- Üyelik Tarihi
- 20 Ağu 2006
- Mesajlar
- 3,305
- Aldığı Beğeniler
- 26
- Takım
- Diğer
Sözüm, b'nin altındaki noktadır.
Sözüm, damla hükümsüz kalır ya, o an çağlayarak akan, kabına sığmayan taşkındır.
Kelime manasını kaybettiğinde söylenendir.
Bende kaybolan, bizde başlayandır.
Şems'te sönen, Mevlâna'da yanan, yakandır.
Sözüm dediysem sözümüz vardır.
Sözümüz söz olduğunda söylenir.
Medine yollarında ben benden geçer de, bize bir şey olacak diye titrer ya, işte o an yazılır.
Dönüp Mekke'ye son bir kez bakılır ya, o bakışta saklıdır.
Mekke'den geçilende adım adım , adımdan öte yoldadır.
Mekke'nin özlediği, Medine'nin beklediğidir.
Sırttaki çizgi çizgi hasır izlerindedir.
Taşlardadır.
Hendek kazılırken tüm Medine açtır ya, açlıktan karnına taş bağlamıştır ya, bugün çocukların elindedir o taşlar.
Şehrimizi korur, bizi korur o taşlar.
Sözüm o taşlardadır.
Sözüm söz olanda benden geçilir, biz var oluruz.
Bizimle nisan yağmurları iner, hayat bereketlenir.
Biliriz, nisan yağmurları ümmetim diye diye akan gözyaşlarıdır.
O damlalarla toprağımız yumuşar, içimizde taştan katı taşıdığımız o yumru yumuşar.
O damlalarla hayat bulur, biz var oluruz.
Bizimle bir el bir yetimin başını okşar.
Bir hastaya bir içim su verilir.
Günahsız ellerle duaya varılır.
Bizimle ebabiller gelir.
Kıtmir bekler bekler .
Bir ömür bekler, bin ömür bekler.
Bizde bize rağmen bir umut başlar.
Ne fark eder, kış ya da bahar, dallar kuru ya da yeşil. Ba ş lar .
Yapayalnızmı ş biz, yalnız ağlarmış. Kimse onu bilmez, selamını alan olmaz, hatırını kimse sormazmış. Ne fark eder.
Duasına ötelerden bin ses amin der, selamını ötelerden alanlar olurmuş.
Sözüm saraylarda kaybedilir, viranelerde bulunurmuş.
Kağıt ile kalem, ses ile sessizlik arasında yitirilir, bitti denildiğinde başlarmış.
Dilden dile gelmez, dile gelmedikçe dile öyle güzel, öyle acı, öyle yakıcı nakşedilirmiş.
Hayatın bereketiymiş de zamanın ve mekânın sınırlarını yerinden oynatırmış.
Dağlar önünde dize gelirmiş. Gelirmiş gelmesine de o, kanadı kırık bir kuşun uçacak diye başında beklermi ş.
Gidermi ş bir gün. Lakin öyle güzel, öyle bambaşka bir halde gelirmiş.
Kalmak mümkün görünmüyor. Durmak imkansız .
Devir, önüne katmış her ne varsa toza dumana katarak götürüyor.
Geride bir dikili taş kalıyor mu?
Bir iz kalıyor mu?
Kalma telaşında olanlardan her ne kaldıysa, kalmadılar diye fısıldıyor.
Her şey bittiğinde bir sözümle kalsam.
Her şey bittiğinde sözümde kalsam.
Sözüm sükûtun anlattığıdır.
Irmak damla damla sayılır mı?
Irmak bir damlacık kalır mı?
Dualar hiç duyulmaz olur mu? Duyulur da amin değil, aminler vardır her daim.
Biz, her benin sinesinde gizli bir sözdür.
Sesten öte bir sözdür. Sözümüzdür.
Sımsıkı tutacağımız, tutunacağımızdır.
Biz biz olanda, gün gelir yolcudan geçeriz.
Mekke bir yana, Medine'den geçeriz.
Biliriz, yol mutlaka varır, vardırır.
Yola karışır da geçeriz.
Sözü duyarız da geçeriz.
Adımlarımızı unutur da yolda oluruz.
Sayıyı, hesabı unutur da elde oluruz.
Dakikaları, saatleri kaçırır, geç kalırız da vakitleri yakalarız.
Tesbihi elimize alınca taneyi unuturuz.
