Özledim geceyi, sessizliği, seni…
Dilimde şairin dizeleri..
”Yine seni özlemek birikti bir dağ gibi,
Ve yürüdü, yürüdü üstüme, altına aldı beni…” ( Osman Sarı, Kurşun Gazeli)
Orada duruyordun işte, çok yakında, açtığın pencereden kalbime bakıyordun
Gülümsüyor, ruhuma dokunuyordun…
Gülümsüyor, ruhuma dokunuyordun…
Üzerindeki tozdan, pastan arınan gönlüm iç ceplerini göstermekten çekinmiyordu sana.
Anlattıkça anlatıyordum, anladıkça susuyordun…
Elimi uzattıkça kayboluyordun…
Yakınlığının içine gizlenmiş bir uzaklığın vardı,
Yıldızlar gibiydin, ışığınla yanı başımda, varlığınla bilmem kaç ışık yılı uzakta…
Dalgaların kıyıdaki taşları kumun kuşatıcılığından kurtarması gibi, gelişin yıkıyordu, içimin ah iklimlerinde kirlenen kelimelerini…
Gidişin…Ateşe veriyordu ruhumun gemilerini…
Ve bende hep bu yap-boz hali…
Özledim seni, sessizliği, geceyi…
Özlediğim, neydi sahi?
Öz’üme doğru bir iştiyak mıydı içimin gelgitleri.
Acaba sen de özledin mi hiç beni?
Engin bir deniz, bağrındaki alüvyonlu toprakları iştiyakla kendine taşıyan küçücük bir nehri özler mi?
Farkeder mi, suyunun rengini?
Ayırdedebilir mi sesini?
Özledim geceyi, seni, sessizliği…
Özlediğim neydi sahi?
Özledim geceyi, seni, sessizliği…
Özlediğim neydi sahi?
Öz’üme doğru bir iştiyak mıydı, ruhumun kimseyle kanmayan halleri?
Yoksa dostluk sandığımız, sadece geceleri açan “bir yalnızlık çiçeği” mi?
Handan Güler
