- Üyelik Tarihi
- 2 Eyl 2005
- Mesajlar
- 2,975
- Aldığı Beğeniler
- 2
Terli imi Bıraktı ım Yerde
Bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terli imi bırakmıştım geldi im yerde.
Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi açmışım. Do du um hastahane, Ravza'nın hemen yanı başında oldu u için, duydu um ilk koku, Sen'in bahçenin gül kokuları olmuş. Babam gelip de, daha kula ıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş. Kırk günlük oldu umda ilk ziyaretimi de Hâne-i Saadet'ine yapmışım. Hemen hemen yaptı ım her ilkte, Sen varsın. Daha konuşmayı ö renmeden, Sen'i sevmeyi ö renmişim. İlk adımlarımı Ravza'nın mermerlerinde atmış ve Rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen'in mescidinde yapmışım. Evini her ziyaret edişimizde Sen'i görmesek bile, varlı ını hisseder, evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.
Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, e lence yerlerine götürsün. Medine'de yaşadı ımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan. Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? Sanırım Medine'deki hiçbir çocu un canı sıkılmazdı. Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin "Biricik Efendisi" vardı. Vaktimizin ço u, o bahçede geçerdi. Sen'in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık. Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir. Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi. Babama sormuştum bir seferinde:
- Babacı ım Medine neden bu kadar sıcak?
- Evlâdım, Medine'de iki Güneş var da ondan.
- Nasıl olur babacı ım, Güneş tek de il mi?
Babam gülerek:
- Do ru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var. Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyle bir Güneş daha var ki; O da (sas) Medine'de olunca sıcaklık iki kat oluyor.
Babamın bu cevabı çok hoşuma gitti. Gerçekten mermerler ayaklarımızı ısıtıyordu; ama Sen'in sıcaklı ın içimizi daha çok ısıtıyordu.
Medine'den ayrıldıktan sonra belki ayaklarımız üşümedi; ama içimiz bir türlü ısınmıyor. Çünkü gönlümüzün Güneş'ini orada bırakmıştık. Artık O'nun (sas) evine, bahçesine gidemiyor, mermerlerinde yalın ayak koşamıyorum. Gerçi ışı ın tâ buralarda da bizi aydınlatıyor; ama içimi ısıtması için Ravza'na koşmam lâzım.
Bahçende yürürken güzel ezanlar okunurdu, sanki Bilâl-i Habeşi okurdu. Biz de mescide koşar, babamın yanında namaz kılardık. Bazen o an yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.
Babam: İncitmeyin sakın, onlar Ebû Hüreyre'nin (ra) kedileri. derdi. Biz de onları severdik.
Çarşamba günleri Uhud'a gider, Sen'in çok sevdi in amcanı ziyaret ederdik. O bizim de amcamızdı. Kardeşlerimle Ayneyn Tepesi'ne çıkar, oradan Uhud'da yatan 70 şehide selâm verirdik. Uhud Da ı'na her baktı ımızda, Sen'i orada görür gibi olurduk. Uhud da, Ravza'n gibi gül kokardı. Orası da ayrı bir gül bahçesiydi sanki.
İşte benim yedi senem ki; en de erli, en güzel yıllarım, Sen'in Köyünde, Gül Bahçende, savaştı ın yerlerde, Sen'inle dopdolu geçti. Sen'i görmesem de, Sen'inle yaşamaya o kadar alışmıştım ki, yanından ayrılırken, sanki bir parçam orada kalmıştı. Buraları bana gurbet oluverdi. Elimde olsa hemen yanına koşar gelirim, ama hep, "Büyüyünce gidersin." diyorlar. İşte sırf bu yüzden hemen büyümek istiyorum. Yanına gelince büyümüş bile olsam, bahçendeki mermerlerde yalın ayak dolaşaca ım. Tâ ki Güneş'im, içimi ısıtıncaya kadar.
