Yeniden Doğuş

  • 》》 Biraz mavi , biraz telaş , biraz bahar , biraz sessizlik ,biraz deniz kokusu, biraz huzur , bir parça turuncu ♧ Hoşgeldin Yaz ♧

DuayaSevdali

YD Üyesi
 
Üyelik Tarihi
30 Eki 2007
Mesajlar
872
Aldığı Beğeniler
9
Takım
Diğer

Yalniz Soluk

Ruhum, yalnizligin bahcelerinde gezinirken bir sevdaya agladigini fark ettim. Sordum Yalnizligima:
-Kimdir, seni benim icime salan? diye...
Hüzün geldi yanina ve konu$tu yalnizligim:
-Huzuru aramaktir...! dedi benim Adim... Bu arayi$tir, beni icine salan!...
Hani olur ya, renksiz resimlerdeki yalniz duran banklar gibi, bu da ba$ka yalnizlikti kalpte ya$anan... Sayisiz Nefeslerin icindeki Yalniz Soluktur Adi... Dostlugun özlemi eklenir ve yangin olur, yalnizlik Makami... Her kelime ikinci bir anlam kazanir, gittikce acilir perdeler ve mevsimine göre sevda ya$anir... Rabbin merhametidir bu yalnizlik...! Tüm dayanaklarin bencilligidir... Siki$an yüreklerin feryadidir.
Insan bilmez sadeligini ve bilmez kimsesizligini... Ta ki, rahmet tecelli eder ve ba$lar kalplerden gidi$ler...! Sahte putlar gider...! Beyazi kiskanir ruhlar, cünkü en cok sevdasi olana yaki$ir temizlenen Yürekler...
Kaybolanlar, anlatilmaz bu arayi$larda... Ve bulunanlar da gizlidir.
Bir yalnizliktir bu... Ucu$an Yapraklarin hi$irtisi gibi nereye estigini bilmeden, yalnizca Es...! Emrini yerine getiren...!
Ve bir ke$iftir bu, malzemesi yalnizca bir Yürek olan ve asla yalnizligindan gocunmayan...! Kimileri korkar bu teklikten, kimi ise alir lezzetini, payina dü$en Nasibinden...! Derinligini maviden alir, bu hisler... Toy Yürekler gibi korkmaz ölümden... Lafta da kalmaz bu yalnizlik, Yaratan, her $eyin farkindadir.
$imdilerde benden öte bir ses var icimde... Kalabaliklarin icindeki, yalnizligina aglayan Ruhlarin Gözya$larini, bilmez sahipleri... Doludur ici... Dolu zanneder, oysa... Kalabaliktir etrafi... Yalnizdir oysa... Gözü kapali, her daim sevenleri vardir. Yaratan'in sevgisi asildir oysa... Bunlarla yüzle$mek de ürkütür, seveni cok olanlari ve ebediyeti kiskananlari...
Ali$tirmali Gönülleri... Farkina varmali... Etraftaki Nefeslerin Coklugu kadar Faniligi de akillarda kalmali... Bilmeli Acizligini ve Yaratan'a siginmali...!
Gülen yüzler de aglar bir gün...! Kalabaliklar da tenhalara salar, kendini...! Bu vakitler gelmeden bulmali dengeyi...!
Bir yatirim yapmali kalplere... Ilerideki sade günler icin... Yaratan'in sevgisinden bir Cinar büyütmeli... Yalnizligimda, gölgesi, teselli mekanim olan ve gercekleri sindirecek kadar büyüklügü keskin olan... Iman azigim olmali... Yalnizligimda, karnimi doyuracak kadar saglam olan...
Uzak sanmamali, bu beklenen Yaprak dökümü günleri...! Bir gün titrek Ellerimle Penceremi actigimda, gelmi$tir Yalniz Soluk Mevsimi...
Aslina dönmü$tür her $ey... Ruhum kendi sevdasinin derdindedir artik... Vakitler ayrilir cömertce, Yaratan'in Muhabbetine...
Hissetmeseydim bu hüzünlü Mevsimleri, bilirim ki, kavu$mayacaktim Muhabbete...! Bilirim ki, oyalanacaktim, bir cok Soluk icinde...! Burnu büyük sevdalarimin pe$inde ko$maktan, Son Nefesimde yorulacaktim. Ve gec kalmi$ligin Yasini tutamadan, yok olacaktim...!
$imdi Ruhum kendine gelir. Birakir, kalabaliklar icindeki Caresiz Mirildanmalarini... Etrafindaki nefeslerin soguklugu da ü$ütmez artik Icimi& Iman ate$i ve Yaratan'in Sevgisi isitir, tüm Kainati ve beni...
Yalnizlik, ba$ka Lezzetler katar Ömrüme... Bir ba$ka güzelliktir, sadelik... Artik Yüzüme kan gelir... Tebessümlerin, aynasidir icimde degi$en Mevsimlerin... Yapragin Kaderi dü$mekse, benim de Kaderimdir, Yalnizligimla yüzle$mek ve dü$tügüm yerden Mevla'ya yükselmek... Yeniden sevmek, yeniden sevgiyi hissetmek... Yalnizligin tadini cikarmak... Huzurlu dakikalarla ba$ ba$a kalmak...
$imdi degi$ir, yalnizligin karanlik Tarihi... $imdi temizlenir, üstüne sürülen kirli Lekesi Artik...Özvardir, kalabaliklardan siyrilmi$ olan... Yalniz Rabb'in merhamet tecellileri vardir Kalplerde... Dualar vardir ve O'nu ke$fetmek vardir, cok derinlerde...
Kuramadigim hayali kadar sevdim Yalnizligi... Ürpertisi bende derin bir iz birakti. Issizlik, Cigliklari kiskandirdi...
Ve beni Elimden tutup Rabbime, bu Yalnizlik ta$idi!

