Birlik yoksa, dirlik de yok
Mazlum ve magdur olmak, ırkçılıgın mazereti olabilir mi? Olamaz, olmamalı. Mazlumiyet ve magduriyetten kurtulmak için ırkçılıga sıgınmak, denize düşünce yılana sarılmaktan bin beterdir. Irkçılık magduriyet anında bir sıgınak, bir liman gibi görünebilir. Bu sıgınak ya murdan kaçanın doluya tutuldu u bir sıgınaktır. Bu liman, fırtınadan kaçanın hortuma tutuldugu bir limandır.
Bunun en tipik örge i Yahudilerdir. Yahudiler, Nazi zulmüne maruz kaldılar. Küresel magduru oynadılar. Anlaşılır nedenlerle "kutsal ırkçılıgı" sonuna kadar kullandılar. Kendilerine bir vatan temin etmek için Filistinlileri yurtlarından ettiler. 3500 yıllık mazlumiyet ve magduriyet gömlegini sırtlarına geçirenler arasında Firavun ve kavmi vardı, Babilliler vardı, Asurlular vardı, Roma ve Bizans vardı. Fakat Filistinliler hiç olmadı. Ama onlar bütün bir tarihin acısını, yerlerinden yurtlarından ettikleri Filistinlilerden çıkardılar.
Kutsal ırkçılıkları mazlumluk ve magdurluktan kurtulma sınırında kalmadı. Onlar, maglup iken galip, mahkum iken hakim duruma gelmişlerdi. Fakat ırkçılık onların yakasını bırakmadı. Bagımsız (!) bir ulus devlete kavuşmuş olmak onlara yetmedi. Bir ulusal marşa, bir ulusal bayraga, bir ulusa sahip olmak onlara yetmedi. Nazilerin kendilerine reva gördügünün bir benzerini, kendileri de Filistinlilere uygulamaktan çekinmediler. Bütün bunların arkasında yatan gerekçe hep Yahudi ırkının-ulusunun çıkarları oldu. Dünün mazlum ve magdurları, bugünün zalimleri ve gaddarları olup çıktılar. İki dönemde de dominant öge ırkçılık oldu.
Bu bir masal degildir. Bu hepimizin gözü önünde yaşanan ibretlik bir olaydır. Kur'an şairi Akif'imizin dedigi gibi, "Hiç ibret alınsaydı tarih tekerrür mü ederdi?" Ama bazıları, bırakınız tarihi, gözlerinin önünde yaşanmış tecrübelerden dahi ibret almıyor. Her tür gayr-ı meşru/gayr-ı şer'î aidiyet düşüncesinin adı olan "asabiyet"ten medet umuyorlar. Şovenizmin, kavmi anlamdaki milliyetçiligin ve ulusçulugun her çeşidi bu merdut asabiyete girer.
Bir kere asabiyetçi düşünce kendi içinde tutarlı degildir. Kendisi için istedi gni kendi dışındakiler için istemez. Bu bir çelişkidir. Eger sen kendi ırkının 'milliyetçiligini' ("millet" Kurânî bir kavramdır ve bir inanca mensup olanların toplamını ifade eder, günümüzdeki kullanımı semantik bir tahriftir ve biz de tırnak içine alarak tahrif edilmiş anlamına atıf yaptık) yapmayı iyi görüyorsan, fikri tutarlılık açısından senin dışındaki kavimlerin de kendi kavimlerinin milliyetçiligini yapmalarına karşı çıkmamalısın. Ama durum böyle degil ve bu asabiyet düşüncesinin yapısına aykırıdır. İşte bu yüzden de, hiçbir asabiyetçilik dürüst degildir.
Fransız ihtilalinden sonra her tür kavmiyetçilik düşüncesi, istisnasız dünya egemenlerinin menfaatlerine hizmet etmiştir. Alın Osmanlı'nın yıkılışındaki rol oynayan Arap kavmiyetçiligini? Cibran Halil Cibran, Mihail Nuayme, Basçılıgın teorisyeni Mişel Aflak kimlerin ekmegine yag sürmüşlerdir. Ya Osmanlı'yı içten içe kemiren bir kurt olan Turancılık. Kaşındaki beyaz kılları "seçilmiş kurtarıcı" olarak Tanrı tarafından atandıgına delil sayan ve tarihin en uçuk megalomanlarından biri olan Enver Paşa'yı maceradan maceraya sürükleyen neydi ve sonunda ne oldu? Sarıkamış'ta ölüme sürdügü 70 bin vatan evladının hesabını kimden soralım? Irkçıdan mı, ırkçılıktan mı? Jön-Türk paşalardan Fuat ve Ali Paşaların Arap vilayetlerinde Türkçülük adına işledikleri cinayetlerin Osmanlı'nın yıkışına etkileri hâlâ çalışılmayı bekleyen esaslı bir konudur.
Hepsinin de aklı bir karış havadadır. Tıpkı, Devlet-i Aliyye'yi içinden çıkılmaz bir bataklıga soktuktan sonra (Rus harbi), "Anadolu'ya 400 atlıyla geldik, gerekirse 400 atlıyla geri gideriz" diyen Mithat Paşa gibi. Sonuca bakar mısınız? Her biri asabiyet necasetine şu yada bu oranda bulanmış kafaların elinde 150 yılda getirildigimiz yer ortada. Ziya Paşa'nın dedigi gibi: "Zira ki ziyan ortada, bilmem ne kazandık?"
Müslüman dünyanın hiçbir parçası, bütünden koparak kazanamaz. Büyük parçalarla bile kedinin fareyle oynadıgı gibi oynayanlar, küçük parçalara neler yapmaz, neler yaptırmazlar ki?
Şunu herkes aklına koysun: Müslümanların dirligi, birligine baglıdır. Birlik yoksa, dirlik de yok.
Müslümanların dirligi, birligine baglıdır. Birlik yoksa, dirlik de yok.
Bu sözü her alanda söyleyebiliriz. Kavgalarımızda, tartışma konusu oluşturduklarımızda.. ve daha bir çok alanda.. Bu konuda Üstad M.Akif'te güzel bir beyit söyler..
"Girmese bir millete tefrika.. düşman giremez." Diye aklımda kaldıgı kadarı ile.. Bu sözü duyunca ürpermiştim.. Biz düşmanlardan yakınıyoruz ama en büyük düşmanınmız nefsimiz ve nefsimiz bizimle insanlar arasına giriyor. Ve her nedense biz bunu farkında degiliz.. Söylenecek sözler varda. Dilsiz kalıyor nedense bu tür konularda kelimeler.. O halde susmak lazım!
Allah bizlere gören göz ve işiten kulak versin.
