- Üyelik Tarihi
- 16 May 2012
- Mesajlar
- 5,191
- Aldığı Beğeniler
- 11,197
- Konum
- Olduğum Yerden
- Takım
- Galatasaray
Susuyorum Artık...
Sustukça Susuyorum...
Sustukça, Üzerime Gelen İnsanlardan Kurtarmak İçin Ruhumu, Suskunluğuma Sarılıyorum Ama Yine de Saplanıyor Yüreğime Bazı Kelimeler...Bazıları da Acıtıyor...Yakıyor...Yıkıyor Üstelik…
Sessiz Geceler Benim İçin Sığınılan Bir Liman Sanki...Kendimi Bulup Bulup Kaybettiğim Karanlıkta, Şöyle Bir Uğradığım Kelime Hazinem de Bir Anlam İfade Etmiyor Artık...
Elbette Hiçbir Şey Ben Ol Deyince Olmaz...Bunu Biliyorum Ama Zaman da Geçiyor Hızla...Tükenmez Sandığım Bütün Sözler Bitiyor ve Ben de Yavaş Yavaş Tükeniyorum...
Onca Yıldan Sonra Hayata Dair Ne Kaldı ki Elimde? Kocaman Bir Hiç! Öyleyse Neden Bunca Çaba...Neye Bunca Uğraş?
Öyle Anlamsız ki Artık Yaşadığım Hayat...
Her Şey Az Sonra Gerçekleşecekmiş Gibi Duruyor...
Elimi Uzatıyorum Tutmak İçin Birden Kayboluyor Tüm Hayaller...
Benim Dışımda Kopuyor Bütün Kıyametler ve Ben Kendime Uyan Bir Kıyamet Bekliyorum…
Kalbime...Yüreğime Su Serpecek Elin Sahibini... Toprağa Ateşi Düşürecek Sesin Sahibini Arıyorum…
Artık Basit Şeyler Bekliyorum Yaşamdan...Örneğin...Kimselerin Bilmediği Sırlarım Olmalı Ben Ölürken... Kimselerin Gitmediği...Ayak Dahi Basmadığı...Gezmediği Sokaklarım Olmalı...İçimi Kanatan Özlemlerle Sessizce Gitmeliyim Bu Dünyadan...
İşte Yine Susuyorum...Siyah Bir Geceye Dönüyor Her Anım ve Acılarım Bir Kez Daha Kanatıyor Yaralarımı...
İçimdeki Çocuk Ölüyor...Yalancı Gülümseyişleri...Sahte Sevgilerle Bezenmiş İnsanları da Önemsemiyorum Artık...
Çünkü Elimden Kayıp Giderken Fani Denilen Şu Yaşam Korkmadığımı Ama Hiç Korkmadığımı Bilmiyor ki Hiç Biri…
Sustukça Susuyorum...
Sustukça, Üzerime Gelen İnsanlardan Kurtarmak İçin Ruhumu, Suskunluğuma Sarılıyorum Ama Yine de Saplanıyor Yüreğime Bazı Kelimeler...Bazıları da Acıtıyor...Yakıyor...Yıkıyor Üstelik…
Sessiz Geceler Benim İçin Sığınılan Bir Liman Sanki...Kendimi Bulup Bulup Kaybettiğim Karanlıkta, Şöyle Bir Uğradığım Kelime Hazinem de Bir Anlam İfade Etmiyor Artık...
Elbette Hiçbir Şey Ben Ol Deyince Olmaz...Bunu Biliyorum Ama Zaman da Geçiyor Hızla...Tükenmez Sandığım Bütün Sözler Bitiyor ve Ben de Yavaş Yavaş Tükeniyorum...
Onca Yıldan Sonra Hayata Dair Ne Kaldı ki Elimde? Kocaman Bir Hiç! Öyleyse Neden Bunca Çaba...Neye Bunca Uğraş?
Öyle Anlamsız ki Artık Yaşadığım Hayat...
Her Şey Az Sonra Gerçekleşecekmiş Gibi Duruyor...
Elimi Uzatıyorum Tutmak İçin Birden Kayboluyor Tüm Hayaller...
Benim Dışımda Kopuyor Bütün Kıyametler ve Ben Kendime Uyan Bir Kıyamet Bekliyorum…
Kalbime...Yüreğime Su Serpecek Elin Sahibini... Toprağa Ateşi Düşürecek Sesin Sahibini Arıyorum…
Artık Basit Şeyler Bekliyorum Yaşamdan...Örneğin...Kimselerin Bilmediği Sırlarım Olmalı Ben Ölürken... Kimselerin Gitmediği...Ayak Dahi Basmadığı...Gezmediği Sokaklarım Olmalı...İçimi Kanatan Özlemlerle Sessizce Gitmeliyim Bu Dünyadan...
İşte Yine Susuyorum...Siyah Bir Geceye Dönüyor Her Anım ve Acılarım Bir Kez Daha Kanatıyor Yaralarımı...
İçimdeki Çocuk Ölüyor...Yalancı Gülümseyişleri...Sahte Sevgilerle Bezenmiş İnsanları da Önemsemiyorum Artık...
Çünkü Elimden Kayıp Giderken Fani Denilen Şu Yaşam Korkmadığımı Ama Hiç Korkmadığımı Bilmiyor ki Hiç Biri…
