Yüzüm karadır. Amma ne yapayım ki ben bir inciyim. Alan da başkasıdır; satan da. Felek beni mezada salınca,kim benim irademe hak tanır?..Ben neler çekmekteyim sensiz,sevinçli olduğumu düşünme. Öyle dertlere giriftarım ki,senin için ağlayamıyorum bile. O kadar ki ,ağlamak için önce bahane bulmam gerek.Bu halimle beni kocada bilme,mezarda bil.Bela,kolumu kanadımı kırdı;derdimin ne olduğunu bilmez hale geldim. Peki ama sen nerdesin? Teselli yerine acı sözlerinle derdimi arttırmak reva mı? Yiğit olan sensin;irade sahibi sen.Araması gereken sen,alması gereken de.. O halde nerdesin?”
Başdan ayağa nedir bu yanmak
Dud-i dile dem-be-dem boyanmak
Bir an bütün bu düşünceleri aklından geçirdi Leyla. Mecnun’a aferinler okudu, halini anladı ve ancak çöyle arzuhale gücü yetti:
-Anladım ki sen aşkında sadıksın.Anladım ki ikiyüzlülüğün yoktur.Yine anladım ki artık güzelliğimi de görmek istemezsin.Şen olasın!..Ne hoş merteben var,kendi makamında.Bakmak istemiyorsan sen güzelliğime;haram olsun başkalarına da .Kanaat sende var da,yok mu sanırsın bende.Tasalarımı dindirdin;alaka bağından beni kurtardın.Artık ruhumun incisi,ten kutusundan ;canım beden sandığından çıksın isterim.Senin yolunca sarf olmayacak mücevher,nedir ki yükten başka?..
Leyla sözlerine devam ederken bir yolcu göründü uzaktan.Devesini uçarcasına koşturuyordu.Leyla’nın kervan emiri,kervancıbaşısı idi bu.İki aşığın vedalaşmalarına fırsat bırakmadan Leyla’yı bindirdi devesine ve yederek arkasından,çekti ,götürdü.Bülbül ile gülün işine kara kargalar karıştı;güneş ile ayın arasına kara bulutlar girdi.Felek bir elvedayı da çok görmüştü.Vedalaşamadılar…Evet ama neden vedalaşsınlardı ki!..Veda da ne demekti!..Leyla Mecnun’u kalbinde götürmemiş miydi?Mecnun’un Leyla’sız olduğumu vardı ki?..
"Allah’ın adı ve selamından sonra,
Bu mektup bir gönlü yaralıdan ,saygı sevgi sahibi bir yaralı gönledir:
Ey gecemde rüyam ,günümde hayalim! Senden utanıyorum. Yüzüm karadır. Amma ne yapayım ki ben bir inciyim. Alan da başkasıdır; satan da. Felek beni mezada salınca,kim benim irademe hak tanır?..Ben neler çekmekteyim sensiz,sevinçli olduğumu düşünme. Öyle dertlere giriftarım ki,senin için ağlayamıyorum bile. O kadar ki ,ağlamak için önce bahane bulmam gerek.Bu halimle beni kocada bilme,mezarda bil.Bela,kolumu kanadımı kırdı;derdimin ne olduğunu bilmez hale geldim. Peki ama sen nerdesin? Teselli yerine acı sözlerinle derdimi arttırmak reva mı? Yiğit olan sensin;irade sahibi sen.Araması gereken sen,alması gereken de.. O halde nerdesin?”
Başdan ayağa nedir bu yanmak
Dud-i dile dem-be-dem boyanmak
Bir an bütün bu düşünceleri aklından geçirdi Leyla. Mecnun’a aferinler okudu, halini anladı ve ancak çöyle arzuhale gücü yetti:
-Anladım ki sen aşkında sadıksın.Anladım ki ikiyüzlülüğün yoktur.Yine anladım ki artık güzelliğimi de görmek istemezsin.Şen olasın!..Ne hoş merteben var,kendi makamında.Bakmak istemiyorsan sen güzelliğime;haram olsun başkalarına da .Kanaat sende var da,yok mu sanırsın bende.Tasalarımı dindirdin;alaka bağından beni kurtardın.Artık ruhumun incisi,ten kutusundan ;canım beden sandığından çıksın isterim.Senin yolunca sarf olmayacak mücevher,nedir ki yükten başka?..
Leyla sözlerine devam ederken bir yolcu göründü uzaktan.Devesini uçarcasına koşturuyordu.Leyla’nın kervan emiri,kervancıbaşısı idi bu.İki aşığın vedalaşmalarına fırsat bırakmadan Leyla’yı bindirdi devesine ve yederek arkasından,çekti ,götürdü.Bülbül ile gülün işine kara kargalar karıştı;güneş ile ayın arasına kara bulutlar girdi.Felek bir elvedayı da çok görmüştü.Vedalaşamadılar…Evet ama neden vedalaşsınlardı ki!..Veda da ne demekti!..Leyla Mecnun’u kalbinde götürmemiş miydi?Mecnun’un Leyla’sız olduğumu vardı ki?..
İskender Pala
