Yeniden Doğuş

Toprak..

Yeşererek meyveye durmasını bekledığım umutlarımı ekiyorum her dem üzerine;satırlarında sabrı dokuyan türküler çağıra çağıra...
Şikayet etmeden durmadan dinlenmeden...Bazende bağrına Sevdiklerimi ekiyorum;yüreğimde bir buruk hal,gözlerimde-hıçkırıksız-sana dokunan damlalar..

Toprak sana önem veriyorum bak...!

Senin bana verdiğin kadar değil biliyorum..Senin bağrına basışın kadar samimi olama belki,bazen nefsi diyebilirim,bazen emeklerimi dile getirerek meyvemi erkenden yemeyi dileyebilirim,Bazen sana emanet ettiklerimin ardından günlerce hıckırıklarla ağlayabılırım,bazen sende kaybolan yeşili çok özleyebilirim çokk..

Toprak.!

Verimli ve cömert ol bana..Bağrında mahfuz olan ilmi,anlat bana bağrında sevginisını büyütenlerin halini,hani sana karışsada tarihe karışamayanlar varya onların yüreğinden bahset.!Nasıl sevmişler öyle unutulmamacasına.!

Toprak..

Bağrında sevginin rengi sibgatullah'tır kelam'dan öyle bilirim..ama acaba senden öğrendiğim renkler sibgatullah'a yakınmı?
Ben yüreğimin dilediği renktemi yaşıyorum sevdayı? yoksa Ben'imin istediği renktemi?

alıntı​

bana kalplerden bahset!
dün kalp idiler, bugünse toprak!
dün nasıl da sarhoştular!
yaşarken ölüm yoktu onlar için
çarpardı sevgiyle ve öfkeyle
inançla ve şüpheyle
karşılık umarak
ben ise işte toprağa dokunuyorum
hissetmiyorum ne keder ne mutluluk ne ızdırap!
kulak vermiyorum toprağa
duymuyorum ne şikayet ne hayıflanma ne azar!*
……….



dizlerim titriyor ey ölüm!
sana yakın olduğumu hissettim diye..hani bağlanmıştım ya, yakın olduğum toprağa -sahiplenircesine, mülkümü kurmak için-
işte şimdi toprağa yapışıyor diz kapaklarım..acziyetle…mülk(üm) sanarak değil; mülk(üm)den geçerek! gerçeklerle yüz yüze gelerek! var'ımı toprak bilerek! gözlerimi, toprak doyurarak....
yüreğim, evcilik bitmiş! artık oyundaki sahte paralar geçmez olmuş. komşunun kızı, annem değil artık; komşunun oğlu, bana sakızlar alan abim değil! dizimin üzeride salladığım bez bebek, yok artık. dilediğimi nazlanarak da olsa yapan, merhametimi bekleyen bir kardeşçiğim de yok!
yüreğim!
oyun bitmiş! seni bir seven de yok; o da gitmiş!




senin sevdiğini iddia ettiğin yar da yok;
toprak yar'in olmayı dilermiş...



tek kalan yalnızlığın olmuş dünyada; onu sevsene…onu kaybetmesene…
yüreğim!




tek dostun, yalnızlığını hatırlatan ” toprak” kalmış;
onu mekanın bilsene!
....
toprak!
sana sığınacağımı hayal ederek yaşamamıştım ben. hayallerim sana karıştı, kumlarının arasında bir şeyleri arar dururum ayın ışığında. bazen bir rüzgar yardım eder, bazen -farkına varmadan- insanlar. yüreğimin sana karışıp gideceğini hiç düşün(e)memiştim. içinde kaybolmayı dilediğim yeşil, sende kaybolurken; ben, yüreğime ektim umutlarımı -kaybetmeyeyim diye-
toprak!
umutlarım için bereketli ol!
yüreğimin arzı olduğunu anladığım an, geç kalanlardan olmayayım!



toprak!
edeple dokunuyorum şimdi sana
-sevgimin mezarısın diyedir saygım-



/sen de edeple iste yağmur'u, veren'den; hadi çatlasana "su" diye diye.../
“yâr!” diyorum; "senin yakınlığın, yar’i dokudu yüreğime" diyorum.
boynumu büküp,
ellerimi bağlıyorum göğsümün üzerine ve "kıyam(et)ımı kabul et" diyorum…
kıyam-et!
kıdemimi yücelt!




yüzüm, yüzüne bakarsa, simamda göz izi olur bilirim,
bundandır ki toprağa bakarım!
toplarım sevgimi,
toprağa satarım!
/huzuru kâr bilirim, alış-verişimden,
niyazımı yar!/
fazlasını dile(ye)mem;
/o zaten haksızlık etmez!/


nokta..