Fatma Aladag
 

ilminur

YD Üyesi
 
Üyelik Tarihi
30 Ara 2007
Mesajlar
8,908
Aldığı Beğeniler
128
Takım
Fenerbahçe
Kuramadigim hayali kadar sevdim Yalnizligi... Ürpertisi bende derin bir iz birakti. Issizlik, Cigliklari kiskandirdi...
Ve beni Elimden tutup Rabbime, bu Yalnizlik ta$idi!

Yüreğine emeğine sağlık kardeşim Rabbim razı olsun gönlüne sağlık.
 

Bir_Katre

RAHMETLE ANIYORUZ DEĞERLİ KARDEŞİM
 
Üyelik Tarihi
4 Ağu 2006
Mesajlar
5,632
Aldığı Beğeniler
50
Konum
Ağrı
Takım
Galatasaray
Allah (cc) razı olsun kardeşim güzel bir yazıydı...
yüreğine sağlık...selam ve dua ile...
 

Necmeddin

YD Üyesi
 
Üyelik Tarihi
24 Ocak 2006
Mesajlar
10,138
Aldığı Beğeniler
179
Konum
Batman
Takım
Diğer
ALLAH azze ve celle nurlandırsın seni.yüreğine sağlık.
 

henazım

YD Üyesi
 
Üyelik Tarihi
20 Nis 2011
Mesajlar
183
Aldığı Beğeniler
1
Konum
manisa
Takım
Beşiktaş
Ruhum, yalnızlığın bahçelerinde gezinirken bir sevdâya ağladığını fark ettim. Sordum yalnızlığıma:

“–Kimdir, seni benim içime salan?” diye…

Hüzün geldi yanına ve konuştu yalnızlığım:

“–Huzuru aramaktır!..” dedi benim adım… “Bu arayıştır, beni içine salan!..”

Hani olur ya, renksiz resimlerdeki yalnız duran banklar gibi, bu da başka yalnızlıktı kalpte yaşanan… Sayısız nefeslerin içindeki “yalnız soluktur” adı… Dostluğun özlemi eklenir ve yangın olur, yalnızlık makamı… Her kelime ikinci bir anlam kazanır, gittikçe açılır perdeler ve mevsimine göre sevdâ yaşanır… Rabbin merhametidir bu yalnızlık!.. Tüm dayanakların bencilliğidir… Sıkışan yüreklerin feryâdıdır.

İnsan bilmez sâdeliğini ve bilmez kimsesizliğini… Tâ ki, rahmet tecellî eder ve başlar kalplerden gidişler!.. Sahte putlar gider!.. Beyazı kıskanır ruhlar, çünkü en çok sevdâsı olana yakışır temizlenen yürekler…

Kaybolanlar, anlatılmaz bu arayışlarda… Ve bulunanlar da gizlidir.

Bir yalnızlıktır bu… Uçuşan yaprakların hışırtısı gibi nereye estiğini bilmeden, yalnızca “Es!..” emrini yerine getiren!..

Ve bir keşiftir bu, malzemesi yalnızca bir yürek olan ve aslâ yalnızlığından gocunmayan!.. Kimileri korkar bu “tek”likten, kimi ise alır lezzetini, payına düşen nasibinden!.. Derinliğini maviden alır, bu hisler… Toy yürekler gibi korkmaz ölümden… Lafta da kalmaz bu yalnızlık, Yaratan, her şeyin farkındadır.

