..::ÜMMETİN ÇOÇUKLARI::..
Ben daha yaşama
Gözlerimi yeni açmıştım
Babamın sekizinci çocu u olarak
Baharın kokusunu doyasıya alamadan,
Kuşların uçuşunu doyasıya seyredemeden,
Kimyasal silahlarla kapadılar gözlerimi.
Ben, Halepçe'de bir küçücük bebe im.
Tel örgülerinin acısıyla büyüdüm.
Parçalanmış sınırlar içinde.
Dinmedi hiçbir zaman
Tankların u ultusu.
Babamla birlikte vurulduk,
Ben, daha yedisinde
El- Halil'de bir küçücük çocu um.
Kendi generalini kendi karargahının,
Tam orta yerinde vurdu, düşman.
Sonrası ateş,
Sonrası duman oldu.
Ve arkasından gelen binlerce mermi.
Küçük bedenim kaldıramadı,
Makinelinin a ır kurşununu.
Ben, Lice'de üç yaşında bir küçücük çocu um.
Büyük uçaklarla
Büyük bommalarla geldiler.
Ölüm ya ıyordu,
Yaşadı ım şehre
Annem öldü, babam öldü.
Kolum kırıldı,
Kanadım kırıldı.
Kimsesiz ve yapayalnız.
Grozni'de bir kimsesiz çocu um, ben.
Kimdiler?
Nereden geliyorlar? Bilemedim.
Annemin kollarına
Korkudan!
Ve de açlıktan!
Sımsıkı sarılmışken
Bir şarapnel parçasıyla
Bir gözünü ve annesini kaybeden
Ba datlı bir yetim çocu um, ben.
Ey zalimler!
Suçumuz neydi?
Neden kıydınız bizlere?
Lakin!
Korkunuz eceliniz olacak
Bizler,
Bu büyük acılarımızla
Büyük kıyamların
Küçük tohumları olaca ız.
Halepçe'den, Lice'den
Grozniden, El- Halil'den,
Ba dat'tan, Kabil'den,
Ümmetin her yerinden.
Kıyamın çocukları olarak.
Dalga dalga gelece iz.
Ölümlerimizden
Büyük dirilişler,
Çıkara çıkara gelece iz.
Koyu karanlıklar da ılacak,
Ve Güneş,
Tüm aydınlı ıyla yeniden do acak.
Ey yürekleri katran karası zalimler!
Bilin ki,
İşte o gün,
Sizlerin sonu olacak!
YAZAN:MEM
Ben daha yaşama
Gözlerimi yeni açmıştım
Babamın sekizinci çocu u olarak
Baharın kokusunu doyasıya alamadan,
Kuşların uçuşunu doyasıya seyredemeden,
Kimyasal silahlarla kapadılar gözlerimi.
Ben, Halepçe'de bir küçücük bebe im.
Tel örgülerinin acısıyla büyüdüm.
Parçalanmış sınırlar içinde.
Dinmedi hiçbir zaman
Tankların u ultusu.
Babamla birlikte vurulduk,
Ben, daha yedisinde
El- Halil'de bir küçücük çocu um.
Kendi generalini kendi karargahının,
Tam orta yerinde vurdu, düşman.
Sonrası ateş,
Sonrası duman oldu.
Ve arkasından gelen binlerce mermi.
Küçük bedenim kaldıramadı,
Makinelinin a ır kurşununu.
Ben, Lice'de üç yaşında bir küçücük çocu um.
Büyük uçaklarla
Büyük bommalarla geldiler.
Ölüm ya ıyordu,
Yaşadı ım şehre
Annem öldü, babam öldü.
Kolum kırıldı,
Kanadım kırıldı.
Kimsesiz ve yapayalnız.
Grozni'de bir kimsesiz çocu um, ben.
Kimdiler?
Nereden geliyorlar? Bilemedim.
Annemin kollarına
Korkudan!
Ve de açlıktan!
Sımsıkı sarılmışken
Bir şarapnel parçasıyla
Bir gözünü ve annesini kaybeden
Ba datlı bir yetim çocu um, ben.
Ey zalimler!
Suçumuz neydi?
Neden kıydınız bizlere?
Lakin!
Korkunuz eceliniz olacak
Bizler,
Bu büyük acılarımızla
Büyük kıyamların
Küçük tohumları olaca ız.
Halepçe'den, Lice'den
Grozniden, El- Halil'den,
Ba dat'tan, Kabil'den,
Ümmetin her yerinden.
Kıyamın çocukları olarak.
Dalga dalga gelece iz.
Ölümlerimizden
Büyük dirilişler,
Çıkara çıkara gelece iz.
Koyu karanlıklar da ılacak,
Ve Güneş,
Tüm aydınlı ıyla yeniden do acak.
Ey yürekleri katran karası zalimler!
Bilin ki,
İşte o gün,
Sizlerin sonu olacak!
YAZAN:MEM
