TEŞEKKÜRLER YAVRUM
TEŞEKKÜRLER YAVRUM... Sevgili çocu um, seni uyurken seyretmek, nefes alışını duymak için sessizce odana girdim. Gözlerin kapalı,huzur içindesin. Sarı buklelerin melek yüzünü çerçeveliyor. Bir kaç dakika önce çalışma odamda çalışırken birdenbire içimin sıkıldı ını farkettim. Dikkatimi işime veremedim ve bu yüzden sessizce seninle konuşmak üzere odana geldim. Bu sabah, yavaş giyindi in için sabırsızlanıp, sana söylendim. Yemek fişini kaybetti in için seni azarladım ve kahvaltı ederken gömle ine süt döktü ün için sana sert sert baktım. "Yine mi?" dedim, içimi çekerek ve başımı kızgınlıkla iki yana salladım. Sense bana bakıp, tatlı tatlı gülümsedin ve bana "Hoşçakal, anneci im!" dedin. Ö leden sonra, sen odanda oynayıp,yata ına dizdi in oyuncaklarına ba ıra ça ıra şarkı söylerken, ben telefon konuşmalarımı yapıyordum. Sana sessiz olmanı işaret ettim, sonra yine bir saat kadar telefonda konuştum. Daha sonra bir asker gibi sana emir verdim, "Oyalanıp durma, çabuk ödevini yap!" Bana "Peki, anneci im." dedin ve hemen çalışmaya koyuldun. Sonra da odandan hiçbir ses gelmedi. Akşam ben masamın başında çalışırken, korkarak yanıma geldin ve bana umutla, "Anneci im, bu gece kitap okuyacak mıyız?" diye sordun. Sana kesin bir dille, "Bu gece olmaz." dedim, "Odan hâlâ karmakarışık! Sana kaç kez anımsataca ım odanı toplamanı !" Başın önünde, odana gittin. Çok geçmeden geri geldin ve kapının yanından bana bakınca, "Şimdi ne istiyorsun?" diye sordum aksi bir ses tonuyla. Hiçbir şey söylemedin. Yanıma geldin, boynuma sarıldın ve beni öpüp, "İyi geceler, anneci im. Seni seviyorum!" dedin. Sonra da aceleyle odana gittin. Daha sonra, duydu um vicdan azabı nedeniyle, boş boş masama bakarak uzun bir süre oturdum. Acaba neden böyle davrandım, diye düşündüm. Beni kızdıracak hiçbir şey yapmamıştın. Sadece büyümeye ve ö renmeye çalışan bir çocuk gibi davranmıştın. Bugün yetişkinlerin sorumluluklarla dolu dünyasında kendimi kaybettim ve sana harcayacak enerjim kalmadı. Bugün sen benim ö retmenim oldun, beni öpmeyi, bana iyi geceler dilemeyi unutmadın ve üstelik ruh halimin iyi olmadı ını fark edip, parmaklarının ucunda gezindin. Şimdi seni uyurken seyrediyorum ve bugünü yeni baştan yaşamak istiyorum. Yarın, ben de sana, bugün senin bana gösterdi in anlayışı gösterece im, böylelikle belki gerçek bir anne olabilirim. Uyandı ında sana sıcacık gülümseyip, okuldan geldi inde sana moral verece im ve yatmadan sana kitap okuyaca ım. Sen gülünce gülüp, sen a layınca a layaca ım. Kendime daha büyümedi ini, bir çocuk oldu unu ve senin annen olmaktan mutluluk duydu umu anımsataca ım. Bugün senin anlayışlı davranışın bana çok dokundu ve bu yüzden gecenin bu saatinde sana teşekkür etmeye geldim, çocu um, ö retmenim, arkadaşım oldu un ve bana gösterdi in sevgi için. TEŞEKKÜRLER YAVRUM... Diana Loomansfus
[ sweat..., 24.08.2001 ]
TEŞEKKÜRLER YAVRUM... Sevgili çocu um, seni uyurken seyretmek, nefes alışını duymak için sessizce odana girdim. Gözlerin kapalı,huzur içindesin. Sarı buklelerin melek yüzünü çerçeveliyor. Bir kaç dakika önce çalışma odamda çalışırken birdenbire içimin sıkıldı ını farkettim. Dikkatimi işime veremedim ve bu yüzden sessizce seninle konuşmak üzere odana geldim. Bu sabah, yavaş giyindi in için sabırsızlanıp, sana söylendim. Yemek fişini kaybetti in için seni azarladım ve kahvaltı ederken gömle ine süt döktü ün için sana sert sert baktım. "Yine mi?" dedim, içimi çekerek ve başımı kızgınlıkla iki yana salladım. Sense bana bakıp, tatlı tatlı gülümsedin ve bana "Hoşçakal, anneci im!" dedin. Ö leden sonra, sen odanda oynayıp,yata ına dizdi in oyuncaklarına ba ıra ça ıra şarkı söylerken, ben telefon konuşmalarımı yapıyordum. Sana sessiz olmanı işaret ettim, sonra yine bir saat kadar telefonda konuştum. Daha sonra bir asker gibi sana emir verdim, "Oyalanıp durma, çabuk ödevini yap!" Bana "Peki, anneci im." dedin ve hemen çalışmaya koyuldun. Sonra da odandan hiçbir ses gelmedi. Akşam ben masamın başında çalışırken, korkarak yanıma geldin ve bana umutla, "Anneci im, bu gece kitap okuyacak mıyız?" diye sordun. Sana kesin bir dille, "Bu gece olmaz." dedim, "Odan hâlâ karmakarışık! Sana kaç kez anımsataca ım odanı toplamanı !" Başın önünde, odana gittin. Çok geçmeden geri geldin ve kapının yanından bana bakınca, "Şimdi ne istiyorsun?" diye sordum aksi bir ses tonuyla. Hiçbir şey söylemedin. Yanıma geldin, boynuma sarıldın ve beni öpüp, "İyi geceler, anneci im. Seni seviyorum!" dedin. Sonra da aceleyle odana gittin. Daha sonra, duydu um vicdan azabı nedeniyle, boş boş masama bakarak uzun bir süre oturdum. Acaba neden böyle davrandım, diye düşündüm. Beni kızdıracak hiçbir şey yapmamıştın. Sadece büyümeye ve ö renmeye çalışan bir çocuk gibi davranmıştın. Bugün yetişkinlerin sorumluluklarla dolu dünyasında kendimi kaybettim ve sana harcayacak enerjim kalmadı. Bugün sen benim ö retmenim oldun, beni öpmeyi, bana iyi geceler dilemeyi unutmadın ve üstelik ruh halimin iyi olmadı ını fark edip, parmaklarının ucunda gezindin. Şimdi seni uyurken seyrediyorum ve bugünü yeni baştan yaşamak istiyorum. Yarın, ben de sana, bugün senin bana gösterdi in anlayışı gösterece im, böylelikle belki gerçek bir anne olabilirim. Uyandı ında sana sıcacık gülümseyip, okuldan geldi inde sana moral verece im ve yatmadan sana kitap okuyaca ım. Sen gülünce gülüp, sen a layınca a layaca ım. Kendime daha büyümedi ini, bir çocuk oldu unu ve senin annen olmaktan mutluluk duydu umu anımsataca ım. Bugün senin anlayışlı davranışın bana çok dokundu ve bu yüzden gecenin bu saatinde sana teşekkür etmeye geldim, çocu um, ö retmenim, arkadaşım oldu un ve bana gösterdi in sevgi için. TEŞEKKÜRLER YAVRUM... Diana Loomansfus
[ sweat..., 24.08.2001 ]