Şimdilerde benden öte bir ses var içimde… Kalabalıkların içindeki, yalnızlığına ağlayan ruhların gözyaşlarını, bilmez sahipleri… Doludur içi… Dolu zanneder, oysa… Kalabalıktır etrâfı… Yalnızdır oysa… Gözü kapalı, her dâim sevenleri vardır. Yaratan’ın sevgisi asıldır oysa… Bunlarla yüzleşmek de ürkütür, seveni çok olanları ve ebediyeti kıskananları…

Alıştırmalı gönülleri… Farkına varmalı… Etraftaki nefeslerin “çokluğu” kadar “fâniliği” de akıllarda kalmalı… Bilmeli âcizliğini ve Yaratan’a sığınmalı!...

Gülen yüzler de ağlar bir gün!.. Kalabalıklar da tenhâlara salar, kendini!... Bu vakitler gelmeden bulmalı dengeyi!..

Bir yatırım yapmalı kalplere… İlerideki sâde günler için… Yaratan’ın sevgisinden bir çınar büyütmeli… Yalnızlığımda, gölgesi, tesellî mekânım olan ve gerçekleri sindirecek kadar büyüklüğü keskin olan… “İman azığı”m olmalı… Yalnızlığımda, karnımı doyuracak kadar sağlam olan…

Uzak sanmamalı, bu beklenen yaprak dökümü günleri!.. Bir gün titrek ellerimle penceremi açtığımda, gelmiştir “yalnız soluk” mevsimi…

Aslına dönmüştür her şey… Ruhum kendi sevdâsının derdindedir artık.. Vakitler ayrılır cömertçe, Yaratan’ın muhabbetine…

Hissetmeseydim bu hüzünlü mevsimleri, bilirim ki, kavuşmayacaktım muhabbete!... Bilirim ki, oyalanacaktım, bir çok “soluk” içinde!.. Burnu büyük sevdâlarımın peşinde koşmaktan, “son nefesimde” yorulacaktım. Ve geç kalmışlığın yasını tutamadan, yok olacaktım!...

Şimdi ruhum kendine gelir. Bırakır, kalabalıklar içindeki çâresiz mırıldanmalarını… Etrâfındaki nefeslerin soğukluğu da üşütmez artık içimi… İman ateşi ve Yaratan’ın sevgisi ısıtır, tüm kâinâtı ve beni…

Yalnızlık, başka lezzetler katar ömrüme… Bir başka güzelliktir, sâdelik… Artık yüzüme kan gelir… Tebessümlerin, aynasıdır içimde değişen mevsimlerin… Yaprağın kaderi düşmekse, benim de kaderimdir, yalnızlığımla yüzleşmek ve düştüğüm yerden Mevlâ’ya yükselmek… Yeniden sevmek, yeniden sevgiyi hissetmek… Yalnızlığın tadını çıkarmak… Huzurlu dakikalarla baş başa kalmak…

Şimdi değişir, yalnızlığın karanlık tarihi… Şimdi temizlenir, üstüne sürülen kirli lekesi… Artık “öz” vardır, kalabalıklardan sıyrılmış olan… Yalnız Rabb’in merhamet tecellîleri vardır kalplerde… Duâlar vardır ve O’nu keşfetmek vardır, çok derinlerde…

Kuramadığım hayali kadar sevdim yalnızlığı… Ürpertisi bende derin bir iz bıraktı. Issızlık, çığlıkları kıskandırdı…

Ve beni elimden tutup Rabbime, bu yalnızlık taşıdı.
 

katresu

YD Üyesi
 
Üyelik Tarihi
8 Haz 2011
Mesajlar
1,624
Aldığı Beğeniler
14
Konum
Adana
Takım
Diğer
Yazı size mi ait bilemiyorum, ancak; anlatılmak istenen tema, tam manasıyla işlenmiş... Tebrikler.
 

Aşikar

Allah de ve sus!!!!
 
Üyelik Tarihi
28 Tem 2011
Mesajlar
1,123
Aldığı Beğeniler
2,332
Konum
tarih kokan şehirden:)
Takım
Diğer
5523586md.jpg



