Yeniden Doğuş

sen gidiyorsun yine

ve yağmur içime yağıyor

ne diyebilirimki gidiyorum diyene

tek şey yapabiliyorum acizce

avuçlarımı kokluyorum hasretinle

aynaya bakıyorum yine

gözlerimde kalan son hayalinle

yeniden canlanırmı diyor bedenim

son gülüşün bir yağmur gibi düşünce içime

kuruyan hücrelerim zerrelerine kadar doyar elbet

sen damla damla sinince bedenime

yağmur içime yağarken,sensizlik bir içimde çağlayan

daldırıp bir kadeh bile sana sunsam

şarhoş oluyor senden kalan canlı her an

öyle hızla çarpıyorki yalnızlık bedenime

sonunda bizden kalansa yalnızca bir kazazede

gözümdeki ayrılığın kurduğu bir senaryo

cama yapışıtırıyor bedenimi

oynamak için son perdeyi

buğulu camlara adı yazdırııyor

dans ediyor içimde kalan hasretinle sevgin

senli günlere virgül koymak isterken

sensizlikle koyuyorum son noktayı

sessizce alkış tutuyor yağmur

oynanan son perdeye ve yalnızlığın bu hazin öyküsüne


Tülay Akçakoyunlu​