Günlerdir iki duyguyu iç içe yaşıyorum...
Coşku ve korku...
Erken açan bahar çiçekleri beni coşkulandırıyor....
Ama erken diyorum, çok erken...
Çok erken tav oldular bu aldatıcı sıcağa...
Ya yanılırlarsa?, Ya ayazı alıp yanarlarsa?...
Bu vakitsiz mevsime, yalan gibi kanmamak lazım...
Bu vakitsiz mevsimle gelen aşka dalmamak lazım...
Beklemek lazım, temkinli olmak lazım...
Vaktinden önce açan bahar çiçekleri...
Tıpkı korunmasız bodoslama yaşanan aşklar gibi...
Oysa nasıl istekliler, deli gibi açılıp saçılmışlar uzun, ağır kışın ardından...
Tıpkı bizler gibi...
Bizlerde de bir kıpırdanma, bir kıvılcım yok mu?
Yüreklerimizde bir beklenti,
kendinden geçme isteği yok mu?
Coşku yok mu?
Ve onun kardeşi korku yok mu?
Beni hüzünlendiriyor bu çelişki...
Bir patlama, bir fışkırış ve ardından ayaz, soğuk, yok oluş...
Vişne ağacıma bakıyorum tek bir çiçek açmamış...
Ah diyorum sen ne akıllısın...
Ama coşkuyla, aşkla akıl bir arada olur mu?
Yoksa coşku ve aşk kenarda duranlar için bir lüks müdür?
Yoksa her türlü akıl ve mantık aşkın sihirli denklemini çözemez mi?
Hem dememiş mi şair? 'Beni bu güzel havalar mahvetti' diye?
Coşkuyla mahvolmak aşkla mahvolmak belki beklediğimizdir, belki de gerçekten yaşamak istediğimiz...
Yine bu bahar korkmayanlar ve hak edenler yaşayacak aşkı...
Bana da, sana da vişne ağacım geçmiş olsun...
