Yeniden Doğuş

abdullah efendi'nin kendi cenazesine hasren hazırladığı nutuktur;
..................................................................................
"...o bütün ömrünce büyülü bir eşiğin önünde adımlarını tecrübe etti; fakat her defasında içinde vaktinden evvel uyanan bir taraf onu bu eşiği atlamaktan, ileriye geçmekten menetti. o bütün ömründe bir küçük tereddüt ve şuur jestinin olduğu yerde dönmeğe mahkum ettiği bir bostan dolabı oldu..."

"bu mudil ruh makinesinin en mühim tarafı istikrah hissiydi. abdullah büyük bir mistikti. Allahsız bir mistik. aşk bu mistikliğin gayesi olmuştu. fakat abdullah, aşkı o kadar idealleştirmişti ki, realitedeki manzarasına artık tahammül edemiyordu ..."

"insan nelere alışmaz ki... zaten hayat dediğimiz bu kapalı dairenin asıl mucizesi, bu alışmak değil miydi? "en sevdiğimiz mahlukları bile kaybetmeğe alışmıyor muyuz? günlerce, aylarca, senelerce görmemeğe, mutlak, kat'i bir gurbet içinde yaşamağa alışmıyor muyuz? bana gelince, kaybettiğim şeyi, yani kendimi hiçbir zaman sevmedim..."/Tanpınar-Hikayeler