Ruhum, yalnızlığın bahçelerinde gezinirken bir sevdâya ağladığını fark ettim. Sordum yalnızlığıma:
“–Kimdir, seni benim içime salan?” diye…
Hüzün geldi yanına ve konuştu yalnızlığım:
“–Huzuru aramaktır!..” dedi benim adım… “Bu arayıştır, beni içine salan!..”
Hani olur ya, renksiz resimlerdeki yalnız duran banklar gibi, bu da başka yalnızlıktı kalpte yaşanan… Sayısız nefeslerin içindeki “yalnız soluktur” adı… Dostluğun özlemi eklenir ve yangın olur, yalnızlık makamı… Her kelime ikinci bir anlam kazanır, gittikçe açılır perdeler ve mevsimine göre sevdâ yaşanır… Rabbin merhametidir bu yalnızlık!.. Tüm dayanakların bencilliğidir… Sıkışan yüreklerin feryâdıdır.
İnsan bilmez sâdeliğini ve bilmez kimsesizliğini… Tâ ki, rahmet tecellî eder ve başlar kalplerden gidişler!.. Sahte putlar gider!.. Beyazı kıskanır ruhlar, çünkü en çok sevdâsı olana yakışır temizlenen yürekler…
Kaybolanlar, anlatılmaz bu arayışlarda… Ve bulunanlar da gizlidir.
Bir yalnızlıktır bu… Uçuşan yaprakların hışırtısı gibi nereye estiğini bilmeden, yalnızca “Es!..” emrini yerine getiren!..
Ve bir keşiftir bu, malzemesi yalnızca bir yürek olan ve aslâ yalnızlığından gocunmayan!.. Kimileri korkar bu “tek”likten, kimi ise alır lezzetini, payına düşen nasibinden!.. Derinliğini maviden alır, bu hisler… Toy yürekler gibi korkmaz ölümden… Lafta da kalmaz bu yalnızlık, Yaratan, her şeyin farkındadır.
Şimdilerde benden öte bir ses var içimde… Kalabalıkların içindeki, yalnızlığına ağlayan ruhların gözyaşlarını, bilmez sahipleri… Doludur içi… Dolu zanneder, oysa… Kalabalıktır etrâfı… Yalnızdır oysa… Gözü kapalı, her dâim sevenleri vardır. Yaratan’ın sevgisi asıldır oysa… Bunlarla yüzleşmek de ürkütür, seveni çok olanları ve ebediyeti kıskananları…
Alıştırmalı gönülleri… Farkına varmalı… Etraftaki nefeslerin “çokluğu” kadar “fâniliği” de akıllarda kalmalı… Bilmeli âcizliğini ve Yaratan’a sığınmalı!...
Gülen yüzler de ağlar bir gün!.. Kalabalıklar da tenhâlara salar, kendini!... Bu vakitler gelmeden bulmalı dengeyi!..
Bir yatırım yapmalı kalplere… İlerideki sâde günler için… Yaratan’ın sevgisinden bir çınar büyütmeli… Yalnızlığımda, gölgesi, tesellî mekânım olan ve gerçekleri sindirecek kadar büyüklüğü keskin olan… “İman azığı”m olmalı… Yalnızlığımda, karnımı doyuracak kadar sağlam olan…
Uzak sanmamalı, bu beklenen yaprak dökümü günleri!.. Bir gün titrek ellerimle penceremi açtığımda, gelmiştir “yalnız soluk” mevsimi…
Aslına dönmüştür her şey… Ruhum kendi sevdâsının derdindedir artık.. Vakitler ayrılır cömertçe, Yaratan’ın muhabbetine…
Hissetmeseydim bu hüzünlü mevsimleri, bilirim ki, kavuşmayacaktım muhabbete!... Bilirim ki, oyalanacaktım, bir çok “soluk” içinde!.. Burnu büyük sevdâlarımın peşinde koşmaktan, “son nefesimde” yorulacaktım. Ve geç kalmışlığın yasını tutamadan, yok olacaktım!...
Şimdi ruhum kendine gelir. Bırakır, kalabalıklar içindeki çâresiz mırıldanmalarını… Etrâfındaki nefeslerin soğukluğu da üşütmez artık içimi… İman ateşi ve Yaratan’ın sevgisi ısıtır, tüm kâinâtı ve beni…
Yalnızlık, başka lezzetler katar ömrüme… Bir başka güzelliktir, sâdelik… Artık yüzüme kan gelir… Tebessümlerin, aynasıdır içimde değişen mevsimlerin… Yaprağın kaderi düşmekse, benim de kaderimdir, yalnızlığımla yüzleşmek ve düştüğüm yerden Mevlâ’ya yükselmek… Yeniden sevmek, yeniden sevgiyi hissetmek… Yalnızlığın tadını çıkarmak… Huzurlu dakikalarla baş başa kalmak…
Şimdi değişir, yalnızlığın karanlık tarihi… Şimdi temizlenir, üstüne sürülen kirli lekesi… Artık “öz” vardır, kalabalıklardan sıyrılmış olan… Yalnız Rabb’in merhamet tecellîleri vardır kalplerde… Duâlar vardır ve O’nu keşfetmek vardır, çok derinlerde…
Kuramadığım hayali kadar sevdim yalnızlığı… Ürpertisi bende derin bir iz bıraktı. Issızlık, çığlıkları kıskandırdı…
Ve beni elimden tutup Rabbime, bu yalnızlık taşıdı.




Fatma Aladağ
 

Beste

Dert etme Duâ et..
 
Üyelik Tarihi
13 Eki 2009
Mesajlar
11,177
Aldığı Beğeniler
18,751
Konum
Sessiz
Takım
Galatasaray
Allah razi olsun Kardesim
Tekrardan hatirlamis olduk..
 
Üst Alt