Hasretinden, gönlüm üşüyor. Belki hasretin herkesin içini yakar; ama beni üşütüyor işte. Çünkü benim ruhum, do du umdan beri, sevginle ısınmaya alışmış. Sıcaklı ına o kadar muhtacım ki; ne olur sana gelemesem bile, Sen beni hiç bırakma, evimizi şereflendir, ışı ınla gecelerimize nur ol, sıcaklı ınla bütün zerrelerimizi ısıtıver. Tıpkı Medine'de iken ısıttı ın gibi.
Benim adım Nebi. Bu ismi bana, Sen'i çok seven biri koymuş. Di er adım, Muhammed. Bu ismi de Köyünde bıraktı ımız babacı ım vermiş.
Ben de Sen'in gibi babasız büyüyorum. Ama Sen, asla yetimli imizi hissettirmiyorsun. Medine'den ayrıldı ımızdan beri, hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum. Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum. Sen'i tanıdı ım ve sevdi im için Rabb'ime binlerce kez teşekkür ediyorum.
Babamı kabre koyarken, a abeyimin terlikleri onun kabrine düştü ve orada kaldı. Ben o terlikleri çok kıskandım. Çünkü a abeyimin terli i hep babamla kalacaktı. Babamı son ziyaret edişimde, ben de kimse görmeden terli imi babamın kabrine gömüverdim. Benimki de babamla kalsın diye.
Evet, demiştim ya, bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride. Babam ve terli im hep oradaydı, gelemezlerdi. Ama Güneş'im hep yanımdaydı. Yetimlerin Efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mıydı? Dünyanın bir ucuna da gitsek, bizi bırakmayaca ını biliyordum. Gözümüz, gönlümüz Sen'inle aydınlanır Efendim! Ruhumuz, içimiz sıcaklı ınla ısınır.
Rabb'imden hep bana tekrar Senin gül bahçenin mermerlerinde yalın ayak koşmayı nasip etmesini diliyorum. Tâ ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun. Terli imi bıraktı ım o güzel mekan son dura ım olsun.
* Hâdiseyi yazan bizzat yaşamıştır.
Muhammed Nebi DOĞANAY (Sızıntı Eylül/2005)
Bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terli imi bırakmıştım geldi im yerde.
Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi açmışım. Do du um hastahane, Ravza'nın hemen yanı başında oldu u için, duydu um ilk koku, Sen'in bahçenin gül kokuları olmuş. Babam gelip de, daha kula ıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş. Kırk günlük oldu umda ilk ziyaretimi de Hâne-i Saadet'ine yapmışım. Hemen hemen yaptı ım her ilkte, Sen varsın. Daha konuşmayı ö renmeden, Sen'i sevmeyi ö renmişim. İlk adımlarımı Ravza'nın mermerlerinde atmış ve Rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen'in mescidinde yapmışım. Evini her ziyaret edişimizde Sen'i görmesek bile, varlı ını hisseder, evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.
Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, e lence yerlerine götürsün. Medine'de yaşadı ımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan. Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? Sanırım Medine'deki hiçbir çocu un canı sıkılmazdı. Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin "Biricik Efendisi" vardı. Vaktimizin ço u, o bahçede geçerdi. Sen'in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık. Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir. Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi. Babama sormuştum bir seferinde:
- Babacı ım Medine neden bu kadar sıcak?
- Evlâdım, Medine'de iki Güneş var da ondan.
- Nasıl olur babacı ım, Güneş tek de il mi?
Babam gülerek:
- Do ru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var. Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyle bir Güneş daha var ki; O da (sas) Medine'de olunca sıcaklık iki kat oluyor.
Babamın bu cevabı çok hoşuma gitti. Gerçekten mermerler ayaklarımızı ısıtıyordu; ama Sen'in sıcaklı ın içimizi daha çok ısıtıyordu.
Medine'den ayrıldıktan sonra belki ayaklarımız üşümedi; ama içimiz bir türlü ısınmıyor. Çünkü gönlümüzün Güneş'ini orada bırakmıştık. Artık O'nun (sas) evine, bahçesine gidemiyor, mermerlerinde yalın ayak koşamıyorum. Gerçi ışı ın tâ buralarda da bizi aydınlatıyor; ama içimi ısıtması için Ravza'na koşmam lâzım.
