Yeniden Doğuş

İlhan Kurt

"Ümitsiz Ev Kadınları"nın Rüyaları

Alnından saçaklar dökülüyor Saçlarında "ümitsiz ev kadınları"nın rüyaları Seni kentler doğurdu, sokaklar emzirdi seni Güneş çatlaklarından sızdı, sana değen hayat Gölgelerin gücüne aklını serip verdiğinde yüreğini emanet Avuçlarının boş döneceği belliydi açıldığı yerden

Keşfedilmiş bir ten kokusu var üzerinde El değmiş gezegenlerin rüzgârı Seni kentler doğurdu, sokaklar emzirdi seni Bilinmedik hiçbir yerin kalmadı, Vardılar en ücra yerine kadar Belli ki indirmeyecektin ilk peçeni Şimdi seç seçebilirsen gözlerinde yanan yaban bakışları Nefesinde kimler eriyor şimdi Çöz çözebilirsen

Karargâhında gölgeler cirit atıyor Karnında yıllanıyor yeni hülyalar Yaktığın gün çadırın üstündeki tuğu Ata diye sarılıp muamma bir boşluğu İnkâr ettin at sütünden damağına değen yaşamı Dayadın dudaklarını şehrin haz akıtan çeşmelerine Bir kadim çağrıyı içinde boğdun Her şeyi yitirdin, seni her şey yapan her şeyi Adresin silindi haritalardan; kimliğin izafi Seni kentler doğurdu sokaklar emzirdi seni Saçıldın çağın buz tutan yüzüne doğru