Yeniden Doğuş

Sükut...sabır...sükut ile sabır...

Hep birşeyleri anlatmak için kelimelere ihtiyaç duyarız ya...Kelimesizlikler de aslında insanı açıklamaya yetebilir...
Her söyleyeceğimiz kelimeyi sükutumuzun en ücra köşesine saklarız ya kendimizi bazen daha iyi ifade etmiş olabiliriz...Karşımızdakilere karşı çığlığımızı,Rabbimize karşı sükut olarak ifade ederiz birşeyleri daha çok ifade etmiş olacağız o zaman...
Suskunluğumuz olacak burada konusan...Belki ifade hasretliği bağrımızı koparırcasına tırmalayacak ama sükutumuz O'na karşı en güzel vuslat olacak...
Yorulacağız sükut denizinde ama bilen Bir'inin olduğunu mutlaka hissedeğiz...Bizim sükut çığlığımızı duyan en güvenli Bir'inin olacağını bileceğiz...
Yüreğimiz çığlık atacağımız kişiye karşı kar altında olacak ama yüreğimizi ısıtan O Bir'i sizi en güvenli şekilde saklayacak...Hakkımızda hayr olan şeyleri gönlümüze razı eyleyecek...Gecenin en koyusunda,en tenhasında,en suskun olduğu anda öyle bir ışık olacak ki sükutumuzun karşılığını hiç birşeye değişmeyeceğiz...

Bazen sanırız ki,insan konuştuklarında ibarettir...Ama konuştuklarımız kadar konuşmadıklarımız da gizlidir en mahrem köşemizde...O sükutumuzun gürültüsü,sözlerimizi bastırırdı...Aynı gök gürültüsünün ağaçları büyütmediği,yağmurun ağaçları büyüttüğü gibi...

Şimdi sustum...Sen söyle Rabbim benim söylemeyediklerimi...Sen sükutumu çığlığım eyle...Ben sustum sen benim sükumu süsleyip keşkelerime merhem eyle...



NAGİHAN ZENGİN




​