*gözlerin fısıltısı / h.cibran-m.nuayme​

Dert bir değil elvan elvan, sinemi sarmış hicran. Sükût ve mahmurlaşmış bir gece ağır ağır yanaşıyor pencereme. Yitirilmiş anlar sırtımda, gözlerimse yüreğinin kapısında. Nöbetlerdeyim...

Süleyman’ın ilinde, Züleyha’nın sarayında yoksa Sevr’de dostunla dizdize misin? Ey Ruh-u Revan bir terennüm eyle de fermanım dinsin. Bulutlar bekleşmede. Ses ver de yağmurlara hasret gönlüm yeşersin. Ey serap çıkma karşıma! Vakit dar sahrayı aşayım, oyalama beni…

^yemin olsun şemse ve onun aydınlığına!^ Bulutlar fer fecirde çiğdemlere inmiş, rüzgâr bilmem nereden gelmiş, balıkların gözü arkada göçememiş.^ve onu örttüğü zaman geceye!^ Karanlığın nöbetçisi hilâle dönmüş hasretinden.^Hem yere ve onu döşeyene!^ Vuslat derken ben güneş yerlere düşmüş. Göklere değen minareye bir dal uzanmış, ötelere eriştir nidası sarmış bir serçeyi.^Ve nefse ve onu düzenleyene!^ Alevler içinde odunlar sıcacık yaparken haneyi o köşede üşüyor şimdi, elinde tesbih belli ki düğün gününü hesaplıyor. Adımlarını sıklaştıran genç nefeslerine adını katıyor…

Ey sükût-u sebebim! Boğazdan geçen gemi kayboluncaya, karıncalar kış uykusundan dönene kadar. Ben diyeyim gün ağarana kadar, sen deyiver yeter ki: bekle! ^Sonra da ona günahını ve takvasını ilham edene!^ İlle ızdırap diyorsan amenna, halim tercümandır nice zamandır buna. Akan gözyaşlarımı dindiren Sen’sin, vuslatım ne zaman? Aya astım umudumu, beklemelerdeyim…

Çiçeğe değene bal varsa, reyhana giren rayiha tütüyorsa, aşka giren canan oluyorsa; ey Yar’ın dostu! Uzat elini öpeyim tesellim olsun, lâl olsun dudaklarım, sükûtum olsun vuslatım. Gözlerine dalayım müsaade buyur, bir süzeyim seni. Anlatıver Sevr gecesini Ey Yar-ı Gar! Yakup kavuştu, İsa müjdesiyle buluştu, Meryem sükûtla erdi huzura. Hani dedi ya masumca; keşke toprak olsaydım! Dönülmez bir yolda, demir atmışım limana…

Avuçlarımla yüreğimi de açtım. Secdeler şahidim, sessiz haykırışım Sana. Boynumu eğdim yoluna, Sende dirilmek için. Masivadan geçtim, her şeyimi bırakıp koşarak Sana geldim. Acıtsa da kanatsa da yıksa da hazırım zulme. Kabulümdür cefa.

Âşıkların bu yolda levha. Bir Yunus saflığıyla Leyla oldum çöllerdeyim. Avare değil, dilenciyim. Tende değil, Sendeyim…

Beynimde bir sancı… Fermanımı duydu kuşlar, geri döndü bulutlar. Bir fırtına habercisi rüzgâr amade olmak ister. İlahi seslenişe dalmışım, ^Rabbin seni ne terk etti, ne de darıldı…^


Kaynak: Kuran- Kerim 91/1,4,6,7,9
Ayşegül Tûlû​