Dünyaya gelişinle ayrılıklar başladı hayatımızda. Her ayrılıkta önden ben gittim, ardımdan da annen ve sen geldiniz Osman'ım. Sizleri bırakıp askere gitti imde arkamdan elini bile sallayamıyordun. En güzel çiçekler baharda olur sanırdım. Asker dönüşü dilinde açan "babba", "babba" kelimelerinde dünyanın en güzel çiçeklerini devşirdim.
Sen minik adımlarla yürümeyi hecelerken, bana yine yollar göründü hem de ufukların ötesine. Hoca Ahmet Yesevi'nin diyarına gitmeliydim. Sana doymadan bu ayrılık olmazdı; ama vefa borcumuz vardı Osman'ım. Yine evvela ben gittim, sonra annenle sen geldin. Nasıl sevimli ne kadar da tatlıydın öyle... Herkesin kuca ına gider, seni her görenin neşesi olurdun. Almatı'da bir yıl geçtikten sonra, Akmescit'e uzandı yollarımız. Kısa da olsa yine ayrılık çakmıştı. Yine evvela ben gittim, ardından da annenle sen geldin. Ne kadar da zordu Akmescit'teki günlerimiz.
Fakat buranın tuzlu ve kireçli topraklarında annenle benim için bir vaha gibiydin. Sert, so uk ve kurak ikliminde bahardan bir esintiydin sen Osman'ım. Altı yıl nasıl da bitmişti hemencecik. Sonunda baba oca ına döndük. Tam gurbet bitti derken, yine yol göründü bize bu sefer da ların ötesine. Yeni görev yerim Zonguldak'a gitmeliydim. Yine önce ben gidecektim, ardımdan da annen ve sen& Gitmeliydim, ama ilk defa buruk ayrılıyordum. Gurbete alışkın ayaklarım ilk defa direniyordu Osman'ım.
Zonguldak'a gelişimin üçüncü günü arkadaşların ısrarıyla denize gittim. Yüzerken annenle sonsuz beraberli imizin remzi olan yüzük kayarak denize düştü. Yüzük parma ımdan kayıp düşerken, tarifi mümkün olmayan bir his kapladı içimi. Bir u ur böce inin zamansız uçuşuna şahit olmak gibi, uçurtmasını elinden kaçıran ve ardından yalnızca bakakalan bir çocu un üzüntüsü gibi bir şeydi bu.
Me er yine ayrılık çıkmış bahtımıza. Bir trafik kazası gurbet yolları döşemiş bu sefer buutların ötesine. Önce annen, sonra da sen ilk defa benden önce gittiniz Osman'ım. Böyle bir acı ne büyük bir acıymış. İmanın bana kazandırdı ı derinli e ra men hatırlayınca devamlı 'gözlerim yaşarıyor' Osman'ım. Lâkin ne kadar güzel senin cennet bahçelerinin bir kuşu oldu unu bilmek. Kendi dar iktidarına mukabil bir Kadir-i Rahim'in himayesinde oldu unu bilmek ne güzel. Şimdi ben gelinceye kadar annenin sevinci ol, babacı ını da unutma e mi!..
Hanefi Aydın (http://www.sizinti.com.tr/damla.sizinti?SIN=af48dc6823&k=1697&110425515)
Sen minik adımlarla yürümeyi hecelerken, bana yine yollar göründü hem de ufukların ötesine. Hoca Ahmet Yesevi'nin diyarına gitmeliydim. Sana doymadan bu ayrılık olmazdı; ama vefa borcumuz vardı Osman'ım. Yine evvela ben gittim, sonra annenle sen geldin. Nasıl sevimli ne kadar da tatlıydın öyle... Herkesin kuca ına gider, seni her görenin neşesi olurdun. Almatı'da bir yıl geçtikten sonra, Akmescit'e uzandı yollarımız. Kısa da olsa yine ayrılık çakmıştı. Yine evvela ben gittim, ardından da annenle sen geldin. Ne kadar da zordu Akmescit'teki günlerimiz.
Fakat buranın tuzlu ve kireçli topraklarında annenle benim için bir vaha gibiydin. Sert, so uk ve kurak ikliminde bahardan bir esintiydin sen Osman'ım. Altı yıl nasıl da bitmişti hemencecik. Sonunda baba oca ına döndük. Tam gurbet bitti derken, yine yol göründü bize bu sefer da ların ötesine. Yeni görev yerim Zonguldak'a gitmeliydim. Yine önce ben gidecektim, ardımdan da annen ve sen& Gitmeliydim, ama ilk defa buruk ayrılıyordum. Gurbete alışkın ayaklarım ilk defa direniyordu Osman'ım.
Zonguldak'a gelişimin üçüncü günü arkadaşların ısrarıyla denize gittim. Yüzerken annenle sonsuz beraberli imizin remzi olan yüzük kayarak denize düştü. Yüzük parma ımdan kayıp düşerken, tarifi mümkün olmayan bir his kapladı içimi. Bir u ur böce inin zamansız uçuşuna şahit olmak gibi, uçurtmasını elinden kaçıran ve ardından yalnızca bakakalan bir çocu un üzüntüsü gibi bir şeydi bu.
Me er yine ayrılık çıkmış bahtımıza. Bir trafik kazası gurbet yolları döşemiş bu sefer buutların ötesine. Önce annen, sonra da sen ilk defa benden önce gittiniz Osman'ım. Böyle bir acı ne büyük bir acıymış. İmanın bana kazandırdı ı derinli e ra men hatırlayınca devamlı 'gözlerim yaşarıyor' Osman'ım. Lâkin ne kadar güzel senin cennet bahçelerinin bir kuşu oldu unu bilmek. Kendi dar iktidarına mukabil bir Kadir-i Rahim'in himayesinde oldu unu bilmek ne güzel. Şimdi ben gelinceye kadar annenin sevinci ol, babacı ını da unutma e mi!..
Hanefi Aydın (http://www.sizinti.com.tr/damla.sizinti?SIN=af48dc6823&k=1697&110425515)
![:]](https://www.yenidendogus.net/images/smilies/pleased.gif "Freude :]")