- Üyelik Tarihi
- 15 May 2009
- Mesajlar
- 38
- Aldığı Beğeniler
- 0
- Takım
- Galatasaray
ÜŞÜR YARALARIM ...
Açma kapımı, üşür yaralarım anne.Aklımın yangınlarına inat, üşür yüreğim…
Sorular, öğütler, dersler, kaybedişler… Kırgın yüreğim de, değeri yok hiçbirinin.
Kapımı açan asi rüzgâr, içeri savurur anılarımı. Amansız odama dağılır zaman.
Annemin kızgın yüzü canlanır içimde… ‘‘Toplanacağım anne’’ çocuk yanımı bulabilirsem…
O an, düzelteceğim her şeyi… İnanmaz yine o, ‘‘Vazgeçerim’’ diye.
Kızgın gidişine hak verir gözlerim…Ve ben vazgeçerim… Hüzün düşer yüreğime, ıslanır gözlerim.
Uykumu çalan gecenin zifiri karanlığı, sabahın ilk ışınlarıyla yüreğimde aydınlanır…
Başıma kitapların sayfaları uçuşur. Biraz aşk, biraz edebiyat, biraz hayat, biraz coğrafya…
Penceremde kalır gözlerim. Yağmurları kana bular, mızrak gibi saplanan o anılar…
Ve; akşamı bulur vakit. Yüreğimde acı; ne yazık ki, aynı.
Odama gelme anne…
Açma kapımı, üşür yaralarım. Toplamadım, toplayamadım yine zamanı.
Nereye dönsem üzerime devrilir, gecikmişliklerim…Sinirime yenilip, kırdım bütün lambaları.
Kırılmış çok şey var anne. Raflarda yarım kalmış hayallerim; dağınık.
Kopkoyu bir duman korkularım. “Topla” deme artık.
Anla ki yerinde her şey. Ayaklarım tutsa da yürüyemem artık. Kaybolursa bulamam umudumu…
Çok şey değişti anne… Belki birikmişliğin verdiği bir acı bu.
Sen görmesen de ben çok değiştim…Hayat bu kez farklı oynadı oyununu!..
Açma kapımı, üşür yaralarım anne.Aklımın yangınlarına inat, üşür yüreğim…
Sorular, öğütler, dersler, kaybedişler… Kırgın yüreğim de, değeri yok hiçbirinin.
Kapımı açan asi rüzgâr, içeri savurur anılarımı. Amansız odama dağılır zaman.
Annemin kızgın yüzü canlanır içimde… ‘‘Toplanacağım anne’’ çocuk yanımı bulabilirsem…
O an, düzelteceğim her şeyi… İnanmaz yine o, ‘‘Vazgeçerim’’ diye.
Kızgın gidişine hak verir gözlerim…Ve ben vazgeçerim… Hüzün düşer yüreğime, ıslanır gözlerim.
Uykumu çalan gecenin zifiri karanlığı, sabahın ilk ışınlarıyla yüreğimde aydınlanır…
Başıma kitapların sayfaları uçuşur. Biraz aşk, biraz edebiyat, biraz hayat, biraz coğrafya…
Penceremde kalır gözlerim. Yağmurları kana bular, mızrak gibi saplanan o anılar…
Ve; akşamı bulur vakit. Yüreğimde acı; ne yazık ki, aynı.
Odama gelme anne…
Açma kapımı, üşür yaralarım. Toplamadım, toplayamadım yine zamanı.
Nereye dönsem üzerime devrilir, gecikmişliklerim…Sinirime yenilip, kırdım bütün lambaları.
Kırılmış çok şey var anne. Raflarda yarım kalmış hayallerim; dağınık.
Kopkoyu bir duman korkularım. “Topla” deme artık.
Anla ki yerinde her şey. Ayaklarım tutsa da yürüyemem artık. Kaybolursa bulamam umudumu…
Çok şey değişti anne… Belki birikmişliğin verdiği bir acı bu.
Sen görmesen de ben çok değiştim…Hayat bu kez farklı oynadı oyununu!..
