Yeniden Doğuş

Karanlik karanligi cekti, aydinlik da aydinligi. Aydinlik karanliktan neler cekti gizli sakli. Karanlik cazip bir davetti, etkin bir büyüydü sanki. Maske üstüne maske geciren bir yüzdü o, yalandan beslenen hilebaz, hisleri kullanan sahirdi. Aydinlik ki bunlari dagitmak icin vardi, nihan olani a$ikar etmek icin, egri adina ne varsa dogrulamak icin. Ihanet yasak örtü$lerin tercümani oldu hep, yalnizca sadakat keskin kiliciyla boynunu vurabilirdi onun. Dilekler dile geldi bir bir; karanligin ölüsü hakikat sahiline vursun; kelimelerin hepsi i$ik kesilsin birer birer, kötülük kalbinden vurulsun.

I$ik karanligin her hücresine nüfuz etmeye adami$ti kendini. Parlamak onun türküsüydü, yillardan beri söylenegelen türkünün ta kendisiydi. Tüm sahtelikler ala$agı edildiginde, yüzüne karacalinmi$ ne kadar cember varsa kirildiginda söylenecek olandi. Piriltilarin her biri sacilmakla besledi hayata dair dokunu$lari. Aydinlik ellerdi karanlik bahcelerdeki kötülük agaclarini söken.

Yagmur yalnizca kar$iliksiz ve gercek sevgiyi in$a etmek icin yagardi. Bilenler bilirdi. Her damla karanligin kirli camina dü$en bir ta$ kesildi adeta. Kirildi köhne beli kinin, kirildi tüm di$lileri hakikate saldiran makinelerin.

Aydinlik karanligi yok etmeye yeminliydi, her anlami birer sava$ciydi. Bense aydinliga gül, karanliga dikendim. Kendimi bildim bileli söyler dururdum bu sözleri, zira kendimi söyledim de bildim ben. Ne kadar dev görünse de bu heykel, yikilmaya mahkumdu elbet. Beni cüce saysalar da aynalar benden yanaydi, dogma vakti yakindi yeni'nin. Sesleni$im yeni'yle yeniden yorumlandi, dü$tü dilimden: Sen ey karanlik! Bastiramaz o kutlu sesi sesin, bil ki yoklugun e$igindesin!

Sükutun ardinda kaldi haykiri$larim. Yeniden dogmakti tüm dirili$lerin mahlasi. Harf harf kazdim kelimeleri ve yazdim. Erittim kendimi varolu$ kazaninda, harf kaliplarina döktüler beni, yazildim. Ilk kapi okumakti, girdim, son kapi okunmak. Ne kadar sizim varsa, bir ah'in ardinda artik.

F.Mehmet Tiyan$an​