Vakti saati gelir
manayı bulur,
sözü unuturuz.
ZEHRA KORKMAZ
Sözüm, damla hükümsüz kalır ya, o an çağlayarak akan, kabına sığmayan taşkındır.
Kelime manasını kaybettiğinde söylenendir.
Bende kaybolan, bizde başlayandır.
Şems'te sönen, Mevlâna'da yanan, yakandır.
Sözüm dediysem sözümüz vardır.
Sözümüz söz olduğunda söylenir.
Medine yollarında ben benden geçer de, bize bir şey olacak diye titrer ya, işte o an yazılır.
Dönüp Mekke'ye son bir kez bakılır ya, o bakışta saklıdır.
Mekke'den geçilende adım adım , adımdan öte yoldadır.
Mekke'nin özlediği, Medine'nin beklediğidir.
Sırttaki çizgi çizgi hasır izlerindedir.
Taşlardadır.
Hendek kazılırken tüm Medine açtır ya, açlıktan karnına taş bağlamıştır ya, bugün çocukların elindedir o taşlar.
Şehrimizi korur, bizi korur o taşlar.
Sözüm o taşlardadır.
Sözüm söz olanda benden geçilir, biz var oluruz.
Bizimle nisan yağmurları iner, hayat bereketlenir.
Biliriz, nisan yağmurları ümmetim diye diye akan gözyaşlarıdır.
O damlalarla toprağımız yumuşar, içimizde taştan katı taşıdığımız o yumru yumuşar.
O damlalarla hayat bulur, biz var oluruz.
Bizimle bir el bir yetimin başını okşar.
Bir hastaya bir içim su verilir.
Günahsız ellerle duaya varılır.
Bizimle ebabiller gelir.
Kıtmir bekler bekler .
Bir ömür bekler, bin ömür bekler.
Bizde bize rağmen bir umut başlar.
Ne fark eder, kış ya da bahar, dallar kuru ya da yeşil. Ba ş lar .
Yapayalnızmı ş biz, yalnız ağlarmış. Kimse onu bilmez, selamını alan olmaz, hatırını kimse sormazmış. Ne fark eder.
Duasına ötelerden bin ses amin der, selamını ötelerden alanlar olurmuş.
Sözüm saraylarda kaybedilir, viranelerde bulunurmuş.
Kağıt ile kalem, ses ile sessizlik arasında yitirilir, bitti denildiğinde başlarmış.
Dilden dile gelmez, dile gelmedikçe dile öyle güzel, öyle acı, öyle yakıcı nakşedilirmiş.
Hayatın bereketiymiş de zamanın ve mekânın sınırlarını yerinden oynatırmış.
Dağlar önünde dize gelirmiş. Gelirmiş gelmesine de o, kanadı kırık bir kuşun uçacak diye başında beklermi ş.
Gidermi ş bir gün. Lakin öyle güzel, öyle bambaşka bir halde gelirmiş.
Kalmak mümkün görünmüyor. Durmak imkansız .
Devir, önüne katmış her ne varsa toza dumana katarak götürüyor.
Geride bir dikili taş kalıyor mu?
Bir iz kalıyor mu?
Kalma telaşında olanlardan her ne kaldıysa, kalmadılar diye fısıldıyor.
Her şey bittiğinde bir sözümle kalsam.
Her şey bittiğinde sözümde kalsam.
Sözüm sükûtun anlattığıdır.
Irmak damla damla sayılır mı?
Irmak bir damlacık kalır mı?
Dualar hiç duyulmaz olur mu? Duyulur da amin değil, aminler vardır her daim.
Biz, her benin sinesinde gizli bir sözdür.
Sesten öte bir sözdür. Sözümüzdür.
Sımsıkı tutacağımız, tutunacağımızdır.
Biz biz olanda, gün gelir yolcudan geçeriz.
Mekke bir yana, Medine'den geçeriz.
Biliriz, yol mutlaka varır, vardırır.
Yola karışır da geçeriz.
Sözü duyarız da geçeriz.
Adımlarımızı unutur da yolda oluruz.
Sayıyı, hesabı unutur da elde oluruz.
Dakikaları, saatleri kaçırır, geç kalırız da vakitleri yakalarız.
Tesbihi elimize alınca taneyi unuturuz.
Vakti saati gelir
manayı bulur,
sözü unuturuz.
ZEHRA KORKMAZ
