Bir gün bir müşrik geldi. Peygamber efendimize çok ağır hakaretlerde bulundu, çok şeyler söyledi.
Resulullah Efendimiz hiç cevap vermiyordu, sadece dinliyordu.
Orada bulunan Hazret-i Ebu Bekir dayanamadı:
-Yeter, bu Allah’ın Resulü, günahtır!
Sen ne mel’un adamsın, Hazreti Peygambere böyle şeyler söylenir mi? dedi.
Resulullah efendimiz çok üzüldü ve kalkıp orayı terk etti.
Arkasından Ebu Bekr-i Sıddık koşarak gitti:
-Ya Resulallah, dayanamadım, çok gücüme gitti.
Bir kabahat mi yaptım, kalbinizi mi incittim? dedi.
Peygamber efendimiz buyurdu ki:
-Ya Ebâ Bekr, o bana öyle hakaretler yaparken, biz sabrederken, aramızda melekler dolaşıyordu.
Sen işi münakaşaya, öfkeye dökünce melekler gitti şeytanlar doldu.
Şeytanların olduğu yerde benim ne işim var?..
Resulullah Efendimiz hiç cevap vermiyordu, sadece dinliyordu.
Orada bulunan Hazret-i Ebu Bekir dayanamadı:
-Yeter, bu Allah’ın Resulü, günahtır!
Sen ne mel’un adamsın, Hazreti Peygambere böyle şeyler söylenir mi? dedi.
Resulullah efendimiz çok üzüldü ve kalkıp orayı terk etti.
Arkasından Ebu Bekr-i Sıddık koşarak gitti:
-Ya Resulallah, dayanamadım, çok gücüme gitti.
Bir kabahat mi yaptım, kalbinizi mi incittim? dedi.
Peygamber efendimiz buyurdu ki:
-Ya Ebâ Bekr, o bana öyle hakaretler yaparken, biz sabrederken, aramızda melekler dolaşıyordu.
Sen işi münakaşaya, öfkeye dökünce melekler gitti şeytanlar doldu.
Şeytanların olduğu yerde benim ne işim var?..