Bahçende yürürken güzel ezanlar okunurdu, sanki Bilâl-i Habeşi okurdu. Biz de mescide koşar, babamın yanında namaz kılardık. Bazen o an yanımıza usulca bir kedi sokulurdu.
Babam: İncitmeyin sakın, onlar Ebû Hüreyre'nin (ra) kedileri. derdi. Biz de onları severdik.
Çarşamba günleri Uhud'a gider, Sen'in çok sevdi in amcanı ziyaret ederdik. O bizim de amcamızdı. Kardeşlerimle Ayneyn Tepesi'ne çıkar, oradan Uhud'da yatan 70 şehide selâm verirdik. Uhud Da ı'na her baktı ımızda, Sen'i orada görür gibi olurduk. Uhud da, Ravza'n gibi gül kokardı. Orası da ayrı bir gül bahçesiydi sanki.
İşte benim yedi senem ki; en de erli, en güzel yıllarım, Sen'in Köyünde, Gül Bahçende, savaştı ın yerlerde, Sen'inle dopdolu geçti. Sen'i görmesem de, Sen'inle yaşamaya o kadar alışmıştım ki, yanından ayrılırken, sanki bir parçam orada kalmıştı. Buraları bana gurbet oluverdi. Elimde olsa hemen yanına koşar gelirim, ama hep, "Büyüyünce gidersin." diyorlar. İşte sırf bu yüzden hemen büyümek istiyorum. Yanına gelince büyümüş bile olsam, bahçendeki mermerlerde yalın ayak dolaşaca ım. Tâ ki Güneş'im, içimi ısıtıncaya kadar.
Hasretinden, gönlüm üşüyor. Belki hasretin herkesin içini yakar; ama beni üşütüyor işte. Çünkü benim ruhum, do du umdan beri, sevginle ısınmaya alışmış. Sıcaklı ına o kadar muhtacım ki; ne olur sana gelemesem bile, Sen beni hiç bırakma, evimizi şereflendir, ışı ınla gecelerimize nur ol, sıcaklı ınla bütün zerrelerimizi ısıtıver. Tıpkı Medine'de iken ısıttı ın gibi.
Benim adım Nebi. Bu ismi bana, Sen'i çok seven biri koymuş. Di er adım, Muhammed. Bu ismi de Köyünde bıraktı ımız babacı ım vermiş.
Ben de Sen'in gibi babasız büyüyorum. Ama Sen, asla yetimli imizi hissettirmiyorsun. Medine'den ayrıldı ımızdan beri, hep yanıbaşımızdaymışsın gibi hissediyorum. Geceleri korkmadan güvenle uyuyorum. Sen'i tanıdı ım ve sevdi im için Rabb'ime binlerce kez teşekkür ediyorum.
Babamı kabre koyarken, a abeyimin terlikleri onun kabrine düştü ve orada kaldı. Ben o terlikleri çok kıskandım. Çünkü a abeyimin terli i hep babamla kalacaktı. Babamı son ziyaret edişimde, ben de kimse görmeden terli imi babamın kabrine gömüverdim. Benimki de babamla kalsın diye.
Evet, demiştim ya, bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliklerimi bırakmıştım geride. Babam ve terli im hep oradaydı, gelemezlerdi. Ama Güneş'im hep yanımdaydı. Yetimlerin Efendisi, yetimlerini hiç ışıksız bırakır mıydı? Dünyanın bir ucuna da gitsek, bizi bırakmayaca ını biliyordum. Gözümüz, gönlümüz Sen'inle aydınlanır Efendim! Ruhumuz, içimiz sıcaklı ınla ısınır.
Rabb'imden hep bana tekrar Senin gül bahçenin mermerlerinde yalın ayak koşmayı nasip etmesini diliyorum. Tâ ki aşkınla, sevginle bütün bedenim yanıp kavrulsun. Terli imi bıraktı ım o güzel mekan son dura ım olsun.
* Hâdiseyi yazan bizzat yaşamıştır.
Muhammed Nebi DOĞANAY (Sızıntı Eylül/2005)
Gönderi için tşk.
