- Üyelik Tarihi
- 30 Eki 2007
- Mesajlar
- 872
- Aldığı Beğeniler
- 9
- Takım
- Diğer
Yagmurlarin Karde$ligi...
Agliyordu... Aglamaktan hic bikmadan.
Oldum olasi severdi yagmurlari. Gökyüzünün aglamasina özenir, o da aglardi. Yagmura e$lik eder gibi... Severdi i$te aglamayi.
Gülmezdi pek! Hüzün motifli tebessümündeki burukluk, yagdi yagacak, tutuk gökyüzüne, bulutlarin ardindan göz kirpan güne$i andiriyordu.
Tebessüm, "umutlarimin aksesuari" derdi.
Gözlerindeki bulutlara inat, tebessüm ederdi ilik ilik. Gözya$larinin yakamozu, tebessümün büyüsüyle birle$ince yüzünde bin bir renkli gökku$agi acardi.
Büyüdükce daha iyi anliyordu; insanin dogar dogmaz bedeb agladigini. Ne deniz ta$iyabilirdi bu hüzünleri ne de okyanus. Son damlayla beraber ta$inca gönül, gözler nasil ta$isindi bunca yükü... Sahi ya aglamak olmasaydi?! Hüzün sarho$lugundan ayilabilir miydi insan? "Iyi ki aglayabiliyorum" diye $ükretti. Gönlü kurakla$mami$ti ki, gözlerinin yagmurlariyla yüzünü yikayabiliyordu.
Bir yagmur damlasi dü$tü yüzüne, gözya$inin sirtina binip kaydi yanagindan. Iki damlanin birbirine hasret karde$ler gibi kucak kucaga, sarma$ dola$, Topraga hasret dolu kaybolup gittiklerini gördü.
Bir cevabi vardi artik. "Aglama, niye agliyorsun?" diyenlere:
"Gözya$larim yagmur damlalariyla karde$" diyecekti.
"Gözya$lari, yagmur damlalariyla karde$, tipki tebessümle huzur gibi..."
Sümeyra Demir
