Bir damla sevgi ektim, bana bin damla olup geri geldi! Yaprak verdi çiçek verdi, mor salkım leylak rengi sevgi rengi sağnak oldu aşk'a geldi!
Sanıyorum giden senenin ilk aylarıydı. Yolumun üzerin de yürürken yer de yatan solgun çelimsiz son nefesini vermeye hazırlanan minik bir yaprak gördüm. Eğildim usulca avucuma aldım, badi parmağımla kadifemsi umut yeşili yüzünü okşadım, dedim seni hangi vefasız anacığının güğsünden kopartıp sokaklara, ölümün kucağına attı! Kalbi kırık yaralım kan kaybediyordu işimi gücümü unutup bir yana bıraktım, avucum da can çekişen minik yaprak yaralımla eve geldik. Hemen bir çay bardağına su doldurup içine bir tutam pamuk yerleştirdim, hasta minik yaprağı hassas itina ile suyun göğsüne yatırdım. Ertesi gün ışırken hasta minik yaprağımın yanına gittim, ah, canım biraz canlanır gibi olmuş! inanılmaz sevindim. Aradan bir kaç gün geçti minik yaprak her gün biraz daha iyi görünüyordu epeyce dirilmişti ve yaşamın boğazına sarılmış yaşamak adına nefes alıp veriyordu! Bu ara da evden bir kaç haftalığına bir yere gitmek zorundaydım.
Minik hastamı son kez ziyaret edip suyunu tazeleyip, birazcık da ayağının altına bir kaşık toprak serpip, yanağından öptüm. Onu sevgilere emenet ederek kısa zaman içerisin de döneceğimi söyleyip yola çıktım.
On beş gün sonra döndüm aklım da minik hasta yaprağım, içim de acabalarımla acele ile kapıyı açtım valizleri bir kenara fırlatıp, minik yaprağın yanına koştum. Ah! o da ne! gözlerime inanamadım, minik hasta yaprağım doğum yapmış! Kucağın da minicik pıtırcık bebeleri ile güneşin koynun da güneşleniyorlar! Gözlerimden sevinçli bir iki damla yaş kurtulup, şimdi çok sağlıklı anne olan yaprağımın yüzüne düştü. Yaprak çocuğumun ev değiştirmesi lazımdı artık, eh, hayata kök salmış üstelik pıtırcık adın da bebeleri de vardı! Çarşıya çıktım bir çiçekçiden özellikle leylak rengin de mor desenleri olan bir saksı aldım. Özellikle diyorum, leylak rengi mor ve ona yakın renkler bana daima sıcacık sevileri hatırlatır! Onun için sevileri anımsatan bir yuvası olsun istedim yaprak çocuğumun, ve bebelerinin!
Eve gelince ilk işim yaprağım ve bebelerinin yeni yuvasını taze toprakla döşeyip onları yeni sevgi evlerine taşımak oldu.
Çok mutluyum çünkü yaprağım ve bebeleri çok mutlu hissediyorum! Aradan epey uzun zaman geçti, yaprağım serpildi coştu da coştu ve bir gün leylak mor karışımı çiçeklere bezendi! ah ah, benim yaprak çocuğum mor menekşeymiş meğer!
Şimdi penceremin önünü şenlendiren epeyce kalabalık mor menekşe ailesi var! Her birinin yuvası leylak mor karışımı, hayatı selamlıyorlar!
Bir damla sevgi ektim, bana bin damla olup geri geldi! Yaprak verdi çiçek verdi, mor salkım leylak rengi sevgi rengi sağnak oldu aşk'a geldi! Sevginin kudreti nelere kadir nelere....!
