Ummanında kaybolduğum Nursun!
Mecnunun Leylada aradığı,yandığı,çöllerde kana kana yudumladığı Senin sevgindi...
Annesiz bir cocuğun anne diye uzandığı,
Babasız gecelerde baba diye andığı Sensin!
Soğuk ve insaf bilmez yalnızlıklarda;
Hangi hasta vardır ki; gözyaşı döksünde,O yaşlar Senin avucuna damlamasın!
Hangi masum,hangi mazlum vardırki;O merhamet deryası yüreğini sığınak yapmasın,
Ey Sultanım!
Kardan adamıyla güneşe çalım satan bir çocuğa bakar gibi baktın bize,
Sağnak yağmur altında ateş yakan bir yolcuyu izler gibi izledin,
Bilmiyorlar Allahım dedin,
Bilseler yapmazlardı!!!
Ummanında kaybolduğum Nursun!
Her akşam burukla ayrılan heyecanın kucağında görünensin,
Bırak kırkikindi yağmurları saçlarında gezinsin,
Sensizlikten yorgun düşmüş bakışları avuçlayıp semaya ser ve öylece kal.
Sığındığım Rahmanın sırdaşı olarak...
Ben geçici hazların sardığı bedenimde; o beden tabutunun en derininde,
Nefsimin esiriyim,
Ama Sen ummanında kaybolduğum Nursun!
alıntı
